15 jaar bij 1nP

Vandaag is het 15 jaar geleden dat ik een handtekening zette onder een contract met Stichting 1nP. Enkele maanden erna kreeg ik mijn eerste cliënten. Ik zag hen op een locatie van 1nP in Rotterdam en bij hen thuis. Heel bijzonder voelde het eigen cliënten te hebben en de beloning op het werk ook concreet financieel te ervaren. Niet meer het vanzelfsprekende CAO-loon, maar loon gekoppeld aan gesprekken met mensen, die er voor kozen om mij als behandelaar te krijgen.
Binnen enkele jaren groeide het verder uit. Er kwam een eige praktijkruimte in Dordrecht. Een half jaar daarna, vanaf juli 2010 was ik geen werknemer meer. Een stap zetten in het diepe was het, in vertrouwen. Ook in vertrouwen op de God, die ik liefheb. Dat is bepaald niet beschaamd.
Nog elke dag ben ik dankbaar voor de mogelijkheid mij bij 1nP aan te sluiten en ZZP te zijn. Ik werk samen met een leuk team van mensen, die ik als vrienden ervaar. Mensen waarbij ik open, eerlijk en kwetsbaar kan zijn. Fantastisch!

Het ZZP zijn heeft mijn leven verrijkt, mijn netwerk en mijn kennis enorm doen groeien. Ik heb het niet willen missen!
De gesprekken met cliënten geven mij levensvreugde, zeker wanneer ik hen zie groeien in eigenwaarde en hun herstel zie vorderen.

Het is een eer om een poosje met hen op te lopen, met hen mee te denken, dingen te leren en het goede voor hen te zoeken.

Een nieuw christendom

Een boek dat afgeraden werd, voelde als een boek wat gelezen diende te worden. En zo ging het. Angst en wantrouwen zijn slechte raadgevers voor mij. Ik wil leven vanuit vertrouwen en hoop en wil leergierig zijn. Voor mij blijft dat goed gaan, zolang ik me laat inspireren door God.

De schrijver, Brian McLaren is een controversiële figuur in de orthodoxe christelijke wereld. Hij stelt vragen bij traditionele opvattingen, en die geven daar de angst dat hij belangrijke waarden wil bevechten. Met een open maar kritische blik ben ik het boek daarom gaan lezen. De schrijver heeft het boek in twee delen gesplitst. Boek 1 “Ontsluiten en openen” start met het deel over de narratieve vraag. Wat is de overkoepelende verhaallijn in de bijbel? Gaat het echt in de bijbel over de volmaakte start en de zondeval, een neerwaartse lijn naar de gevallen wereld, die in staat van veroordeling ligt. En dan wordt de opwaartse lijn benadrukt, de redding die uiteindelijk twee mogelijkheden biedt. De vraag stellen is cruciaal. Is dit echt de enige manier waarop je de bijbel kunt lezen? Interessant is het om zijn anders lezen te volgen.

Andere delen gaan over de gezagsvraag. Hoe moeten we de bijbel verstaan? Een wetboek, een bibliotheek. Er is zoveel moois in te vinden! Ook de Godvraag komt naar voren. Lastig is bijvoorbeeld het gewelddadige. Is God gewelddadig? Hoe past dat bij wat Jezus gezegd heeft? “Wie mij heeft gezien, heeft de Vader gezien.” Ook over Jezus wordt uitgebreid geschreven. Wie is Jezus. Jezus lijkt geregeld tegen wat geleerd wordt, in te gaan. Gaat buiten de lijntjes. En wat is dan feitelijk het evangelie. Allemaal vragen, die gesteld mogen worden, moeten worden. De vragen die Brian stelt leven bij mij ook. Daarom ben ik blij met iemand, die het aandurft om voorbij de religie te gaan.

In het 2de boek “Opstaan en op onderzoek gaan” komen opnieuw vijf delen. Ze gaan over de kerkvraag. Kerken redden, letterlijk, levens. Maar hoe ziet de authentieke nieuwtestamentische kerk eruit? En hoe functioneert die? Gaat het om de juiste kennis, beste manieren? Echt van alles roept Brian op om over na te denken. En dat gebeurt bij mij dan ook. En dat is nog niet voorbij. En dan al weer de volgende vraag, de seksvraag. Dat is toch een splijtzwam . En nog zo’n heet hangijzer: de toekomstvraag. Er zijn zoveel visies en theorieën. Tot slot komt hij te spreken over hoe gelovigen moeten omgaan met andersgelovigen. Best een ingewikkeld iets, met onze meningen over van alles.

Ik ervaar het hele boek als geschreven vanuit deemoedigheid. Brian is een eerlijke vragensteller, die een zoektocht beschrijft naar waar het echt om gaat. Geloven, leven en dienen, zoals Jezus dat wilde. Een zoektocht naar een nieuw levend christendom.

Dordtse Zeehaven

Dordrecht heeft een Zeehaven. Dat ligt achter de Meubelboulevard, nabij de A16. Dordrecht en de rivier beleef ik graag bij het centrum van de stad. Daar zijn ook havens bij waar grotere schepen liggen.

Terwijl ik mijn auto parkeer om een bestelling op te halen, zie ik de Dordtse Zeehaven liggen door dat grote schip wat zo hoog op het water ligt. Dat is een andere kant van onze havenstad met rondom rivieren. In vergelijking met een binnenvaartschip is het echt mega, al kan het natuurlijk nog veel groter. Ik vind dit mooi en imponerend.

De oorlog van horen zwijgen

Een leestip in de krant voor boek krijgen, deze lenen bij de bibliotheek en dan starten met lezen en vervolgens eigenlijk niet meer ermee kunnen stoppen… Zó ging het!

Het boek is geschreven door een dochter van een man, die in Indonesië als kind geleden heeft aan de Japanse bezetting. Maar zij is ook de dochter van een vrouw die dochter was van een NSB-er. Dat is een bijzonder complexe mix en maakt het heel boeiend om dit familieverhaal te lezen. De schrijfster heeft veel bronnenonderzoek gedaan en dat maakt het boek extra lezenswaardig. Ze heeft het boek in drie delen geschreven, de geschiedenis van vader en moeder en het samenkomen van die geschiedenis erna.

Samen met haar vader gaat ze terug naar Indonesië. Ze doet een reisverslag en daarnaast beschrijft ze de historische gegevens en herinneringen aan de plekken die ze samen bekijken. Ze leert zo begrijpen waardoor het gedrag van vader is zoals het is. Opgeven is geen optie bij vader. Fouten kan hij niet toegeven. Geld uitgeven is erg moeilijk. Niks mag weggegooid worden. Er niemand echt te vertrouwen. Overlevingsstrategieën. Vervolgens beschrijft ze de geschiedenis van haar moeder en grootouders, die in de oorlog NSB-leden werden en daarna er op afgerekend hadden. Vanuit de schaamte en de blijvende angst afgerekend te worden op fouten van vroeger, wordt gezwegen. Nog steeds. Voor beide ouders was er geen vrijheid, niet echt ontspanning om te kunnen genieten. Over emoties wordt niet gesproken. De zwijgzaamheid is zeer invoelbaar beschreven. Ook de schrijfster en haar generatie ervaart nog dagelijks de indirecte gevolgen van wat er in de jaren 40-50 is gebeurd. Begrijpen is zo nodig!

En de zwijgzaamheid en wegstoppen van elk gevoel door de slachtoffers van de Japanse bezetting, is ook zeer indringend beschreven. Zo ook de tegenstrijdige gevoelens die duizenden kinderen en kleinkinderen van nazisympathisanten voor hun geliefden koesteren, maken dat ze blijven zwijgen. Ongelooflijk leerzaam.

Dagje religieuze kunst

Het komt eigenlijk nooit voor dat we erop uit gaan om een museum te bezoeken. Vandaag wel. We gaan kunst bekijken. Het begint in de ochtend al thuis bij het zien deze icoon aan de muur boven onze eettafel.

In Utrecht bezoeken we de Domkerk en vervolgens het Catharijneconvent, een museum voor religieuze kunst. Dit vanwege een tentoonstelling over Maria Magdalena. Met een audiotour krijgen we bij veel schilderijen een uitleg over de achtergronden van de kunstuitingen. We hebben geen foto’s gemaakt van deze tentoonstelling, maar dit schilderij dat we onderweg naar de tentoonstelling zien, fotografeer ik wel. Het spreekt me wel aan: een huiskerkdienst in de Achterhoek… 😉

Wanneer we weer buiten komen is het donker en dan is Utrecht ook een gezellige stad. We genieten na.

Hemelse ervaring

Vandaag heb ik een heel bijzonder boekje uitgelezen over de vierjarige Colton, die door een wonder een operatie aan zijn blinde darm overleeft.

Na de operatie vertelt hij over dingen die hij gezien heeft terwijl hij geopereerd werd. Zijn vader zag hij in een ruimte vol woede en machteloosheid bidden voor zijn genezing. De artsen die hem aan het opereren waren, zag hij. Maar nóg wonderlijker vertelt hij over hoe hij in de hemel terecht komt. En wat hij vertelt over Jezus, de hemel en de toekomst blijkt wonderwel grote overeenkomsten te hebben met wat de bijbel beschrijft, o.a. in de visioenen van Johannes. Wonderlijk mooi! Fascinerend.

Het is een boekje waar ik zeer blij van wordt. Geloven zoals dit kind het deed, is wat anders dan alles wat beredeneerd wordt voorgehouden. Durven geloven als een kind of zoals Abraham het deed en vol vertrouwen op pad ging naar een beloofd land.

Eerder heb ik ook een studieboek met verhalen over bijna-dood ervaringen gelezen. Vrijwel alle ervaringen gaan over de liefdevolle sfeer, de hartelijkheid en de herkenning van eerder overledenen in die periode van het bijna dood zijn.

Voor mij is het vertrouwen in God sinds mijn 11de een realiteit. En een boekje als dit bevestigt voor mij wat ik al heel lang ervaar: Jezus houdt van ons. Zijn dood heeft de weg geopend naar de Vader. En de ontmoetingen met God en Jezus zijn intens mooi en geruststellend. Doodgaan betekent een pijnlijk afscheid van geliefden hier, maar tegelijkertijd een ontmoeting, oog in oog met Hem, die de pure liefde is. Mooier dan mooi!

Plezier of vreugde

Al lezend werd ik geraakt door een citaat van Thomas Merton. “Je bent niet geschapen voor het plezier, je bent geschapen voor de vreugde. “

Het woord vreugde gebruik ik eigenlijk zelden. Ik gebruik dan vaak het woord genieten. En dat woord linkt onwillekeurig meer met plezier. Eigenlijk is het dus een verkeerd woord, want mijn genieten heeft alles te maken met de Hoop die in mij leeft en die mijn zien beïnvloedt. Je kunt kijken en niet zien!

Wat een vreugde is het om te genieten van wat er is, wat er was en zal komen. Ik ben hoopvol. Ik zie uit naar wat komen gaat. Elke dag is zo een goede dag, een dag om vol vreugde te zijn.

Salland

Een mooi punt in Salland is de Holterberg. Daar had ik ooit wel van gehoord, maar er ontbreekt een herinnering aan het beklimmen ervan. Het hoogste punt van de Holterberg bevindt zich op 60 meter NAP. Dat is natuurlijk niets vergeleken met Oostenrijkse bergen, maar een berg is een berg en we hebben deze Holterberg vandaag bedwongen! 😊

Vlakbij ligt de grootste Canadese begraafplaats uit WOII in Nederland, de ‘Canadese Begraafplaats Holten’.

In deze monumentale omgeving hebben 1394 militairen hun laatste rustplaats gevonden. We vinden het bij dergelijke begraafplaatsen altijd weer bijzonder om ook Davidsterren terug te vinden. En ze waren ook hier!

Het natuurgebied is groot. We reden over een weg van 8 kilometer door alleen maar natuur met mooie vergezichten. Al met al een mooi doel voor deze dag.

Tot slot bekeken we ook nog Rijssen. Ook nog nooit geweest. Het is een stad met een groot percentage reformatorische inwoners. Dat voelt vertrouwd…

Ons onderkomen in een gerietdekte boerderij is ook leuk.

Feestelijk verkeren

We voelen ons feestelijk vandaag. Met een zonnetje opstaan en uitzicht om van te dromen. We vieren ook dat we onze relatie zijn begonnen in 1981. En dat is pas echt reden om ons feestelijk te voelen!

Bij een feestje hoort lekker eten en een gebakje, maar nu ook bij een ooit zo gewijde plek: een voormalig klooster. De klok wordt geluid.

We hebben meegedaan met de viering van het middaggebed. Een indrukwekkende eenvoudige viering met volop mooie woorden om over na te denken.

De omgeving is ook meer dan schitterend. Er zijn hier nog volop herfstkleuren in de omliggende bossen. Een feestje!

Biesbosch wandelingen

Gisteren en vandaag heb ik gewandeld in de Hollandse Biesbosch. Het weer is heerlijk. Eigenlijk is het wat lastig om te bepalen wat je dan aantrekt. Een trui is niet genoeg, een jas vaak weer teveel.

Al lopend over de modderige paden had ik gisteren met een vriend hele gesprekken, die steeds weer even moesten stoppen om een manier te vinden om verder te gaan. Het getijdengebied laat zich gelden. Soms kun je links- of rechtsom een plas voorbij. Maar er waren ook hele stukken dat we creatiever moesten zijn. Klimmen en klauteren over boomstammen. Uiteindelijk zelfs met takken en boomstronken sjouwen om een brug te slaan. En dan erover heen lopen in de hoop geen nat pak te halen. Het kind in de man is wakker geroepen.

Vandaag is water hoger dan gisteren en mijn wandelgenoot is mijn geliefde. Dan gaat het anders. De natuur is even mooi en dan letten we meer op uitzichten, kleur en elkaar.

Fijn om buiten te zijn en keer op keer redenen te hebben, maar soms ook om te zoeken om dankbaar te zijn. Deo Gloria.

Gij zult genieten!

Ooit kreeg ik dit leuke glas. Onze attente Jelle had dat geregeld. Erg leuk. “Het Elfde Gebod”

Vanavond las ik een boek voor: “Heel de weg naar de hemel”. Het is geschreven door een vrouw die ook de boeken over het leven van Corrie ten Boom en Anne vd Bijl heeft geschreven, bestsellers.

De hemel is een werkelijkheid buiten de waarneembare realiteit, waarvan we zo nu en dan een glimp opvangen. De hemel is nergens, en overal. Soms trekt de mist even op en zien we een onbekend land dat toch vertrouwd is. Het kan zijn dat we op zo’n moment een glimp van de hemel opvangen.
De hemel omvat het verleden, het heden en de toekomst.
De hemel is achter mij, rondom mij en voor mij.

Gij zult genieten was er vanavond zo dubbel en dwars. Heerlijk bier met wat chips, een mooie herinnering van het cadeau gekregen glas en vooral de herkenning van de inhoud in het boek. Hemels!

Oude Dordtse haven

De schepen in de Wolwevershaven liggen er vandaag prachtig bij met de bomen in hun herfsttooi. Een heel mooi stukje van Dordrecht. Op deze wat donkere dag is het heel rustig hier. Dan is dit stilleven extra fijn. Voor de rust naar het centrum. Normaliter een contradictie.

Het Schroevendok Straatman is ook een prachtig beeldbepalend monument in de haven. Leuk om die eens vanuit een andere hoek te fotograferen.

Het werd ooit gebruikt om scheepsschroeven en roeren te repareren en te vervangen, door schepen deels uit het water te lichten.

Nieuwe brug over het Wantij

Deze week is de Prins Claus brug in gebruik genomen. We hebben de bouw min of meer gevolgd. De brug vormt een verbinding tussen de wijk Stadswerven en het oude centrum nabij de Merwedekade.

Vandaag hebben we, voordat het ging regenen, een wandeling door de stad gemaakt. Door het oude centrum gaan is telkens weer iets fijns aan het wonen in Dordrecht.

De brug bekijken was nu even het doel. Midden op de brug zien we een deel van de techniek.

En we worden beloond: de brug gaat ook open om een zeilboot door te laten.

Daarna kunnen we ons oog de kost geven in de details en de beeldvorming.

Goed goan en weer komm’n…

Vandaag ook weer heerlijk gefietst in onze favoriete Achterhoek. Het is wat de tekst op het bankje zegt: “goed goan en weer komm’n. ” We reden op en neer, maar uiteraard niet langs dezelfde weg.

Wat zijn we gezegend met prachtig weer. Beetje fris, maar een heel weekend in de herfst- ☀️ is ongekend!

De herfst heeft zo twee kanten. De mooie is tevens de kleurrijke kant. De andere kant is het afscheid van de zomerse warmte. En het is de opmaat naar meer regen, meer koude dagen.

Wat mij betreft mogen die meer winterse dagen nog wel even uitblijven. Dit is zó mooi!

Woold

Prachtige herfstsfeer in de Achterhoek. Vandaag een mooie wandeltocht gemaakt vanuit Woold, via Brinkheurne naar het centrum van Winterswijk en weer terug.

We begonnen met een strak blauwe lucht en we zijn teruggekomen in de stromende regen…

Onderweg een feestje voor iemand die 25 was geworden. Noaberschap?

Ook creatieve uitspattingen kwamen we tegen.

We genieten hier van coulisselandschap. Het is rustgevend om te wandelen door de bossen en de uitgestrekte landschappen.

Maar wanneer het zo hard regent, is het ook fijn om weer droog thuis te komen.

Großvenediger vanuit Innergeschlöß

De vakantiefoto’s nog eens doorkijken is een heerlijke bezigheid. Ik noem het nagenieten. En daarom doe ik heel geregeld. Het maakt me vrolijk en stemt me dankbaar!

Deze herinnering is fijn: op 23 september gaan we voor de tweede keer naar Innergeschlöß. Het is een heerlijk zonnige dag, het tegenovergestelde van de dag ervoor. De eerste keer naar Innergschlőß hadden we de afstand vanaf het begin van het dal lopend overbrugd, maar nu willen we graag juist bij het eerdere eindpunt starten. We laten ons daarom vanaf de parkeerplaats in de taxi ernaartoe rijden. Dat is nog best een stukje rijden en die afstand hebben we eerder dus heen en weer gelopen. Dat geeft alvast een extra voldaan gevoel.

Bij Innergeschlöß stappen we uit en gaan we direct op pad. In de verte, heel hoog, zien we de Großvenediger al liggen. Deze berg ligt op de grens van Osttirol en Salzburgerland. Wij bekijken ‘m dus vanuit Osttirol.

Via de linkerzijde klimmen we stapje voor stapje naar een steeds hoger gedeelte. Wat we in elk geval willen zien zijn de meertjes boven. Eenmaal boven is het wat minder stijl om hoger te gaan. Het uitzicht is fantastisch. Wat is dat toch prachtig!

Een ervan wordt de Auge Gottes genoemd. Die komen we inderdaad tegen.

Dan komen we bij de overgang naar de andere zijde. Zo nabij de gletsjer is zo mooi. Leuk om nog even een berg in de spiegeling van het bergmeertje te maken.

En dan hebben we nog een forse klim te maken over heel grote rotsblokken, waar rood-wit-rode vlakjes op de rotsen de weg wijzen. Geen paden, de vlakjes geven de richting. Dit is opnieuw een pittige klauterpartij. Gaaf om zo uitgedaagd te worden en te merken dat we dat beiden aankunnen.

Eenmaal over de rotsblokken heen, vinden langzaam maar zeker weer de overduidelijke paden. Die zijn echter ook nergens gemakkelijk begaanbaar. Het is fors afdalen, zoals we eerst fors gestegen zijn. Het is inspannender dan vooraf gedacht. De schaduw zorgt ervoor dat het wat minder heet voelt. Het zicht blijft heerlijk. Nog een klein stukje en we zijn weer bij Innergschlőß.

Met dezelfde taxi gaan we terug naar het begin van het dal, bij Tauernhaus. We zijn toe aan een warme maaltijd. We kiezen een Ossttiroler gerecht.

Herfstzorg voor de vogels

De Wilde Wingerd begint met haar kleurrijke herfsttooi. Dat is voor mij een moment om naar uit te kijken. De bladeren, die in de lente zo pril en kwetsbaar ontluiken, kleuren, ongeveer vanaf oktober van donkergroen, naar rood, orange-geel totdat ze vallen. Dan hangen daar alleen nog de steeltjes. Dat staat ook apart. Totdat ook zij vallen.

Het is mooi moment om ook te denken aan de zorg voor de vogels.

We hebben volop materiaal aangeschaft om vogels -groot en klein- de winter door te helpen en zo ook enthousiast onze tuin te blijven bezoeken.

De korven zijn voor kleinere vogelsoorten een veilige plek om pinda’s te komen eten of zaad.

Op een andere plek, goed zichtbaar vanuit het huis, hangt een huisje met een pindakaaspot.

Hopelijk bevorderen we de vogelstand hiermee!!

Als ik in de HEMEL kom

Een korte preview op Instagram trok mijn aandacht. Een gesprek van Andries Knevel met de schrijver van een boek over de hemel. En de vraag bestaat de hemel wel?

Mijn aandacht was getrokken. Dit is toch waar we het over hebben? Hemel of hel? Christenen en niet-christenen praten over de hemel, zo heb ik wel gemerkt, voor plek waar hun geliefde is: een vader, moeder, opa oma of kind, …

In dit boek, wat eigenlijk gelijk als bij mij begon met nieuwsgierigheid, zijn 8 mensen geïnterviewd. Ze hebben in de meeste gevallen de dood van zeer nabij mee gemaakt of andere bij het naderen ervan begeleiding gegeven. Twee theologen geven hun visie op wat de bijbel over de hemel schrijft. De bijbel schrijft er eigenlijk vrijwel niets over…

Drie geïnterviewden zijn niet meer onder ons en leefden met het besef dat de dood aanstaande was. Ze hebben ontroerend open en eerlijk zich uitgesproken over het leven wat ze hadden en hebben en hun beeld van het einde.

Ik ben blij met dit boek. Lees het wanneer je ook over je leven en de toekomst eerlijk wilt nadenken.

Verjaardagsmaal

Eten in restaurants is veelal een menu met vlees in de hoofdrol. Dat vind ik heerlijk.

Vandaag was kleur wat de aandacht heeft getrokken. De smaak was meer dan heerlijk. En dat zonder vlees! Wél met een eitje…

Een feestelijke maaltijd.

We sloten het feestmaal af met vanille-ijs gecombineerd met warme framboosjes en witte chocolade en een forse toef slagroom. Een toetje met een liefdesverhaal.

Äußere Steiner Alm

Van de week zagen we een hoop gescharrel. Konijntjes, witte ganzen, geitjes, in de verte ook paarden, maar vooral de varkens vielen op.

Het geknor, het spelen met rommel, de geit die achter het stuur van de tractor zit, de ganzen die gezamenlijk ook even wilden laten weten dat ze er waren. Wat een heerlijk uurtje was dat!

Wat een fantastische beestenboel hier bij de Äußere Steiner Alm op 1.914m!

Schoenen

Na jaren heb ik weer een keer de bergschoenen aangetrokken. Terwijl we een wandeling maakte ging er wat mis… De schoenzool ging los. Eerst een klein rondje aan de voorkant, maar al snel werd het iets meer , totdat de zool aan de voorkant van de schoen geheel losliet.

Binnen 10 minuten gebeurde het ook aan achterzijde. Daar sta je dan midden in de natuur, ver weg van gereedschap en materiaal. Wat te doen?

Het enige wat we bij ons hadden was een gebruikt mondkapje. Die hebben we in eerste instantie als geheel gebruikt. Totdat het sneuvelde. Toen hebben we het mondkapje uit elkaar gehaald. De touwtjes konden goed vastgeknoopt aan de veter, een prima ondersteuning bieden voor ruim meer dan de helft van de tocht.

In het dorp de dag erop naar een nieuw exemplaar gekeken, want repareren was geen optie. Alle rubber was ver uitgedroogd. En wandelen willen we dagelijks. Bij de winkel bleek dat niet alleen de mijne aan vervanging toe waren. Ook de schoenen van Karin bleken aan vervanging toe. De verkoper gaf twee dagen voordat ook die zolen zouden loslaten.

Nu lopen we er weer goed bij. Twee heel tevreden klanten heeft de winkelier erbij gekregen.

De Wegenwacht

De Wegenwacht heeft altijd tot mijn verbeelding gesproken. Die lui zijn een soort van autodokters die 24 uur bereikbaar zijn.

Diverse keren heb ik ze nodig gehad en telkens wat het bevredigd. Ze zijn van alle markten thuis en vindingrijk. Dat vind ik fascinerend.

Bij een tentoonstelling “75 jaar Wegenwacht” werden alle modellen van de gebruikte wagens, motoren en andere voertuigen getoond.

Deze lelijke eend speelt natuurlijk tot de verbeelding.

Maar ook met de Citroën Ami 8 en de Renault 4 heeft de Wegenwacht gewerkt. Later kwamen Volkswagens in zwang; met de Golf, de Touran en de Transporter. En het vernieuwen gaan nog steeds door.

Ook met motoren met zijspan werd gereden.

En nu komen ze zelfs op de fiets in binnensteden en vrijwel altijd kunnen ze met hun bagage/gereedschappen alles technisch regelen.

De Wegenwacht heb ik hoog staan. Onderweg hen zien geeft me het vertrouwde gevoel van vroeger. Een betrouwbare club.

Louwman Museum : de geschiedenis van de auto

Een bezoek aan het Louwman Museum in Den Haag was leuk. Het biedt een beeld van de geschiedenis van de auto. Wat is er veel bedacht en uitontwikkeld. Schitterend.

De alleroudste, niet gerenoveerde exemplaren staan er. Het zijn wagens, die eerst meer op een koets lijken. Latere exemplaren worden steeds meer gemotoriseerd en langzaam krijgen de auto’s het model van de massaproductie.

De eerste auto’s waren vooral erg groot. Megagroot zou ik zeggen. Het was ook alleen maar betaalbaar voor een grote portemonnee.

Net als de huizen van toen waren er bij de auto’s veel mooi gemaakte details.

Later werd er meer geëxperimenteerd wat bijzondere vormen opleverden.

Het Koninlijk Huis had ooit deze bolide, een Ferrari.

Ik zie het nog voor mij. Mezelf als jochie van de lagere school. Liggend op de grond speelde ik het liefst met auto’s. Met de miniatuur auto’s van Dinky Toys was het bijna echt. Maar ook met een dessertlepel was ik zoet.

De bus die langs reed, de deuren sissend open deed. Dan weer optrok, schakelde en nog eens schakelde met bijhorend motorgeluid. Ik deed het allemaal na aan tafel. Ik was natuurlijk de chauffeur.

Met de autotechniek en een technische gegevens hield ik me niet bezig. Dat was niet mijn wereld. De auto was om te rijden en wist wel wat ik mooi vond en niet.

In het museum stonden mooi en lelijk naast elkaar en konden sommige auto’s naast rijden ook varen, zoals dit exemplaar.

We konden ons bezoek afsluiten in het meer dan sfeervolle restaurant dat meer een stadsplein in de avond leek. Wat een leuk museum!!

Ontdekken

We zijn druk met het ontdekken van de Achterhoek. Wat is het toch een mooie streek. Hier zou je toch zo willen wonen?

De ene keer is het gewas laag, dan weer hoog, zoals hier met mais. Die afwisseling zien we door de diverse keren dat we de Achterhoek in de afgelopen jaren hebben bezocht.

We werden verrast door overstekende koeien, maar ook door een net geboren kalf in de wei, die door moeder-koe wordt droog gelikt en gestimuleerd op eigen pootjes te gaan staan. Zoiets blijft de aandacht trekken.

De navelstreng hangt nog bij de staart…

Twee dagen fietsen door dit groene landschap was weer heerlijk. We werden verrast door de vele soorten paden, zoals bospaden, zandwegen, asfaltwegen, klinkerwegen en zelfs paadjes dwars door de maïsvelden.

Bij Ulft konden we genieten van een lunch in het “Oude Schaftlokaal” van de DRU, een fabriek waar vooral haardplaten, kanonskogels, potten en eenvoudige kachels werden gemaakt. In de loop van de 19de en 20ste eeuw werd het assortiment uitgebreid met onder meer badkuipen, emailleerwerk, plaatwerk, machineonderdelen, auto-onderdelen en gashaarden.

Vanaf deze plek bij de Oude IJssel begonnen en eindigden we onze fietstocht, die langs Breedenbroek, Sinderen, Varsseveld en Westendorp leidde.

De fietsknooppunten bleken weer erg leuk en handig.

Onverwachts plezier

Een opmerking over een aankoop werd de aanleiding om een dienst aan te bieden. Zoiets doe je voor vrienden.

En zo reden we met een bagageruimte vol spullen naar de Achterhoek…

De Achterhoek is onze gedroomde woonplek. We zijn er dus graag.

En eigenlijk onverwachts zijn we er dus in korte tijd weer. Vrienden blij en wij ook.

We hebben door de extra rit heerlijk gewandeld door het mooie landschap met bossen, graslanden, beekjes en kleine boerderijtjes.

Het coulissen landschap zoals dat heet, vinden we geweldig.

Vanaf Landgoed Hackfort hebben we een uitgebreide wandeling gedaan.

Het was broeierig weer, dat vroeg wat teveel van onze energie.

Kasteel Huis Bergh

Ja, vandaag waren we er, in ’s Heerenberg. We reden door de woonwijken. Die woonwijken maakten ons niet enthousiast, maar het centrum herbergt het prachtige kasteel. Daar hebben vooral omheen gelopen.

Letterlijk zijn we er niet in geweest. Wel in de voorhof. Dus de smaak van het binnen zijn, hebben we niet geproefd. Toch is het uiterlijk al een lust voor het oog.

Wat hebben ze naast schitterende landschappen toch prachtige landhuizen in de Achterhoek. De droom blijft om hier in de Achterhoek te gaan wonen! Wat zou dát gaaf zijn.

Vers fruit en jam

Elke dag begin ik met een bord vol vers fruit. Dat is met wat zaden en een mix van noten met een scheutje yoghurt een bijzonder goede start van de dag. En dan ook nog te bedenken dat het negenennegentig van de honderd keren voor mij klaar staat!!! Dat is elke dag als een cadeautje en maakt me blij.

Onderweg naar werk zag ik vanmorgen deze bakfiets staan. Wat een leuk ding. Niks voor een stad eigenlijk. De Zuidendijk heeft dan toch wel iets landelijks. En het herinnerde me aan mijn dagelijkse zegening.

Witte Anemonen

Elk jaar kijk ik ernaar uit: de bloei van Witte Anemonen ‘Honorine Jobert’. Het is augustus en ze komen tot bloei. Sommigen nog in de knop, de anderen zijn er al uitbundig!

De hoogte van Anemone ‘Honorine Jobert’ bedraagt ruim 120 cm. Ze komen al boven de heg uit.

Is het geen feestje?

Matrei in Osttirol

We waren hier eerder, in 2019. Het verblijven in Herberg Zirbe smaakte naar meer! Daarom in juli 2021 weer naar deze plek.

Het is de eerste dagen regenachtig. Dat geeft met de bewolking wel mooie plaatjes.

In de avond is het mooi. Ik ben even de berg op naar de Annakapel.

Vlakbij Prossegg staat een wit kasteel, Schloß Weisenstein, ogenschijnlijk onbereikbaar. Zo met de wolken eromheen, vind ik het wel mysterieus.

In de herberg is het gezellig. Gesprekken met de herbergier, zijn vrouw en kinderen, maar ook met andere gasten.

Er is warmte en plezier. Tips worden gegeven over mooie tochten en goede restaurants.

Bergen bloemen

Twee woorden die veel verwondering oproepen: bergen en bloemen. De afgelopen dagen waren we in de Alpen en zagen bergen bloemen.

De namen ken ik niet. Maar van de kleuren genieten en vooral ook gecombineerd met de plekken in het berglandschap, dat lukt wel.

Deze witte pluizige bloemetjes zijn vooral te vinden in nattige grond.

Het zien van de bloemen zet me letterlijk en figuurlijk stil. Dat is een voordeel bij het stijgen en dalen. Door het bekijken van de bloemen, is er een natuurlijke pauze. Ik kom er daarom letterlijk en figuurlijk van tot rust.

Dit is maar een klein vleugje van onze bergvreugde!

Großglockner Hochalpenstraße

Om vanuit Matrei in Osttirol naar Maria Alm te rijden, hebben we gekozen om via de in totaal 47,8 km lange weg van de Großglockner Hochalpenstraße te rijden.

Vansf Lienz rijden we naar Heiligenblut (1301 m). Daar begint deze bijzondere weg, want dat is het. Bij Bruck an der Großglocknerstraße (805 m) is het einde van deze weg. Op het hoogste is de weg 2504 meter boven de zeespiegel. Door vele haarspeldbochten komen we omhoog en weer omlaag. Het is een uitdaging om deze rit te maken. Je wilt kijken, maar je moet ook alert blijven.

Nog een grotere uitdaging was het om deze weg mogelijk te maken. Dat begon in 1930. Op 30 augustus werd gestart met de aanleg. In 1934 is het voor de eerste keer gelukt de Alpen over te steken in een auto.

Halverwege de weg is er een uitstapje naar de Edelweißspitze van de Großglockner gemaakt, wat een toeristische trekpleister is geworden. We reden een reusachtige parkeergarage binnen met wel 6 verdiepingen, midden in de bergen. Bizar!!

Het is een doodlopende weg, maar dat hadden we even niet door. Hilarisch eigenlijk dat we 3 keer naar de doorgaande weg hebben gezocht.

Deze foto’s zijn een compilatie van heel veel moois.

De eerste weg over de Alpen is nu een weg die gereden wordt vanwege die schoonheid. Fietsers beconcurreren de auto’s hier. Ze gaan tergend langzaam omhoog, maar sneller dan de auto’s weer naar beneden!

Er zijn snellere routes door de Alpen door de aanleg van tunnels.

We zijn met onze tocht van Tirol via Karinthie naar het bundesland Salzburg gereden. De terugweg ging via de Tauerntunnel. Deze tunnel heeft een lengte van 6.401 meter en is een van de meest gebruikte tunnels van Oostenrijk. Deze komt uit vlakbij Matrei. Het scheelt ruim een uur reisijd.

Defreggental

Het Defreggental loopt van ongeveer Lienz tot aan de grens met Italië. Met onze bus gaan we 2x erheen. Een prachtige rit.

De eerste keer rijden we een pas en gaan door naar Italië.

In Italië zien we het meer, Lago di Anterselva. Echt dichterbij kunnen we niet komen.

We rijden direct weer terug naar Oostenrijk. Gewoon leuk om die pas te hebben gereden. We wandelen dan nog even om de Obersee heen.

Een paar dagen later gaan we opnieuw naar dit dal. Nu alleen om te wandelen.

Een van de eerste dingen die we zien is een kudde koeien. Fantastisch hoe ze hier in de natuur aanwezig zijn.

Dit Wolgras staat in het natte deel. Ze hebben voortdurend natte voeten.

Het wordt een pittiger tocht op het Italiaanse grondgebied.

Hier zien we de Lago di Anterselva vanuit de hoogte liggen.

We klimmen verder naar boven over rotsige paden.

We zien de Obersee in Oostenrijk liggen.

Daar staat de auto, daar moeten weer naartoe.

Ködnitztal

In Tirol hebben we fantastisch gewandeld. We hebben nabij Kals in het Ködnitztal een wandeling gemaakt.

Naast de prachtige Großglockner zijn het vooral de planten, die zo prachtig zijn. Niet bedacht, gepland of uitgezaaid, maar spontaan de natuur waar ik U tegen zeg. Uit dank aan de Schepper.

We raken meer gewend aan het bergwandelen.

Ook de smaak wordt vertroeteld!

Kerken en kapelletjes

In een katholiek land als Oostenrijk, vind je op vele plaatsen een crucifix, een kapel of een kerk.

Osttirol heeft er ook genoeg. Deze kerken en kapelletjes kwamen we tegen in twee dagen tijd. De eerste was de Sint Nikolauskirche bij Ganz.

De grootste kerk staat prominent in Matrei. De St. Albankirche. De toren van de kerk is de hoogste van heel Tirol.

Binnen in de kerk is het verrassend mooi. Niet alleen het altaar, maar ook de schilderingen op het plafond.

Ook in Matrei staat de Lourdeskapel, gebouwd tussen 1903 en 1904.

Onderweg naar een andere opmerkelijk kerkje zien deze kapel staan bij de Ģrabenweg.

De Klaunzerkapel is vrij recent vernieuwd. Het dak is van hout. En dat oogt bijna goud.

De Annakapel staat bij een uitzichtpunt, boven Prossegg.

Een houten kapel staat midden in de woonkern van Prossegg.

In Virgen staat deze kerk, de Walfahrtskirche Maria Schnee. Dit gebouw is gebouwd rond 1456 heeft prachtige fresco’s.

Hoog in de bergen, bij een restaurant zien we deze crusifix hangen.

Nadenkend over de kerken en kapelletjes en crusifixen, ervaar ik de schoonheid van het bewustzijn van wat Jezus voor ons allen gedaan heeft. Het kan natuurlijk een religieus relikwie worden, maar een kapel in de eigen woonomgeving maakte dat gezamenlijk ook de eerbied en dank werd gebracht. Ook vind je er de herinnering aan overledenen terug. De kerk van nu vraagt ook om toegankelijkheid, echtheid, onderlinge liefde en betrokkenheid. Elk huis kan zo een kapel of kerk zijn, terwijl ons eigen lichaam een tempel is van God!

Busjes

Busjes zijn mijn favoriete vervoermiddel. Hoeveel heb ik er nu eigenlijk al gehad?

1. Mijn eerste bus werd in juni 1990 gekocht, een Volkswagen Transporter (T3). In november werd deze weer verkocht. Een Blauwe Bus.

2. Na een poosje geen auto te hebben gehad, kochten we een Witte Bus, een Nissan Vanette. Ongeveer 1992

3. Eind 1995 werd de Witte Bus total loss gereden en werd de tweede Blauwe Bus, de Hyundai H100 aangeschaft. Gloednieuw!

We hebben met de Blauwe Bus veel verhuisd, heel veel spullen en troep afgevoerd. Op de dag na Hemelvaartsdag werd de Blauwe Bus gestolen, volgeladen met tuinafval.

4. Direct werd gezocht naar een alternatief. Het werd een Rode Bus, de Mazda E2200. We herinneren deze auto als log, zwaar en traag. Vooral in de bergen reden we vooraan…

5. In 2002 werd de Groene Bus, een verlengde Volkswagen Transporter, gekocht in Veldhoven. Dat werd de topper in de jaren. Een heerlijke reiswagen met veel mogelijkheden.

We deden de Groene Bus weg toen het wel erg duur werd. Brandstofprijzen en wegenbelasting werden in dezelfde tijd veel duurder. We hadden een poosje geen bus. Een spijtige tijd. Weer een bus kopen bleef de grote wens.

6. In 2017 kochten we de Oranje Bus in Friesland. Heel opzichtig wat kleur betreft en arm aan luxe, maar erg praktisch en fotogeniek. We hebben er enorm van genoten.

7. Nu rijden we met de Bruine Bus. Een wagen die hopelijk veel reisplezier gaat geven. In ieder geval is het rijcomfort al beter dan alle bussen hiervoor.

Landgoed Klein Bylaer

Het lijkt alsof je door een bos rijdt, maar achter de coulissen van bomen, houtwallen en struikgewas zijn akkers, weilanden en heidevelden en ons onderkomen te vinden.

Het landgoed Klein Bylaer wordt doorsneden door de Kleine Barneveldse Beek en heeft zijn huidige naam te danken aan de boerderij Klein Bylaer. Daar logeren we. Het hoofdgebouw, wat hier aan de achterkant te zien is, krijgt een nieuw rieten dak.

In de ochtend maken we een wandeling over het landgoed. Dat is openbaar terrein. Er zijn heidevelden en vennen te zien.

De heide lijkt wel overwoekerd door grassen.

In de buurt van water zien we ook veel libellen. Bijzonder hoe deze als blauwe streepjes langs je heen vliegen.

Een vlonderpad over het natte terrein geeft ook bekijks. Een paar dames fotograferen hoe een lieveheersbeestje wordt verorberd door een groter soort wesp.

Weidegrond dat omgeven is door bomen. Dat is toch wel heel anders dan de polderweides.

Het landgoed wordt beschreven als een goed leefgebied voor reeën en in de schemering blijken ze regelmatig te zien langs de bosranden.

We zagen nog niks, maar wellicht zien we die vanavond nog!?

Van Oranje naar Bruin

Met genoegen kan ik schrijven dat we op 10 juni besloten hebben tot de aankoop van een andere Volkswagen Transporter en de verkoop van het Oranje exemplaar. Een historisch moment! Het doet mij wel wat om afscheid te nemen van de Oranje Bus!

Onze Oranje Bus (uit 2006) heeft zijn belangrijkste functie vervuld op het eiland Texel. We hebben hem bijna 4 jaar geleden gekocht in midden Friesland. Onze Bruine Bus (uit 2015) heeft onderhoud gehad in de Achterhoek en is door ons gekocht in Hoeven, Noord-Brabant.

Het ging ineens snel. In de ochtend van 10 juni heb ik de carrosserie van de Oranje Bus laten bekijken door een schade-expert. Zijn observaties heb ik gewogen en werkte mee aan de beslissing over onze Busjes-droom.

Op internet vond ik deze nieuwe auto en eigenlijk had het zo’n beetje alles wat ik graag wil. Het heeft een totaal andere uitstraling en dat is nu prima. En het heeft een automatische transmissie. Dat is wel even wennen. Maar het rijdt minder luidruchtig en soepeler!

Doordat deze bus een dubbele cabine heeft, kunnen we 3 passagiers met ons meenemen. Dat gebeurt niet vaak, maar het kan nu wel weer en het geeft ruimte om de bestuurdersstoel ver genoeg naar achteren te kunnen schuiven.

Een paar extra’s die we hiermee krijgen. De Bruine Bus heeft meer kracht, goede airconditioning, heeft een automatische transmissie, allerlei voorzieningen om handsfree te kunnen bellen en zo nog meer elementen. En, we kunnen weer passagiers meenemen. Wel is het minder aantrekkelijk om lange spullen mee te nemen, want we leveren ongeveer 30-50 cm aan bagageruimte in.

We nemen afscheid van de knutsel auto en gaan gebruik maken van meer luxe en comfort.

Kasteel met herinneringen

We reden in de buurt van Sint Oedenrode. Daar ligt een jeugdherinnering. Tijdens een vakantie zijn we hier wel eens geweest met mijn ouders. Met een van de kinderen ben ik hier ook een keer geweest, omdat dit kasteel wat de vorm betreft mij zo dierbaar is.

Kasteel Henkenshage zoals dit gebouw heet, is een kasteel met een rijke historie. Nu is het een gewilde trouwlocatie en restaurant.

Als schooljongen speelde ik graag op zolder. Op de tafel lag een groot kussen uit de rookstoel. Daar bovenop had ik een plastic kasteel met een hele reeks ridders, waarvan velen te paard waren. Op die zolderkamer werd een strijd gestreden tussen goed en kwaad en uiteraard hoorde ik bij de juiste partij. En gelukkig wonnen de rechtvaardigen ook altijd. Ik weet niet meer welk kwaad er verdreven moest worden, dat is toch jammer. 😉

Het kasteel van Sint Oedenrode lijkt met de ronde torens en het bruggetje wel iets op mijn kasteel.

Ik was weer even de kleine jongen vandaag. Heerlijk!

Feestje: 14.000 dagen!

We hebben een memorabele dag, want vanaf 18-02-1983 tot 18-06-2021 genieten we nu al 14.000 dagen ofwel 2.000 weken van elkaar als getrouwd stel! En dat is uiteraard alle reden om het te vieren. En dat hebben we gedaan.

Eerst een bezoek aan Egmond Binnen waar we een Abdij bezochten met een prachtige vlindertuin.

Daarna hebben we een heerlijke fietsroute door de duinen gehad.

We hebben genoten van uitzicht op zee. Eerst bij het strand van Bergen aan Zee en daarna bij Schoorl.

En tussendoor hebben we gefietst tussen de bergen aan zee en door de bossen bij Schoorl.

Wát een mooie gebieden!

Toen was het tijd voor de feestelijke versnapering en tijd om even op het terras te lezen.

Een glas verse Pepermuntthee met een puntje taart!

Maar met storm, onweer en windvlagen in het vooruitzicht, zijn we daarna weer terug naar ons onderkomen gefietst. Precies op tijd komen we er aan. Drie druppels regen getrotseerd!

En nu zitten we binnen. Buiten komt de regen met bakken naar beneden. Het stormt! Wat een mooie dag hebben we gehad. Weer veel redenen tot dankbaarheid!

Noordhollandse Duinreservaat

Voordat we de duinen komen, rijden we door Egmond aan den Hoef, waar we de restanten van het Kasteel Egmond of Slot op den Hoef zien liggen. Alleen de Slotkerk staat nog overeind.

In Egmond aan Zee zien we de Vuurtoren staan. Een aantal jaar geleden ben ik daar bovenin geweest. Dat is nu niet mogelijk.

Dan zijn we bij de prachtige duinen van het Noordhollands Duinreservaat.

Bij een uitzichtpunt zien we hoe groot en mooi dit gebied is.

Op een bord in het gebied lees ik dat het 5300 ha grote Noordhollands Duinreservaat zich uit strekt van Bergen aan Zee tot het Noordzeekanaal. Het gebied is eigendom van de provincie Noord-Holland en wordt beheerd door de NV PWN Waterleidingbedrijf Noord-Holland. Het neemt onder de grote Nederlandse natuurgebieden een belangrijke plaats in. De grote verscheidenheid aan duinlandschappen en het kalkgehalte in de bodem zorgen voor een zeer uiteenlopende plantengroei en een rijk dierenleven. Het zuidelijk reservaat in de omgeving van Heemskerk onderscheidt zich door de aanwezigheid van de grootste paraboolduinen van Nederland.

Wijk aan Zee doet me hier denken aan de Alpen met dit grote veld op de voorgrond.

We zijn de duinen doorgereden tot we bij het terrein van de Hoogovens kwamen. Dat is echt wat anders.

Daar zagen we een bijzonder huis. Bekijk de gevel maar! Voor ons het keerpunt.

De fietstocht had ongeveer een lengte van 55 km. Het was prima te doen. We hadden hoge temperaturen verwacht, naar die vielen erg mee. Het was ongeveer 23°C. Met de wind was het soms zelfs wat koud.

Positieve berichten