Workshop kruidengeneeskunde

Ter afsluiting van mijn militaire diensttijd kreeg ik van mijn collega’s een prachtig boek aangeboden, ‘Gids geneeskrachtige kruiden’, een uitgave van Readers Digest. Toen recent op De Peerdegaerdt de workshop kruidengeneeskunde werd aangeboden, werd het bezit van dat boek in herinnering gebracht en heb ik het weer ingekeken.

Het is alweer een tijd geleden dat ik Landgoed De Peerdegaerdt bezocht. Ik heb daar een mooie herinnering aan. Dus daar weer eens heen gaan, is een aangenaam vooruitzicht. Net na de ingang staat een los houten huis. De deur staat open. Binnen staat een lange tafel waar we aan kunnen schuiven. Midden op de tafel in lengte staan potten met diverse kruidentheemelanges en potten met gedroogde kruiden klaar. Alles ziet er heel verzorgd uit.

We genieten in de workshop ook van soep met een krachtige smaak. Het is zelf gemaakt van ‘onkruid’: brandnetels, óók een kruid met een geneeskrachtige werking.

Lissette Kreischer laat ons vooraf weten: “Natuurvolken weten het al vele eeuwen: de kruiden onder onze tenen en boven ons hoofd zijn krachtige medicijnen. Velen zijn dat alleen een beetje vergeten. Maar het mooie is dat die medicijnen overal voor het oprapen liggen.“De natuur is krachtig en begeleidt ons door het leven met al haar mooie lessen. Wat nu als je elk seizoen naar de wetten van die wonderlijke natuur zou luisteren? Het is niet moeilijk; tekens en uitnodigingen zijn overal. Zijn ze je bijvoorbeeld weleens opgevallen, die crèmekleurige vlierbloesems die ontluiken in de lente en die diep paarsrode, bijna zwarte vlierbessen die schitteren in de nazomer? Die bloesems en bessen hebben onder andere een weerstandsverhogende en bloedzuiverende werking. Komt dat even handig uit in een tijd dat ook griepachtige verschijnselen de kop opsteken. Een slimme actie dus van Moeder Aarde, om precies dat in de natuur ten tonele te laten verschijnen wat wij en andere diersoorten op dat moment het hardst nodig hebben. Heb je de schatten eenmaal gevonden, dan zul je zien dat het jachtige leven verandert in een schitterend kruidig avontuur. “

Gepassioneerd vertelt Lisette hoe zij herboriste is geworden en hoe ze vanuit een betonnen wereld de groene wereld heeft leren ontdekken. Ze is er door gefascineerd geraakt. Diep onder de indruk hoe alles met elkaar samenhangt. De natuur is een samenhangend geheel. De mens, de dieren en planten hebben allemaal een eigen rol. Alleen het intuïtieve is bij ons mensen grotendeels weggeëbt. Deze tijd van crises nodigt uit om weer bewust te leven met respect en aandacht voor alles wat leeft. De wondere wereld van de natuur is daarvoor heel uitnodigend. Bijna altijd is er een natuurlijk herstel.

De natuur laat zich kennen door ervaring. Is dat niet net zo als de omgang met mens en dier? In het westen zijn we steeds meer beïnvloedt geraakt door boeken, door abstracte kennis. Wat niet beschreven is, wordt niet meer gekend. Die natuurlijke kennis wordt verdacht, is alternatief geworden. We zijn in de loop der tijd veel kwijt geraakt, zo wordt wel duidelijk.

Lisette heeft daarom een holistische benadering. Naar mijn idee een vorm van Hebreeuws denken. Ze citeert Dr. Peter Theiss: ‘In de holistische therapie benadert men de plant als een complexe compositie, bestaande uit werkzame en begeleidende stoffen waarbij het geheel meer is dan de som van zijn bestanddelen. Enkel focussen op bestanddelen wordt vanuit deze therapie gezien als een beperking van mogelijkheden, een waardevermindering van de beschikbare potenties.’

Ze heeft zelf flink wat ervaring opgedaan met de geneeskrachtige werking van kruiden, met zowel mensen als met dieren. Er zijn echter zoveel planten. Daarom heeft ze een selectie gemaakt van planten waar ze veel mee werkt. Ze staan in potten op de tafel. Lisette legt uit wat de kruiden doen in het menselijk lichaam. We ruiken de kruiden, maar gaan ook de planten opzoeken in het veld en de moestuin. Daar proeven we ze. Bitter, slijmerig, zacht, zoet, allerlei typeringen zijn ervoor. Het herkennen van de planten is natuurlijk belangrijk. Klein beginnen is het devies.

Er worden naast theemelanges ook tincturen gepresenteerd. En we brouwen onze eigen tinctuur. Het is tenslotte ook een workshop.

Waterpest

Het lijkt wat op een schilderij van Monet wanneer ik het probeer om de bloemen op het water van nabij te fotograferen. Op verschillende dagen probeer ik het daarom opnieuw.

Het is zeldzaam eenvoudig om deze plant te laten groeien. Daar hoef je niet veel moeite te doen. Je gooit het in het water en het groeit. Breek er een stukje af, zet het stekje in het water en het groeit weer verder. Het groeit flink. Daar heeft het zijn naam ook aan te danken. Er worden verschillende voordelen van waterpest omschreven. Het maakt als geen andere waterplant zuurstof aan. Het neemt (overtollige) voedingsstoffen in het water op. Het reinigt het water en is daardoor een goede concurrent tegen algen en het gaat in grote hoeveelheden verzuring van het water tegen. Niet bepaald de pest voor je water dus. Wat het graag heeft, is wat stroming erin. Dat willen we graag nog erin proberen te brengen.

De bloemetjes zijn klein en heel fragiel.

Stilgezet

Op allerlei momenten ben ik vandaag even stilgezet.

Bij het Spoorwegmuseum in Utrecht begint het. Voor het voormalige station Maliebaan staat namelijk een monument voor de weggevoerde joden uit de stad. Ook mensen met een zeer gewaardeerde familienaam staan erop. Zou het familie zijn in de verte? We weten het niet. Maar het geeft mij steeds te denken.

In het museum staat een oude veewagon, waarin destijds onze Joodse landgenoten naar de vernietigingskampen zijn vervoerd. Ik ben erin gestapt. Binnen is het donker. Slechts wat kieren in het hout zijn er. Benauwend. En hun toekomst was nog meer benauwend en donker.

Op een houten bankje bij de Koninklijke Wachtkamer staat het opschrift; ‘AL REIZEND ERVAART GIJ HET LEVEN VREEMDER: OVERAL ANDERS EN OVERAL EENDER’. Zou dat ook voor de Joodse reizigers zo geweest zijn?

In een etalage zie ik het schilderij dat het bovenaan dit blogje staat. Varkens zwemmen in Utrecht met de Domkerk in het water. Dat geeft toch ook te denken?

In een boek van Hermann Hesse uit 1930 lees ik later de volgende zin. ‘Mijn doel is, om altijd zoveel mogelijk de plaats te bekleden, waar ik zo goed mogelijk dienstbaar kan zijn, waar wat ik ben en wat ik aan eigenschappen en begaafdheden bezit in de beste aarde zullen vallen en een zo breed mogelijke uitwerking zullen hebben. Een ander doel is er niet.’ Goed willen doen… Voor mensen, voor de natuur. Verantwoordelijkheid nemen in de ingewikkelde wereld met tegenstrijdige belangen en inzichten.

Heimwee

In de jaren ’90 raken we betrokken bij de geloofsgemeenschap dat in dit kerkje samenkomt, de Kerk van de Nazarener. Het is voor mij dan nog een onbekend kerkgenootschap. Het is aantrekkelijk omdat het een overzichtelijke groep mensen is met een warme saamhorigheid en passie. Als je de kerk theologisch zou moeten plaatsen tussen de bestaande kerken, dan bevindt de kerk zich zo ongeveer tussen de evangelische en de traditionele kerken in. Passend bij mij. Open voor iedereen.

Tegenover de hoofdingang staan prachtige oude Dordtse geveltjes en ietsje verderop de ingang van het Dordts Museum. Op de jaarlijkse Dordtse Boekenmarkt, op de eerste zondag van juli, gaan na de viering de deuren van onze kerk open voor alle voorbijgangers. Iedereen is dan welkom. Prachtige ervaring. Lekker jezelf zijn als kerk midden in de Dordtse binnenstad.

Zo midden in de stad samenkomen heeft altijd iets speciaals gehad. Het is al weer lang verleden tijd. De hoeveelheid bezoekers is gaan groeien en besloten is om een groter gebouw te gaan zoeken. We verhuizen als kerk. Het kleinschalige verdwijnt. In het grote gebouw en in de grote groep vind ik niet meer zo mijn plek. Heel jammer!

Ons oude kerkgebouw is in de afgelopen jaren geheel gerestaureerd. Aan voorzijde is een modern gebouw geplaatst in plaats van het verpauperde huisje. Aan achterzijde is ook een moderne aanbouw gekomen. Wanneer ik het goed begrepen heb, komt daar nog een kunstzinnig front voor te staan.

Ik ervaar een gevoel van heimwee wanneer ik het oude gebouw nu weer zie. Dààr voelde ik me thuis.

Ik heb naar vrijheid gezocht…

Bij afscheid nemen komt naar voren wie iemand is geweest. Opnieuw zijn we bij een uitvaart geweest. Opnieuw is er een negentiger die van ons is weggegaan. Ze is haar leven lang zoekend geweest. Ze heeft naar liefde gezocht en die zelf ook volop gegeven. Ze zal daarom enorm worden gemist.

Een gedicht wordt door haar dochter voorgelezen. Een indringend gedicht.

Daarachter schreef ze zelf (= God).

God is liefde. Liefde geeft vrijheid. Is liefde God?

Helende verbondenheid

Met een groepje collega’s vanuit verschillende plaatsen in Nederland trekken we een dagje op in de polders van Dordt. We kennen elkaar alleen van het beeldscherm. Het is bijzonder om elkaar dan in levende lijve te zien en met elk een individueel moment te kunnen hebben.

Tijdens de lunch komen gezamenlijke gesprekken op gang. We stellen elkaar inhoudelijke vragen vanuit ons beroep en worden wijzer van de verschillende reacties. En dan komen we ook bij onszelf uit. We kruipen allemaal verder uit onze schulp. Het voelt vertrouwd en er is ruimte om ook heel kwetsbare levenservaringen te delen, nare, maar goed bewaarde geheimen. Er is zoveel veiligheid, door wijd openstaande oren, ogen en harten. We beseffen het allemaal dat er iets heel speciaals gebeurt.

Er is ontferming, inclusie en maximale betrokkenheid. Hier veranderen mensenlevens. Hier is groei. Wat een onvergetelijke ontmoeting is dit! Goddelijk noemt iemand het! En ik denk dat het klopt.

Uit de hoogte

Recent is het gelukt om toch de Wilde Wingerd te bezweren. Plaatselijk was die een meter of meer hoger gegroeid dan gewenst. Dus moest ik wel de ladder op. Het is een herhaling van zetten. Ladder op de juiste plek zetten en dan zo hoog mogelijk proberen te komen. Naar boven toe zie je alleen maar bladeren, die steeds dichterbij komen. Wanneer ik op hoogte ben, ga de kniplijn terugzoeken. En dan geef een resolute knip in het twijgje en dan trek ik van beneden naar boven het twijgje los van de muur. Soms is dat wel even een overweldigende bedoeling, wanneer het gebladerte op mijn hoofd en schouders terecht komt. Het is eng, noch gevaarlijk. Ik sta stevig en houdt me goed vast. Wanneer wat los geknipt is, ook naar beneden valt, ben ik daar klaar. Een metertje opschuiven….

En dan zie ik de tuin vanuit een heel ander perspectief. Dat heb ik vaker gezien, maar ik blijf het zo mooi vinden. Is ie niet mooi groen zo? Ik geniet van dit uitzicht vanuit de hoogte.

Mooi Dordt

Met de veerpont van Zwijndrecht naar de Hooikade in Dordrecht. Een binnenvaartschip gaat naar de ene kant en een duwbak combinatie naar de andere kant en dan komt er ruimte om door te varen naar het mooie centrum van onze stad.

Het blijft toch heerlijk om over dat water te gaan. Een tochtje met ‘hindernissen’. Maar dat is geen probleem!

Eenmaal van boord komen we weer een verrassing tegen. De Mazelaarsbrug wordt – met de hand- opengedraaid. Daarmee draait de brug opzij, zodat pleziervaartuigen erdoor kunnen. Zo zien we Dordt als maritieme stad. 🥰

“Ik ruik honing!”

Vanmiddag zit ik te lunchen in de tuin. We verzetten nadien twee zinken bakken met bloeiende bloemen en sindsdien ruik ik 🍯 honing! Gewoon vanuit een bloemenmengsel in pot gezaaid. Ik ga met mijn neus op zoek naar wat ik ruik: Lobularia Maritima moet het zijn, een chic woord voor zilverschildzaad. Wat een heerlijke geur is dat! Bij iedere zuchtje wind komt er weer wat honing voorbij.

Land, lucht en water

Fietsen in het Groene Hart. Dat plezier gunden we onszelf naar aanleiding van een tip van het Zuid Hollands Landschap. Een mooie route langs o.a. het riviertje de Vlist. Vanaf Nieuwpoort in de Alblasserwaard over de Lek naar Schoonhoven en dan via de Reeuwijkse plassen en Gouda weer terug. Een mooie tocht van omstreeks 55 km.

Wat is het toch een schoonheid! De groene polders, de slootjes en riviertjes vol met waterlelies en dotterbloemen. Over een slingerweg tussen grotere waterpartijen met daarbij de blauwe lucht met de wolken. En dan zo’n ophaalbruggetje ter verbinding. Dat is zó Hollands! Heerlijk!

Wat ook heel erg bij het Nederlandse platteland hoort, is polsstokspringen. In het voorbijgaan zagen we dat ook! De jongen kwam droog aan de overkant!

Witte klavertjes

Zo onderweg komen we geregeld velden met witte klavertjes tegen.

In het logo van mijn praktijk staat ook een klavertje. Dat is niet zomaar: het klavertje is een symbool. In de tijd dat digitale camera’s net waren ontwikkeld, fotografeerde ik tijdens wandelingen van alles en nog wat. Zo fotografeerde ik ook bloemetjes en plantjes langs de kant van de weg. Een van die plantjes was een klavertje. Pas toen ik de foto op de computer bekeek en erop inzoomde, werd ik zeer verrast door de schoonheid van dit simpele bloemetje. Het raakte me. Ineens zag ik een vergelijking met de cliënten waarmee ik werk: een klaver is namelijk een plantje dat nauwelijks, en soms helemaal niet, wordt opgemerkt. Als je, zoals ik, zonder na te denken door het gras loopt, heb je voor je het weet een paar klavertjes vertrapt. Maar heb je de bloem van het klavertje wel eens goed bekeken? Die is eigenlijk heel mooi, zeker als je het uitvergroot bekijkt.

Mensen lijken in een bepaald opzicht wel wat op klavertjes
Mensen lijken in een bepaald opzicht wel wat op klavertjes. Je kunt ze ook gemakkelijk over het hoofd zien en daarmee voorbij gaan aan hun unieke waarde. Ieder mens, jij ook, is het waard om gezien te worden, om tijd en moeite in te investeren! Wanneer je oprechte aandacht aan iemand besteedt, zie je iemands kwaliteiten, verborgen (niet uitgesproken) verlangens en iemands kwetsbaarheid.

Snavelen

Op de dakkapel zitten twee duiven liefkozend naast elkaar. Dat is een romantisch gezicht. Een paar keer zijn ze aan het snavelen, wat staat voor het in elkaar steken van de snavels en het poetsen van elkaars veren. Ik begrijp dat dit bij het balts en paringsritueel hoort. Na het snavelen hoopt het mannetje met het vrouwtje te mogen paren. En dat zien we dan ook gebeuren. Het mannetje dat kort bovenop het vrouwtje klimt. Heel gewichtig!

Afscheid nemen van mijn vader

Vanmorgen, net voordat de afscheidsdienst zou beginnen, zie ik aan de dijk de lijkwagen staan. Straks zal mijn vaders lichaam hierin vervoerd worden. Ik weet dat er geen bloemen bij de kist zullen zijn. Dat is helaas niet te doen gebruikelijk in de cultuur waarin ik ben opgegroeid. Gelukkig voor mij zijn er wel bloemen hier bij de dijk. Bloemen, die fleur, licht en vrolijkheid geven; keer op keer een reden geven tot dankbaarheid. Vanwege de grootsheid van het leven zelf. Het leven dat komt en gaat. Er is een leven geëindigd en een nieuw leven gestart.

We gaan afscheid nemen. Eerst in de vorm van een formele, bij de context van het gezin passende kerkdienst. Woorden worden gesproken. Woorden van de voorganger over mijn vader. Woorden over het Woord om over na te denken. Woorden die raken. Woorden die vragen oproepen, omdat woorden ook betekenis geven aan en over religieuze denkbeelden. Woorden van troost. Woorden van verbinding. Woorden over Gods liefde.
We overdenken in de afscheidsdienst dat we hopen op God. God, die de bron van het Leven is, bij het begin en het einde is. Die ons door en door kent. In verbondenheid met God leven, geeft perspectief , ook voor mij. Een plaatje bij God heb ik niet. Wel woorden over wat ik in de verbondenheid met God ervaar en probeer uit te leven: geborgenheid, liefde, vrijheid, vrede, vriendelijkheid en vergevingsgezindheid.

Na de dienst komt de begrafenis. We schuiven de kist in de auto. Ik geef bewust het laatste duwtje. Ik neem afscheid. Onderlinge verbondenheid ervaar ik in het samen achter elkaar rijden. Dezelfde weg gaan. Het begin- en eindpunt zijn hetzelfde. We horen bij elkaar met de lijkwagen als verbindend voorganger. Die wagen, die ander verkeer, door even stil te staan op een kruising, dwingt tot respect voor mijn vader, die nu vervoerd wordt.
Er wordt gewacht. Met of zonder geduld.
Bij aankomst verbinden familie en anderen zich weer.

Twee generaties mannen begeleiden de kist met mijn vader naar zijn laatste rustplaats. Ik vind het mooi om zo onze vader als zonen en kleinzonen te dragen. Als vaders van onze kinderen en kleinkinderen nemen we zijn plek over als dragers van de familie.

De kist zetten we op de kettingen. Het voelt raar. Hier zal mijn vaders lichaam verder verblijven. Dat is definitief, besef ik. We staan dan bij het graf. We steunen met liefde onze lieve moeder, die haar innig geliefde ook moet loslaten. En dat na bijna 70 jaar met elkaar te zijn om gegaan.
70 jaar! Onwerkelijk lang! Na wat laatste woorden en een gezamenlijke bidden van het ‘Onze Vader’ volgt het afdalen van de kist. Die gaat diep in de grond. Nog een laatste eerbiedige blik in het graf volgt. Iedereen kijkt even naar beneden. Zij en wij. En dan lopen we ervan weg. Weg van mijn vader. We stappen in de toekomst zonder hem.

Daarna komen de verhalen. Verhalen over vaders’ leven. Verhalen over zijn omgang met ons, verhalen over zijn denkbeelden, zijn oorsprong, zijn rollen en hoe hij die invulling gaf. Onze ervaringen met vader. We vertellen het respectvol. Maar merken ook het verschil van hoe we ervaringen hebben beleefd. Ieders verhaal telt. Het verbindt.

Mijn vader is er niet fysiek meer. Dat betekent een grote verandering. Een overschakeling naar een nieuwe werkelijkheid. Mijn hele leven was hij een begrip. Van extreem grote betekenis. Bedenk: zonder hem was ik er nooit geweest en mijn kinderen en kleinkind ook niet. We leven op de schouders van onze ouders. Mijn vaders’ zienswijze heeft ook mijn leven beïnvloedt. En zo vergaat het alle mensenkinderen. We moeten allemaal onze eigen keuzes maken.
Recht en onrecht. Logisch en onlogisch. Ook die gedachten komen terug bij afscheid nemen. De emoties, die het oproept horen daar bij. Mogen denken en voelen wat je denkt. Zonder oordeel. Voor mij is de context belangrijk. Leven in vrijheid en verbondenheid vraagt voor mij om het begrijpen welke sociale- en andere omstandigheden gedachten en gedrag van mijn vader hebben beïnvloedt. Hoe groeide hij op. En hoe werkte dat uit in zijn keuzes.

Ik sluit af met de herinnering hoe hij aan tafel met ons bad. Zijn kinderen en kleinkinderen herinneren zich dat maar al te goed. Het is een dierbare herinnering:

O Vader, die al ’t leven voedt,
Kroon onze tafel met Uw zegen;
En spijs en drenk ons met dit goed,
Van Uwe milde hand verkregen!
Leer ons voor overdaad ons wachten;
Dat w’ ons gedragen als ’t behoort;
Doe ons het hemelse betrachten;
Sterk onze zielen door Uw Woord.

Tuin ’t Hofje 2

23 juli 2020 bezochten we deze tuin eerder. Daar schreef ik toen ook een blogje over en besloot met: “In deze tuin kom ik graag nog een keer terug”. Dat hebben we vandaag gedaan en daar hebben we geen spijt van.

We lopen eerst het brocante winkeltje binnen. Leuk al die oude spulletjes en de creativiteit. Ik houd daar wel van. We zoeken niets, maar op de een of andere manier is het inspirerend.

We komen op de officiële openingstijd en niet zoals de vorige keer op afspraak. Het verschil is merkbaar, want we zien dat er meerdere andere bezoekers zijn. Dat is totaal niet hinderlijk. Koffie en thee staan klaar. Zelfs verschillende verse taarten zijn er naar keuze. Je kunt jezelf bedienen, gebaseerd op goed vertrouwen. Fijn is dat! Je kunt binnen en buiten zitten.

We lopen een paar keer de tuin rond. Er is zoveel kleurrijks te zien. Een feest voor het oog. Net als vorige keer ben ik geneigd te blijven fotograferen.

De rozen kleuren mooi en ruiken heerlijk.

Wat mij ook zo aanspreekt in deze tuin, zijn de heggetjes. Het breekt de tuin en geeft de mogelijkheid om meerdere tuinen en/of sferen te creëren. Van laag naar hoog is er dan veel te zien. Het geeft ook richting.

We zien verschillende planten, die we even opzoeken om de naam te onthouden. Wellicht ook leuk voor onze tuin. Het bezoek van de vorige keer heeft al inspirerend gewerkt voor onze tuin. De verwondering blijft dat er zoveel diversiteit in planten is.

Ondanks dat er meerdere gasten zijn, is het heerlijk stil. De dieren laten zich vooral horen. Heel aangenaam. We horen volop fluiten, tjilpen, pauwen, en nog veel meer vogelgeluiden. Schapen blaten. Er zijn ongeveer een tiental lammeren. Die kleintjes blijven vertederend om te zien. Hun aanwezigheid is ook aan de afrastering te zien. Het is een stilleven.

We hebben opnieuw genoten van de tuin.

Weer helemaal opgeladen vervolgen we onze weg!

Op de fiets ter Kerke

Je zou denken dat ik dit over een willekeurige zondag schrijf, maar nee dat is het niet. Het is donderdag dat ik het schrijf. We gingen eigenlijk de gehele dag ter Kerke en steeds weer naar een andere. Het begin is koud, want we starten in het Zeeuwse kerkdorp Koudekerke.
We gaan vandaag een ronde rijden langs allerlei plaatsen, die op het einde …kerke heten. Op de plattegrond van Walcheren is dat goed te zien.

We rijden naar Biggekerke. In de schaduw van de oude kerk hier staat het standbeeld van de Zeeuwse vrouw. Ze staat er fier bij, maar te zeer in de schaduw van de bomen. Ik krijg haar niet echt scherp op de foto.

Via de knooppunten fietsen we in ongeveer 10-15 minuten naar Meliskerke. Meliskerke wordt beschreven als een Christelijk dorp in het hart van Walcheren, dat zijn eigen sfeer behouden heeft. In 2020 zagen we de scheve toren van de Odulphuskerk. Deze blijkt 83 cm uit het lood te staan. De naam van het dorp is voor mij bekend geworden door het boek “Dorsvloer vol confetti” van Franca Treur. In dit boek beschrijft ze het dorpsleven van Meliskerke in de jaren negentig van de 20e eeuw. Een aanrader om een inkijkje te krijgen in de ‘refo-cultuur’.

Een paar minuten buiten het dorp ligt een gehuchtje dat Sint Janskerke heet. Het heeft erg oude papieren, maar er is weinig van terug te vinden. Zo blijkt het geen kerkgebouw meer te hebben. Omstreeks 1575 werd het afgebroken.

We rijden verder en zien onderweg Poppekerke staan. Hier staat zelfs geen huis. Het is een kruising van wegen. Poppekerke was ooit een parochie en een ambacht. Opnieuw een plaats met oude papieren, want in 1271 wordt het al genoemd. Tijdens het beleg van Middelburg (1572-1574) raakte het waarschijnlijk zwaar beschadigd, zo lezen we. Rond 1953 werden de fundamenten verwijderd en werd het terrein geëgaliseerd waardoor nu niets meer herkenbaar is.

We hebben ook Boudewijnskerke opgezocht. Er is geen dorpje te zien.

Met een omweg via Westkapelle en Domburg komen we in Aagtekerke. Sinds 1327 is er in dit dorp sprake van de kerk van Sint-Agatha. Opnieuw dus een dorp met een oude geschiedenis. Rondom de kerk ligt een ring met oude huizen en bomen. Heel sfeervol is dat!

Mariekerke is het volgende dorpje met ‘kerke’ in de naam. Opnieuw is het een dorpje zonder kerkgebouw. De naam Mariekerke wordt in 1235 voor het eerst genoemd. De aan Maria gewijde kerk raakte waarschijnlijk net als Poppekerke beschadigd tijdens het beleg van Middelburg. De ruïne van de kerk is in de 18e eeuw afgebroken. Het is nu een mooi dorpje.

Grijpskerke is het volgende dorp dat we aandoen. Ook hier kunnen we om de kerk heen rijden. Blijkbaar is dat hier op Walcheren een oude gewoonte. Ze noemen het dorp in het Zeeuws Hriepskerke.

We hebben nog 1 dorp met kerke te gaan. Het is Serooskerke. Voor de kerk staat een monument van de tweede wereldoorlog. In november 1944 hebben de Engelsen hier gevochten en gewonnen.

We zijn nergens ter kerke gegaan in de betekenis van het bezoeken van een dienst. Het was een leuke tocht gekenmerkt door 10 plaatsen eindigend op …kerke, kerkgebouwen, wind, zon, ruimte, lucht en uitzicht!

Houtsnijwerk

In de hal van het Albert Schweitzer ziekenhuis staat een houten sculptuur van de Dordtse kunstenaar Gerhard Lentink.

De sculptuur neemt daar een prominente plaats in. Het is als een houten tent waar je in kunt zitten. Er staan twee houten bankjes in. Daarop zittend zou je het hout uitgesneden gedicht moeten kunnen lezen. Ik heb een poging gewaagd.

Het is mij echter niet gelukt om het te lezen.

Troostgevoel

Naar het ziekenhuis gaan zonder de reden van werk, betekent in de meeste gevallen dat er iets niet gaat zoals gewenst. Het is immers een ziekenhuis. De laatste tijd kom ik er erg vaak. Eerder kwam ik voor gezondheidsonderzoeken. Dat is gelukkig niet meer nodig. Nu kom ik op visite en gaat het om afscheid nemen.

In de lift

Waar je ook komt in het ziekenhuis, op de polikliniek of in de kliniek, steeds zijn er van die wandgrote foto’s met beelden van het Dordtse centrum. Dordt wordt getoond als vertrouwde oude en maritieme stad, de stad waar je je als Dordtse bezoeker thuis voelt. Voor mij werkt het troostrijk. Hoe gek wellicht ook. Ik ben in de stad en in het ziekenhuis.

De zorg in het ziekenhuis wordt door mij ervaren als met ‘hoofd, hart en ziel’. Warm, zorgzaam en liefdevol.

Vandaag is het 50 jaar geleden dat ik voor het eerst geconfronteerd werd met de dood. Mijn lieve opa stierf in 1972. Ook memorabel! En dat brengt me weer terug in het ziekenhuis waar dood en leven beide samen komen, want in het ziekenhuis worden ook (klein)kinderen geboren.

Jom Jeroesjalajiem

In mijn agenda wordt aangegeven dat vanavond Jeruzalemdag start. De joodse dag begint namelijk in de avond. Het is geen bijbels feest. Het is wel het meest recente feest van de joodse staat. Jeruzalemdag is namelijk de herdenking van de inname van de oude stad Jeruzalem (Al-Quds) op 7 juni 1967 tijdens de Zesdaagse Oorlog. Nu 55 jaar geleden. Ze vieren het op 28ste Ijar een datum van de joodse jaartelling.

Kinderen oefenen voor het feest. Foto genomen vanaf de muren rondom de oude stad.

In 2015 waren we in Jeruzalem toen dat feest werd gevierd. Ik herinner me hoe intens het voelde om de Israëli dit feest te zien vieren. Zeker bij de Hakotel hama’araviook ookwel de Klaagmuur genoemd. Van boven hadden we goed zicht op de dansende menigte.

Hakotel hama’aravi is het belangrijkste van de overwinning. De muur is een gedeelte van de muur in de Oude Stad die het plateau omringt en ondersteunt waarop de Rotskoepel en de Al-Aqsamoskee staan. Deze muur is tegelijkertijd de westelijke muur van de tweede Joodse tempel die op de Tempelberg heeft gestaan. Na de vernietiging van deze tempel door de Romeinse bezetters in het jaar 70 is alleen deze muur nog zichtbaar overgebleven.

Ik heb gelijk weer zin om daar weer eens heen te gaan! 🤭

Gevolgen van 15 minuten oorlog

Nu met de oorlog in Oekraïne krijgt het genieten van de vrijheid een extra lading.

Vanmiddag liep ik voorbij bij het beeld van Zadkine. Het herinnert aan het bombardement op Rotterdam op 14 mei 1940 dat tussen 13.27 en ongeveer 13.40 uur werd uitgevoerd door Duitse bommenwerpers in het kader van de Duitse militaire overval op Nederland.

In slechts een kwartier vernietigde het bombardement bijna de gehele historische binnenstad van Rotterdam, mede door de branden die ontstonden. Er kwamen volgens de gedenksteen 850 mensen om, er waren 2000 gewonden. 25000 woningen werden verwoest waardoor ongeveer 80.000 inwoners dakloos werden.

Wij hebben vanmiddag kunnen genieten van vrijheid in Rotterdam. Gesmuld van heerlijk en eerlijk eten vlak om de hoek aan de Wijnhaven. Ik was me ervan bewust te leven zonder een dreiging. Leven mogen in rust en vrede.

Wat wens ik dat iedereen toe!

Je kunt het dak op

Dat doen we toch niet veel. Maar vandaag gingen we in op de uitnodiging om het dak op te gaan. Hartje Rotterdam! Naast het WTC is een trap gebouwd waarover je op het dak komt en via een brug kun je zelfs 29,5 meter hoog over de Coolsingel heen lopen naar het dak van de Bijenkorf.

ROTTERDAM ROOFTOP WALK

Naast de ongebruikelijke uitzichten op het centrum van Rotterdam werden we ook enthousiast gemaakt voor het leefbaar maken van de platte daken. Vergroening! De wandeling over de daken is een uitnodiging om mee te denken over een ander Rotterdam. De Coolsingel is al flink verbeterd. 50% minder rijbanen. Meer rust, meer of beter zichtbaar groen.

Straks groenten verbouwen in hartje stad? Daarvoor kun je dan echt het dak op!

Spannend moment

Ik denk dat het vaker gebeurt dan dat ik het opmerk. Maar de afgelopen avonden was het steeds raak. Een krabbelend geluid bij het tuinhek of de buitenlamp die plotsteling aan gaat. Een poes. Die doorbreekt daarmee onze barrikaden, loopt door onze tuin en eindigt op de schutting. Ik weet het niet zeker, maar ze zullen op muizenjacht zijn. De sluipende beweging, het loeren over de rand… Het is steeds weer een spannend moment!

Vet belangrijk

Mijn interesses zijn breed. Wanneer een cliënt me iets vertelt waarover ik niets weet, ontstaat direct de behoefte om de kennis aan te vullen.

Zo ook recent over het thema ‘te zwaar zijn’, gecombineerd met moeheid en wisselende emoties. Sommige mensen hebben echt vet pech wanneer van alles op hun pad komt, waar ze eigenlijk weinig aan hebben kunnen voorkomen. Maar te zwaar worden dan? Ieder pondje gaat door het mondje toch?

Betreffende cliënt had van de huisarts een leestip gekregen. Juist ja. Dit boek, ‘Vet belangrijk’, geschreven door de artsen Mariëtte Boon en Liesbeth van Rossum. Meer wetenschappelijk gefundeerde kennis over de werking en functie van vet, over wat overgewicht en obesitas is, is belangrijk. De huisarts had een goede invalshoek gekozen. Kennis. Breed, genuanceerd en zonder oordeel.

Vet blijkt belangrijk voor ons lichaam. Naast dat vet hormonen aanmaakt, communiceert vet met onze hersenen en levert het ons energie. Vet blijkt niet simpel verkeerd te zijn. En te zwaar zijn is ook veel complexer dan gedacht. De schrijfsters brengen de vele factoren in kaart die hierop van invloed zijn: van slaap tot stress en van erfelijke aanleg tot medicijngebruik, en tal van andere verborgen dikmakers.

Het boek is vlot en onderhoudend geschreven. De moeilijke woorden of begrippen, worden na een uitleg gewoon nog een keer eenvoud herhaalt, zodat ook een geïnteresseerde niet-wetenschapper het goed kan volgen. Een vet leuk boek!

Dordt in Stoom

Al meerdere keren heb ik dit evenement bezocht. Meestal in de binnenstad wandelend langs de rivier in de drukke mensenmassa.

Vandaag wilde ik eens die aspecten beleven waar ik nog niet eerder aandacht aan besteedde: meegaan met de stoomtrein, met een oud schip op de rivier en de klassieke lijndienstbussen. Ik begon met een treinrit vanaf het Centraal Station.

Een DAF uit 1962

Met een oude streekbus word ik verder vervoerd naar de Kerkeplaat, waar het schip aanlegt om me te vervoeren naar het centrum.

Salonstoomschip Succes uit 1897

Voordat mijn schip, Succes, aankomt, zijn er een paar eerder terwijl ik in een lange rij wacht. In een bijzonder rustig tempo varen we naar het drierivierenpunt.

Veerdienst 3 uit 1898

We zien de drukte op de kade en tal van scheepjes, die komen en gaan.

Soms pijnlijk schril hoge fluittonen horen bij dit evenement. En hoe dichter bij het centrum hoe meer de geluiden te horen zijn. Het enthousiasme van het publiek is leuk om te ervaren. De sfeer in de trein, aan boord en in de bus is echt aangenaam. Iedereen heeft er zin in.

Een DAF stadsbus uit 1969

Twee keer ga ik met een bus mee. Het geluid ervan voelt zo vertrouwd. Ik ben direct weer terug bij de herinneringen in mijn kinderjaren. De geluiden van de bus deed ik altijd vol overgave na, wanneer ik mezelf buschauffeur waande terwijl ik speelde met het blauwe dessertlepeltje…

Brabantse Biesbosch

Ook onze omgeving heeft mooie plekken. De Dordtse of Hollandse Biesbosch kennen we wel. Het is keer op keer weer fijn om op ons eiland de rust hier te vinden. De Brabantse Biesbosch vormt echter het grootste gedeelte van de Biesbosch.

Vandaag zijn we bij Kop van ’t Land de Nieuwe Merwede overgestoken met de veerboot. We zijn in plaats van de richting Werkendam, nu de andere kant opgereden. We komen dan op een hele smalle strook land tot daar waar de Nieuwe Merwede en de Amer samen overgaan in het Hollands Diep.

In de verte zien we de Moerdijkbruggen liggen. We rijden deze doodlopende weg uit tot de halte van de veerdienst naar Lage Zwaluwe. Het pontje vaart juist weg, nog een flink aantal wachtende fietsers achterlatend. Wij keren om. We hebben een retourkaartje voor Kop van ’t Land.

Onderweg zien we vele plassen met dode bomen erin. Het geeft associaties met een maanlandschap. We zijn nieuwsgierig waarom zoveel bomen hier rechtop staan, maar geen loof dragen.

Gelukkig is niet alles kaal. We hebben veel groen, maar ook andere kleuren gezien, zoals velden met boterbloemen. Het fietsen hier nodigt uit om het gauw weer eens te doen.

Fietshelm!

Ik had nooit gedacht een fietshelm te gaan dragen. Maar na berichtgeving dat mensen vanaf hun 55e slechter worden in hun balans, ben ik toch om.

Vandaag heb ik een flinke fietstocht met de fietshelm op gereden. Al een tijd gebruikte ik een petje. En ik stel vast dat een helm minder leuk staat, mijn haar daarna een bizarre vorm krijgt, maar wel meer voor afkoeling zorgt. En dat vind ik prettig.

Dus die fietshelm gaat echt vaker op!

Margriet

Even een rondje gewandeld. Prachtige avond. Sfeervol zonlicht. En dan bijna op het einde zie ik een groep met Margrieten staan. Sommige half open. Ik moet een rare houding aannemen om ze te fotograferen. Het resultaat vind ik prachtig. Wat een mooie wit met gele bloemen zijn het! Wit en geel. Mijn favoriete kleurcombinatie!

Het smalle pad

We kennen het paadje al 30+ jaren. Een olifanten paadje. We hebben in al die jaren er nog nooit iemand van gebruik zien maken en toch is het pad zo uitgesleten. Van de week zag ik het weer en nu zo nadrukkelijk met de grassen en het fluitenkruid tot op kniehoogte. Het paadje is dan nog smaller. Overdag maakte ik er een foto van en ’s avonds laat liep ik er over heen. Het voelde daarom een beetje als stiekem, maar het gaf me een kinderlijk plezier.

Creatief

Met dat heerlijke weer dit weekend hebben we de boel in de tuin weer opgefrist. Het tuinhek is gedeeltelijk vernieuwd en weer in kleur gebracht.

Ook onze creativiteit werd aangesproken. Wat te doen met Mr. Nilsson, het beeldje dat voor ons uit Zweden werd meegebracht? Wat te doen met onze oude bergschoenen? Het is zonde om die zomaar weg te doen! In eens kregen we ideeën.

In het kader van ‘doe eens gek’, een tegenhanger van ‘doe maar normaal, je bent al gek genoeg ‘, hebben de bergschoenen een totaal andere functie gegeven en Mr. Nilsson kreeg een ereplaats op het terras.

De schoenen zelf zijn een herinnering aan de tochten in de bergen, die gelijk staan aan verwondering, ontzag en vreugde.

Risico van hogerop komen

Al een poosje voelde ik me onzeker op de ladder. De twee voeten van de 🪜 waren eigenlijk niet ver genoeg uit elkaar en daarmee was het weinig stabiel. Hoe hoger op, hoe meer onzeker ik me begon te voelen. Van de week kreeg ik een idee: een stabiliteitsbalk toevoegen. Deze is besteld en vandaag kwam die binnen en kort erna heb ik die kordaat gemonteerd.

We kunnen weer de ladder op. Hoger op. De trap staat stabiel. Ik had de achterkant gedaan en begon net met de zijkant. Daar is het meeste werk. Maar toen bleken er andere risicofactoren, waar ik niet eerder mee van doen had gehad en waar stabiel staan niet genoeg voor is.

Een Kauwtje zag me bezig en die was daar blijkbaar niet van gediend. Hij scheerde vlak langs me, zodat de vleugels mij raakte. Dat gebeurde keer op keer. Blijkbaar heb ik een nest gemist?

Ik ben verder gegaan naar de voorkant en toen ik om de hoek wat weg knipte, kwam het Kauwtje weer aan. Weer voelde ik de vleugels en de wind van het gefladder. Dan is de boodschap duidelijk. Die moet mij daar niet, hoog bij de zijmuur. Het waarom weet ik nog niet, maar een confrontatie met zijn snavel lijkt me onprettig. Dat risico neem ik maar niet.

Toch mooi hoe de natuur werkt en ouders bescherming zoeken voor de kleintjes. Een kleine vogel jaagt een veel grotere mens weg. Geweldig toch?!

Inspirerende vrouw

Ik wil graag nog eens aandacht besteden aan dr. Edith Eger (1927) die ik ervaar als een zeer inspirerende vrouw. Rond haar 90ste schreef ze haar memoires wat nu te lezen is in haar boek “De Keuze“.

In 1944 toen ze 16 jaar was, werd ze per veewagen naar Auschwitz gedeporteerd. Haar ouders werden direct naar de gaskamer gestuurd. Edith mocht verder leven en werd kort na aankomst gedwongen om voor de beslisser, dr. Mengele, te dansen. Mengele, die later de bijnaam kreeg van de “engel des doods”. Auschwitz werd voor Edith de school voor het leven.

Haar eigen traumatische ervaringen is ze aangegaan. Vooral de terugkeer naar de meest enge plek ooit, heeft haar leven blijvend veranderd Ze is een levenskunstenaar geworden.

Als traumatherapeut heeft ze velen verder geholpen. En nog dagelijks (!!) ziet ze patiënten. Wat een prachtig uitdaging om na te volgen! Haar motto is dat we altijd voor vrijheid kunnen kiezen. Ze is oud, maar leeft jong. Nog steeds wil ze leren. ‘Problemen’ is een term, die ze niet meer wil gebruiken. We hebben uitdagingen. Er zijn veranderingen waar we mee om moeten gaan. En ik vind dat zij het mag zeggen.

Na haar eerste boek ‘De Keuze’ schreef ze ook nog een tweede, ‘Het Geschenk’. Daarin deelt ze uit wat ze heeft geleerd om vrij te leven. Parels van wijsheid! Daarover schreef ik eerder al een review.

Twee jaar geleden werd dr. Eger werd geïnterviewd door Jakob van Wielink. Vandaag zag ik een compilatie van het interview met haar op YouTube. Wat open en eerlijk en inspirerend is dat. Jammer genoeg is het niet in Nederlands ondertiteld.

Ook gewoon in Dordt

Met een vriend heb ik rond 20 uur gewandeld in de Nieuwe Dordtse Biesbosch. Deze keer zijn we gestart bij de Oosthaven van de Nieuwe Merwede. Zonder iemand tegen te komen hebben we zo’n 80 minuten gewandeld. We zagen tal van watervogels. Een mooie zilverreiger en een groep steltlopers vroegen mijn aandacht. Maar vooral uitzichten met een weerspiegeling van de zon op het water blijft voor mij een grote aantrekkingskracht.

De kracht van rust

Mirjam van der Vegt schreef dit boek. Wat een mooi boek is het geworden! De inhoudsopgave is al een mooie samenvatting van wat het boek wil zeggen, zoals het eerste hoofdstuk ‘Pauzes verdienen zichzelf terug‘. Hier leer ik een mooie les: rust nemen tussen de activiteiten. Dat vraagt een andere benadering van mijn agenda. Daar ga ik over nadenken hoe het aan te pakken.

Alle lessen zijn de moeite waard. Wat denk je van dit: beoordeel de dag naar wat je zaait, in plaats van wat je oogst. De neiging om resultaten te willen zien, concreet te zijn kan het echte ‘zijn’ in de weg staan door vooral te ‘doen’. Empathisch luisteren is voor mij het zaaien. En dat is een geduld kwestie.

Eerder leerde ik al om minder bereikbaar te zijn. De gift van die bereikbaarheid wordt vaak niet gezien door die er gebruik van maken. Tegelijkertijd kost bereikbaarheid veel. Voor je het weet sta je altijd aan. Onbereikbaar zijn geeft ruimte om op te laden.

Een bevlogenheid voor dingen komt wanneer je leeft vanuit je waarden. Het is daarmee ook de beste preventie voor een burnout of een bore-out.

Vanuit de hele Bijbel, maar ook vanuit andere bronnen word ik aangemoedigd om met de dag te leven en verwachtingsvol mijn roeping te volgen. Ik mag eruit halen wat erin zit. Voor vandaag! Er is ruimte nodig om lief te hebben, te voelen, om te bewegen, te creëren, etc. Voor alles is er een tijd. En die moet je jezelf geven om te kunnen genieten van de gift die Leven heet. Mooi is het om in dit kader na te denken over het verschil tussen streven en leven.

Het boek geeft 8 levenslessen verpakt in mooie verhalen. Rijkdommen die zijn gehoord bij anderen en hier worden doorgegeven.

Rust. Het is een uitdaging er te komen, maar een feest om er in te zijn en vanuit te leven. Het kan zijn als een dag waarop de vlag hangt.

Mooie quote

“We zijn geschapen in verhouding tot anderen. Het is belangrijk om trouw aan jezelf te verbinden met liefde voor anderen.”

In relaties gaat het om wederkerigheid. Jij ziet de ander en de ander ziet jou. Trouw zijn aan jezelf is de basis om trouw te zijn aan de ander. Dicht bij jezelf blijven en dicht bij de ander. Niet egoïstisch, maar wel vanuit de zorgzaamheid voor jezelf. Trouw zijn aan jezelf betekent ook dat je betrouwbaar bent. Je staat waarvoor je staat. Jouw ja is ja en jouw nee is nee. Sociaal wenselijke antwoorden zijn niet nodig. Jouw gedrag is een bewuste keuze. Je gunt de ander hetzelfde wat je jezelf gunt. Zo groeit onderlinge liefde.

Dag van de paardenbloem

Je moet er maar interesse in hebben om zoveel mogelijk varianten te ontdekken. Dat is aan mij niet besteed. Maar als bloem is de paardenbloem fleurig. In weilanden springt ze eruit. Jubelend! En ze zijn van groot belang voor de insecten en daarmee voor de vogels. Elke creatuur heeft een betekenis. Soms komt men er pas heel laat achter.

De paardenbloem wordt eenzijdig als onkruid behandeld. Ik denk dat onkruid beter te omschrijven is als ongewenst gewas op de plek van je keuze.

Paardenbloemen zijn mooi, kijk maar eens naar die gedetailleerde zadenbollen. Verfijnd! Maar we willen ze niet in de tuin!

Ieper (B)

Het West-Vlaamse Ieper staat vooral bekend als de plek waar duizenden soldaten in meerdere veldslagen omkwamen tijdens de Eerste Wereldoorlog (1914-1918). Vandaag dompelen we ons in de herinneringen aan die tijd. We lopen door nagebouwde loopgraven. Na vier jaar oorlog stond er in Ieper geen steen meer op de andere en vooral het Britse leger had veel doden te betreuren. In de vier grote veldslagen die rondom de stad plaatsvonden, sneuvelden 325.000 soldaten vanuit het Britse Gemenebest, met name Australië, Nieuw Zeeland en Canada en het Verenigd Koninkrijk. Ieper moest daarom een herdenkingsplek worden.

Bij Zonnebeke, een dorpje dat midden in de loopgraven oorlog lag, bezoeken we een herinneringsmuseum. Daar wordt duidelijk gemaakt hoe de strijd eraan toeging, welke omstandigheden er waren. Zeer interessant, maar ook erg indringend.  In de buurt van dit dorp bezoeken we ook twee militaire begraafplaatsen, o.a. Tyne Cot Cemetery, waar in totaal 11.957 soldaten zijn begraven, waarvan er 8.369 niet geïdentificeerd zijn.

Tyne Cot Cemetery

Aan het einde van de middag gaan we naar de stad Ieper. Een stad met prachtige gebouwen. De meesten daarvan zijn van ongeveer 1922. Na die oorlog.

Ook gaan we binnen bij de Saint George’s Memorial Church. Heel bijzonder hoe dat eruit ziet.

Saint George’s Memorial Church

In de Menenpoort wordt elke dag de herdenkingsceremonie gehouden. We maken het mee. Er staat een groep klaar in Schotse kilt en ze spelen samen indringende muziek met de doedelzak en trommels. Kijk maar mee:

De klaroeners van de Last Post Association staan in voor het blazen van de Last Post. Deze klaroeners zijn vrijwilligers van de Ieperse Brandweer. Ook daarvan maakte ik een filmpje. En zie eens wat een hoop , vooral Engels sprekenden erop afkwamen.

Deze eerste wereldoorlog was er niet in Nederland. We hadden wel te maken met de tweede. Nu in Oekraïne oorlog woedt, komen de beelden en verhalen, samen met de velden vol met dodelijke slachtoffers en muren vol met namen erg binnen.

We zijn geroepen om vredestichters te zijn.

Zeeuws-Vlaanderen oost

In de zomer van 2020 hebben we in één week tijd over al de eilanden van Zeeland gefietst. Wat ons niet meer lukte was het fietsen door Zeeuws-Vlaanderen. Het is op het wensenlijstje blijven staan. Tot vandaag. Via de Westerscheldetunnel zijn we via Terneuzen en Zaamslag naar Hulst gereden. Daar zijn we op de fiets gestapt.

Beeldhouwwerk ‘Ravelijn’ van Kathleen Verhegge.

In Hulst zijn diverse oudere stadspoorten zichtbaar. De Keldermanspoort (zie foto bovenaan) is een ruïne. Daarbij staat ook het beeldhouwwerk Ravelijn. We vragen ons wat de tekst ernaast ons te zeggen heeft: Die lezer van dit mocht sien en dencken in wat desolaetheyt alle religiosen ende andere goede menschen tot deser tyd geweest zyn
br Wouter

Hulst heeft een prachtig stadhuis en een kerk met een bijzondere toren. Het mooie van dit vestingstadje komt maar beperkt tot uitdrukking. Het is vandaag namelijk best fris. Het waait flink en de zon laat het ook afweten. Dus maak ik weinig foto’s. Hulst staat echter ook bekend om haar bourgondische karakter. Nadat we een eerste rondje in het stadje hebben gereden, zetten we ons daarom aan een van de tafeltjes in restaurant De Korenbeurs. We worden verleid om een lunch met veel asperges te gebruiken. En die smaakt uitstekend!

Dat is nog eens lunchen!

We fietsen verder het Zeeuwse Vlaanderen in. We gaan naar een ander oud stadje in de buurt, Axel. Ook daar is het door het weer niet aantrekkelijk om buiten te zitten en dat geeft het stadje minder allure vandaag.

Zuiddorpe

We rijden via Zuiddorpe, Koewacht, Sint Janssteen en Heikant weer terug naar Hulst.

Terug in Hulst klaart het langzaam op. De lucht wordt weer blauw, de zon schijnt. We gaan naar ons onderkomen bij Zaamslag.

Stilte

Donderdag is mijn vrije dag. Mijn werkweek zit flink vol met contacten. Cliënten van allerlei soort en met heel uiteenlopende vraagstukken komen bij me langs. Gesprek na gesprek, op sommige dagen tot wel 10 gesprekken per dag. Ik geniet ervan, steeds gericht op wat de ander ervaart, ziet, opmerkt en nodig heeft en wat mijn bijdrage daarin mag zijn.

Op donderdag probeer ik steeds vaker een dag(deel) te hebben waar ik tot mezelf kom. Tot stilte kom. En het is zo moeilijk om dan werk te negeren. Het is steeds een bewuste keuze. Toch ervaar ik dat als nodig. Een ontmoeting met mijzelf, een ontmoeting met God is noodzakelijk om het leven te blijven verstaan. Weten en doorléven waar ik voor wil en moet gaan. Geïnspireerd worden om te kunnen inspireren. Periodiek alleen zijn is een verrijking.

Naast de gesprekken met cliënten en anderen, lees ik van alles. Ook dat roept weer vragen op. Vragen over hoe ik het leven zag en nu zie. Nieuwe inzichten ontstaan. Dat is mooi en uitdagend. De waarde van het leven ervaren en het goddelijke zien dat in veel zichtbaar is, is als een cadeau. Dat maakt me dankbaar.

Goed is goed genoeg. Elk dag geeft genoeg voor die dag. Ik hoef niet meer te geven dan ik heb.

Kerken op Flakkee

Elk dorp heeft hier een eigen kerk. Ik houd van die gebouwen, hun authentieke vorm. Ook de plaats van het gebouw, die de verwachting wekt dat het onderlinge verbondenheid bevordert. Zoals die ene in Nieuwe Tonge, die centraal in het dorp staat en waar je een rondje omheen kunt maken. Met die vrolijke vlaggenlijn erbij versterkt dat beeld zich.

Achthuizen

In een brochure lees ik dat het geloof op Goeree-Overflakkee onverminderd belangrijk is. De tradities en christelijke waarden zorgen voor een vast ritme en rust.

Stad aan ’t Haringvliet

“Typerend voor de mensen is ook verantwoordelijkheid en de zorg voor elkaar. Door kerk en gezamenlijke arbeid zijn de mensen op Goeree-Overflakkee sterk betrokken bij elkaar en is er een grote mate van saamhorigheid.
Het verenigingsleven vormt daarbij een
onmisbare schakel.”

Den Bommel

Hopelijk is het de liefde die de bevolking verbindt. Erbij horen, ook als je anders denkt.

Bloembollenvelden

Dachten we vroeger ervoor naar Lisse en omgeving te moeten om ze te zien. Vandaag werd zichtbaar dat op Flakkee ook flink wat velden met kleurige bloemen te zien zijn. Wat een feestje om die kleurenpracht te aanschouwen!

We begonnen onze fietstocht in Den Bommel. Langs de bloembollenvelden daar reden we naar Achthuizen en via Zuidzijde trappen we naar de omgeving van Nieuwe Tonge en Middelharnis.

Na een poosje gewacht te hebben bij een sluis hebben we een eind over de hoge dijk langs het Haringvliet gereden. Na Stad aan ’t Haringvliet waren we even later weer terug in Den Bommel.

Het is een prachtige dag. Fietsen zonder jas in de wind is goed te doen. Heerlijk!

Badderen

Ze was niet op haar nest. De eend. En terwijl wij bij het vijvertje zitten is daar ineens haar landing op het water. Ze is er weer, maar voordat ze terug gaat voor misschien wel de laatste ‘legdag’, neemt ze eerst nog een verkwikkend bad. Voor mij is dat weer een nieuwe eend-beleving. We zijn benieuwd of morgen de eieren uitkomen!

Bloesemtocht

De Betuwe is ‘the place to be’ wanneer het gaat om het beleven van de bloeiende fruitbomen. Met de zonnige belofte voor vandaag gaan we er fietsen. Meer specifiek, we bezoeken de gemeente West-Betuwe. En ik bedenk opnieuw dat mooiste provincie van Nederland toch echt Gelderland is.

De perenbloesems zijn op hun retour en de appelbomen beginnen net. Het kan uitbundiger, maar het is prachtig! De lente is zo hoopgevend na zoveel regen en wind.

Met 15°C en nog steeds een redelijk briesje is het heerlijk om op de trappers te staan. We starten onze tocht vanuit het centrum van het stadje Asperen.

Tricht

We rijden door Acquoy, Rhenoy en Beesd. We gaan dan dwars door Heerlijkheid Mariënwaert, een prachtige bosrijk gebied. Het trekt volop fietsers en wandelaars. Via Tricht komen we bij het station van Geldermalsen uit. We kijken even rond in Geldermalsen. Jaren terug hebben we er zelfs naar huizen gekeken. Het blijft aantrekkelijk.

Enspijk

Dwars door Geldermalsen rijden Meteren in. Via het ruime buitengebied fietsen we verder. Jammer is dat de gekozen route deels naast de A2 loopt. Maar wanneer we Enspijk bereikt hebben wordt het weer rustig en mooi. Via Rumpt en Gellicum rijden we langs de mooie Linge weer terug naar Asperen. Een mooie tocht van, zo blijkt, precies 50 km.

Nieuw functioneel

Midden in Maastricht is een boekhandel gevestigd in een kerkgebouw. Er doorheen lopend bemerkte ik hoe gaaf ik het vind dat zulke religieuze gebouwen, die afgestoten worden een nieuwe functie krijgen. In dit kerkgebouw is het boek belangrijk, maar ook is er een ontmoetingsplek rondom of aan het kruis. Daarmee wordt de link gelegd met de oorspronkelijke functie. Prachtig vind ik dat.

Ook een voormalig nonnenklooster heeft een andere functie gekregen. Een woonplek voor mensen met een beperking, met een restaurant waarin deze mensen kunnen werken en een tuin erbij die het geheel zelfvoorzienend kan gaan maken. Creatief!

Mooi is het wanneer in ontmoetingen de liefde wordt ervaren. Liefde vanuit een passie.

Bloesem

Wat is het weer mooi met al die bloemen die uit de bomen tevoorschijn komen. Eerst de knoppen, dan de bloemen en dan de regen van bloemblaadjes. Mooie tijden komen er aan. Goed om in het nu te zijn en om dankbaar te zijn en aandacht te besteden aan wat goed, welgevallig en volkomen is!

De vlag kan uit!

Vandaag heb ik dit jaar voor het eerst geluncht in de tuin. Nou, dan kan de vlag uit, want daar heb ik weer maanden naar uit gekeken. Mijn buitenseizoen is geopend! 😍

En kijk eens hoe alles weer tot leven komt! De perenbomen spruiten uit, de blauwe druifjes kleuren mooi net als de prachtige bloemen van de narcissen. We hebben nog meer bloemen in de tuin gezien, zoals het Dicentra spectabilis (gebroken hartje) en Pulmonaria (longkruid)! 🙏👌

Nathan’s erfenis

Met een beetje druk om het boek, een roman, nu snel uit te lezen, hervatte ik het. Het moest wat mij betreft echt vandaag uit. Gelukkig wisselden zon en regen elkaar af. Dat werkt dan mee. Dan is het voor mij echt leesweer. Een derde deel had ik al gehad. Steeds een paar hoofdstukken, waardoor ik er eigenlijk niet echt in kwam. Vandaag echter de duik erin. Wat fijn ook om dat doen. Het verhaal raakt me. Het maakt nieuwsgierig. Ik raak geboeid en ben prettig gestresst.

Deze roman gaat over Stephan, een briljante student, maar met weinig geluk in zijn leven. Hij krijgt een student een studentenbaantje bij Nathan. Dat is negentig jaar oude schrijver met een oeuvreprijs in het verschiet. Stephan ontdekt een merkwaardig gat in Nathans werk: tussen 1947 en 1949 blijkt hij niets te hebben geschreven. Als hij daar naar vraagt, wordt Stephan tot zijn verbazing op staande voet ontslagen. Stephan laat het er niet bij zitten en begint een uitgebreid onderzoek en ontdekt bijzondere feiten. Vanaf 1947 verbleef er een groep van 500 Roemeense weeskinderen een jaar lang in Nederland. Die ontdekking brengt hem op het spoor van een veel groter verhaal dan hij ooit had durven vermoeden. Wanneer Stephan naar Israël vertrekt en op zoek gaat naar de waarheid, vecht hij, met slechts zijn pen als wapen, een strijd die hem voert langs verdriet, verraad, gerechtigheid en een geheime dienst die hem voortdurend in de gaten houdt. 

Het is geen thriller, maar wel een verhaal dat raakt.Dat doen weinig boeken met mij. En toen ik erover nadacht ontdekte ik dat romans die mij raken vrijwel altijd gaan over recht doen, gezien worden, verbinden, de liefde handen en voeten geven. Heel vaak zijn het boeken met een joodse geur. Nathan’s erfenis heb ik nu uit. Ik kan het je aanraden ook te lezen.

Sleedoorn

Het is net maart. Rondom zijn de nog grauwe velden. Grasvelden geven nog wat kleur. En dan lopen we langs een reeks struiken. Een heel verfijnd bloempje vraagt mijn aandacht, de sleedoorn. Ik ben vol ontzag voor dit moois. En die bloemen zijn een mooie belofte voor nog meer moois. Laat die lente maar komen!!

Rotterdam experience

Na een wandeling in de Carnisser grienden zien we de tram staan. De tram staat klaar aan het einde van de brug. Weer eens met de tram meegaan lijkt me fantastisch. En zo rijden we geheel ongepland van Barendrecht (-Carnisselanden) tot het Wilhelminaplein bij de Erasmusbrug in Rotterdam

Het rijden met de tram is echt een belevenis. Eenmaal over de A15 komen we in Rotterdam aan. Allerlei straatnamen, zoals de Dordtse Straatweg roepen herinneren op. Hoe verder we rijden, hoe meer herkenning er komt, bv bij het Breeplein. Dat vind ik gaaf. We stappen uit bij de Erasmusbrug.

Bij de Erasmusbrug is van alles te zien. Op het moment dat we aankomen zien we de brug open gaan. Maar ook aan de andere kant is er een trekpleister. Bij de cruiseterminal ligt namelijk een mega groot schip.

Het enorme schip is de AIDA Costa. Het is gloednieuw, met bouwjaar 2021. Het heeft een lengte van 337 meter en een breedte van 42 meter. Het heeft wel 17 dekken! Op het schip is plaats voor 5.228 passagiers en 1551 crewleden.

En aan de overkant van de rivier bij de Parkkade ligt de Global Mercy. Ook al zo’n trekpleister!!

Met heerlijk zonnig weer met de tram mee. Tussen de ritten een prachtig uitzicht op de Erasmusbrug, de Global Mercy en het cruiseschip. Dat betekent een erg leuke middagje uit!