Categorie archief: Ergens in Nederland

Op de fiets een gebied bekijken is voor mij een prettige manier van recreëren. Doordat ik daarna vaak onderzoek wat er allemaal gezien is, wordt het nog interessanter. Verstofte topografische kennis wordt weer geactualiseerd. Grappig is ook dat dorpjes niet ver van huis onbekend blijken. Het is leuk om die fietsend te leren kennen. Maar ook wanneer we met onze bus ergens anders kunnen komen en daar fietsen, is het een leuke ontdekkingstocht. Geregeld stap ik even af om wat ik zie vast te leggen. Dat is voor mij als vakantie!

Salland

Een mooi punt in Salland is de Holterberg. Daar had ik ooit wel van gehoord, maar er ontbreekt een herinnering aan het beklimmen ervan. Het hoogste punt van de Holterberg bevindt zich op 60 meter NAP. Dat is natuurlijk niets vergeleken met Oostenrijkse bergen, maar een berg is een berg en we hebben deze Holterberg vandaag bedwongen! 😊

Vlakbij ligt de grootste Canadese begraafplaats uit WOII in Nederland, de ‘Canadese Begraafplaats Holten’.

In deze monumentale omgeving hebben 1394 militairen hun laatste rustplaats gevonden. We vinden het bij dergelijke begraafplaatsen altijd weer bijzonder om ook Davidsterren terug te vinden. En ze waren ook hier!

Het natuurgebied is groot. We reden over een weg van 8 kilometer door alleen maar natuur met mooie vergezichten. Al met al een mooi doel voor deze dag.

Tot slot bekeken we ook nog Rijssen. Ook nog nooit geweest. Het is een stad met een groot percentage reformatorische inwoners. Dat voelt vertrouwd…

Ons onderkomen in een gerietdekte boerderij is ook leuk.

Goed goan en weer komm’n…

Vandaag ook weer heerlijk gefietst in onze favoriete Achterhoek. Het is wat de tekst op het bankje zegt: “goed goan en weer komm’n. ” We reden op en neer, maar uiteraard niet langs dezelfde weg.

Wat zijn we gezegend met prachtig weer. Beetje fris, maar een heel weekend in de herfst- ☀️ is ongekend!

De herfst heeft zo twee kanten. De mooie is tevens de kleurrijke kant. De andere kant is het afscheid van de zomerse warmte. En het is de opmaat naar meer regen, meer koude dagen.

Wat mij betreft mogen die meer winterse dagen nog wel even uitblijven. Dit is zó mooi!

Woold

Prachtige herfstsfeer in de Achterhoek. Vandaag een mooie wandeltocht gemaakt vanuit Woold, via Brinkheurne naar het centrum van Winterswijk en weer terug.

We begonnen met een strak blauwe lucht en we zijn teruggekomen in de stromende regen…

Onderweg een feestje voor iemand die 25 was geworden. Noaberschap?

Ook creatieve uitspattingen kwamen we tegen.

We genieten hier van coulisselandschap. Het is rustgevend om te wandelen door de bossen en de uitgestrekte landschappen.

Maar wanneer het zo hard regent, is het ook fijn om weer droog thuis te komen.

Ontdekken

We zijn druk met het ontdekken van de Achterhoek. Wat is het toch een mooie streek. Hier zou je toch zo willen wonen?

De ene keer is het gewas laag, dan weer hoog, zoals hier met mais. Die afwisseling zien we door de diverse keren dat we de Achterhoek in de afgelopen jaren hebben bezocht.

We werden verrast door overstekende koeien, maar ook door een net geboren kalf in de wei, die door moeder-koe wordt droog gelikt en gestimuleerd op eigen pootjes te gaan staan. Zoiets blijft de aandacht trekken.

De navelstreng hangt nog bij de staart…

Twee dagen fietsen door dit groene landschap was weer heerlijk. We werden verrast door de vele soorten paden, zoals bospaden, zandwegen, asfaltwegen, klinkerwegen en zelfs paadjes dwars door de maïsvelden.

Bij Ulft konden we genieten van een lunch in het “Oude Schaftlokaal” van de DRU, een fabriek waar vooral haardplaten, kanonskogels, potten en eenvoudige kachels werden gemaakt. In de loop van de 19de en 20ste eeuw werd het assortiment uitgebreid met onder meer badkuipen, emailleerwerk, plaatwerk, machineonderdelen, auto-onderdelen en gashaarden.

Vanaf deze plek bij de Oude IJssel begonnen en eindigden we onze fietstocht, die langs Breedenbroek, Sinderen, Varsseveld en Westendorp leidde.

De fietsknooppunten bleken weer erg leuk en handig.

Onverwachts plezier

Een opmerking over een aankoop werd de aanleiding om een dienst aan te bieden. Zoiets doe je voor vrienden.

En zo reden we met een bagageruimte vol spullen naar de Achterhoek…

De Achterhoek is onze gedroomde woonplek. We zijn er dus graag.

En eigenlijk onverwachts zijn we er dus in korte tijd weer. Vrienden blij en wij ook.

We hebben door de extra rit heerlijk gewandeld door het mooie landschap met bossen, graslanden, beekjes en kleine boerderijtjes.

Het coulissen landschap zoals dat heet, vinden we geweldig.

Vanaf Landgoed Hackfort hebben we een uitgebreide wandeling gedaan.

Het was broeierig weer, dat vroeg wat teveel van onze energie.

Kasteel Huis Bergh

Ja, vandaag waren we er, in ’s Heerenberg. We reden door de woonwijken. Die woonwijken maakten ons niet enthousiast, maar het centrum herbergt het prachtige kasteel. Daar hebben vooral omheen gelopen.

Letterlijk zijn we er niet in geweest. Wel in de voorhof. Dus de smaak van het binnen zijn, hebben we niet geproefd. Toch is het uiterlijk al een lust voor het oog.

Wat hebben ze naast schitterende landschappen toch prachtige landhuizen in de Achterhoek. De droom blijft om hier in de Achterhoek te gaan wonen! Wat zou dát gaaf zijn.

Landgoed Klein Bylaer

Het lijkt alsof je door een bos rijdt, maar achter de coulissen van bomen, houtwallen en struikgewas zijn akkers, weilanden en heidevelden en ons onderkomen te vinden.

Het landgoed Klein Bylaer wordt doorsneden door de Kleine Barneveldse Beek en heeft zijn huidige naam te danken aan de boerderij Klein Bylaer. Daar logeren we. Het hoofdgebouw, wat hier aan de achterkant te zien is, krijgt een nieuw rieten dak.

In de ochtend maken we een wandeling over het landgoed. Dat is openbaar terrein. Er zijn heidevelden en vennen te zien.

De heide lijkt wel overwoekerd door grassen.

In de buurt van water zien we ook veel libellen. Bijzonder hoe deze als blauwe streepjes langs je heen vliegen.

Een vlonderpad over het natte terrein geeft ook bekijks. Een paar dames fotograferen hoe een lieveheersbeestje wordt verorberd door een groter soort wesp.

Weidegrond dat omgeven is door bomen. Dat is toch wel heel anders dan de polderweides.

Het landgoed wordt beschreven als een goed leefgebied voor reeën en in de schemering blijken ze regelmatig te zien langs de bosranden.

We zagen nog niks, maar wellicht zien we die vanavond nog!?

Kasteel met herinneringen

We reden in de buurt van Sint Oedenrode. Daar ligt een jeugdherinnering. Tijdens een vakantie zijn we hier wel eens geweest met mijn ouders. Met een van de kinderen ben ik hier ook een keer geweest, omdat dit kasteel wat de vorm betreft mij zo dierbaar is.

Kasteel Henkenshage zoals dit gebouw heet, is een kasteel met een rijke historie. Nu is het een gewilde trouwlocatie en restaurant.

Als schooljongen speelde ik graag op zolder. Op de tafel lag een groot kussen uit de rookstoel. Daar bovenop had ik een plastic kasteel met een hele reeks ridders, waarvan velen te paard waren. Op die zolderkamer werd een strijd gestreden tussen goed en kwaad en uiteraard hoorde ik bij de juiste partij. En gelukkig wonnen de rechtvaardigen ook altijd. Ik weet niet meer welk kwaad er verdreven moest worden, dat is toch jammer. 😉

Het kasteel van Sint Oedenrode lijkt met de ronde torens en het bruggetje wel iets op mijn kasteel.

Ik was weer even de kleine jongen vandaag. Heerlijk!

Feestje: 14.000 dagen!

We hebben een memorabele dag, want vanaf 18-02-1983 tot 18-06-2021 genieten we nu al 14.000 dagen ofwel 2.000 weken van elkaar als getrouwd stel! En dat is uiteraard alle reden om het te vieren. En dat hebben we gedaan.

Eerst een bezoek aan Egmond Binnen waar we een Abdij bezochten met een prachtige vlindertuin.

Daarna hebben we een heerlijke fietsroute door de duinen gehad.

We hebben genoten van uitzicht op zee. Eerst bij het strand van Bergen aan Zee en daarna bij Schoorl.

En tussendoor hebben we gefietst tussen de bergen aan zee en door de bossen bij Schoorl.

Wát een mooie gebieden!

Toen was het tijd voor de feestelijke versnapering en tijd om even op het terras te lezen.

Een glas verse Pepermuntthee met een puntje taart!

Maar met storm, onweer en windvlagen in het vooruitzicht, zijn we daarna weer terug naar ons onderkomen gefietst. Precies op tijd komen we er aan. Drie druppels regen getrotseerd!

En nu zitten we binnen. Buiten komt de regen met bakken naar beneden. Het stormt! Wat een mooie dag hebben we gehad. Weer veel redenen tot dankbaarheid!

Noordhollandse Duinreservaat

Voordat we de duinen komen, rijden we door Egmond aan den Hoef, waar we de restanten van het Kasteel Egmond of Slot op den Hoef zien liggen. Alleen de Slotkerk staat nog overeind.

In Egmond aan Zee zien we de Vuurtoren staan. Een aantal jaar geleden ben ik daar bovenin geweest. Dat is nu niet mogelijk.

Dan zijn we bij de prachtige duinen van het Noordhollands Duinreservaat.

Bij een uitzichtpunt zien we hoe groot en mooi dit gebied is.

Op een bord in het gebied lees ik dat het 5300 ha grote Noordhollands Duinreservaat zich uit strekt van Bergen aan Zee tot het Noordzeekanaal. Het gebied is eigendom van de provincie Noord-Holland en wordt beheerd door de NV PWN Waterleidingbedrijf Noord-Holland. Het neemt onder de grote Nederlandse natuurgebieden een belangrijke plaats in. De grote verscheidenheid aan duinlandschappen en het kalkgehalte in de bodem zorgen voor een zeer uiteenlopende plantengroei en een rijk dierenleven. Het zuidelijk reservaat in de omgeving van Heemskerk onderscheidt zich door de aanwezigheid van de grootste paraboolduinen van Nederland.

Wijk aan Zee doet me hier denken aan de Alpen met dit grote veld op de voorgrond.

We zijn de duinen doorgereden tot we bij het terrein van de Hoogovens kwamen. Dat is echt wat anders.

Daar zagen we een bijzonder huis. Bekijk de gevel maar! Voor ons het keerpunt.

De fietstocht had ongeveer een lengte van 55 km. Het was prima te doen. We hadden hoge temperaturen verwacht, naar die vielen erg mee. Het was ongeveer 23°C. Met de wind was het soms zelfs wat koud.

2de rondje Vijfheerenlanden

Een rondrit langs Everdingen, Hagestein, Vianen, Lexmond, Sluis, Meerkerk, Hei- en Boeicop en Zijderveld.

Het voelt als vakantie wanneer we met de fiets in de auto naar een plek toegaan, die we niet zo goed kennen.  We starten vandaag op de plek waar de Lekdijk en de Diefdijk samenkomen. Dat is bij Fort Everdingen.

Voordat we gaan fietsen bekijken we wat er te bekijken is bij het fort. Het torenfort werd gebouwd tussen 1842 en 1847. In 1874 werd het torenfort ingrijpend gewijzigd.

De bovenste verdieping werd afgebroken en de kwetsbare frontzijde werd grotendeels omgeven door een contrescarpgalerij. Dit is een metersdikke aarden wal met in de basis een bakstenen galerij van twee verdiepingen. Dit bood extra ruimte voor de legering van soldaten en de opslag van materieel. 

Het is jammer dat we niet in het fort kunnen lopen. We kunnen het wel zien. De buitenste ring, de aarden wal bewandelen we. We kunnen wel om de ring daarbuiten, de Noodweg. 

De fietsroute gaat grotendeels over de dijk langs de Lek. Vanaf Fort Everdingen komen dan eerst door het dorpje Everdingen. Het dorp is verschillende keren van provincie gewisseld. Zo heeft het tot Gelderland en Zuid Holland behoord en nu recent weer in de provincie Utrecht.

Onderaan de dijk zien we de robuuste Sint Petrus en Paulus kerk. Na de reformatie was het katholieke geloof verboden en kerkten de RK gemeente in een schuur.  Dit was bedoeld als een vermomming. Pas in 1879 was er ruimte voor een nieuw kerkgebouw.

Verderop ligt Hagestein. Hier ligt een grote stuw in de rivier, een imposant geheel. Het bestaat uit een stuw en een schutsluis. Het complex is voltooid in 1960. Daarnaast is in 2004 een vispassage aangelegd. De passage bestaat uit een sluis, die met de waterstand regelt hoeveel water over de trappen van de vispassage stroomt en daarachter een flinke U-sloot met trappen van iets meer dan 10 centimeter hoogteverschil. Vlak naast het sluisje stroomt het water weer achter de bogen de rivier in. De vissen springen van traptree naar traptree omhoog.

Het dorp zelf, dat wat vanaf de dijk ligt, krijgt een compleet dorp ernaast met 1800 woningen dat tot aan de dijk door lijkt te gaan komen. Naar mijn beeld wordt het wel mooi, maar het verandert wel de sfeer van de omgeving. Het wordt er stads van.

Wanneer we onder de A27 doorrijden, komen we via de grote sluis in Vianen aan. De Grote Sluis Vianen is een schutsluis tussen de Lek en het Merwedekanaal. Waterwegen, die we vandaag volgen.

Vianen is eigenlijk een oude  vestingstad. In 1336 werden er door de machtigen van die tijd stadsrechten verleend. Er is hier rondom de Lek ook flink gevochten tussen 1792—1797. Er was toen een militair conflict tussen revolutionair Frankrijk en een bondgenootschap van Europese mogendheden.

De Voorstraat herbergt de mooiste gebouwen: aan de ene kant een 13e eeuwse kerk, tussenin het stadhuis (1425)  en aan de andere kant de middeleeuwse Lekpoort.

Bij eetcafé De Rooie Reiger drinken we wat. In het kader van Corona hebben ze een biertje gebrouwen met de naam Viaans Vaccin. Dan heb je minder last van het coronavirus. Grappig bedacht.

Via de Lekpoort verlaten we Vianen weer en gaan we de dijk weer op om te peddelen naar Lexmond, een dorp verderop.

De Dorpsweg komt uit op de dijk. Daaraan ligt ook de Dorpskerk. We rijden even heen en weer.

Wat mooi en verzorgd ziet het er hier uit! Terug naar de dijk.

Dan komt er een flink stuk langs de Lekdijk. Er zijn veel boomgaarden te zien. En toch is hier niet de Betuwe.

We rijden langs Achthuizen tot aan Sluis, dat tegen Ameide aan ligt.

Hier is ook een oude rivier, de Zederik. Daar evenwijdig aan rijden we naar Meerkerk, de Zouwensedijk.

We zijn maar heel even in Meerkerk. Het heeft meerdere mooie gebouwen dan alleen de kerk. Bij het Merwedekanaal is het gezellig druk. Een eindje verder, is het stil. Hier en daar bij een boerderij spelen kinderen aan de kant van het kanaal. Het is een warme dag. Er is wel behoefte aan verkoeling.

Bij Hei- en Boeicop gaan we de Zwaanskuikenbrug over en rijden we door totdat we een terras vinden om even bij te tanken.

Hei- en Boeicop is genoemd naar de twee polders waartussen het dorp ligt: Heicop aan de zuidzijde en Boeicop aan de noordzijde.

Zijderveld is van alle dorpen van Vijfheerenlanden de oudste, want voor het begin van onze jaartelling was er al een nederzetting, bewoond door boeren, vissers en jagers. Nu fietsen we er doorheen. Het kerkje ligt er wel mooi, maar voor het gevoel een beetje aan de rand van het dorp.

Via het dorpje Zijderveld wat nu pal aan de A2 ligt komen we weer bij de Diefdijk.

Aan de dijk liggen vanaf Leerdam tot aan Everdingen allemaal bunkers en ook een paar forten. Bij het aanrijden zagen we Fort Asperen, Fort Werk aan het Spoor en uiteindelijk dus Fort Everdingen. Er zijn er nog meer in de buurt.

Het einde van de fietstocht is in zicht wanneer we het oranje stipje in de verte groter zien worden. Fietsen gaan weer in de auto en dan kunnen we weer huiswaarts!

Het was een prachtige rit van ongeveer 45 km.

De Heidenhoek

Het is niet dat ik nu denk in termen van heidenen en niet-heidenen; dat oordeel wil ik me niet aanmatigen. De Heidenhoek is een buurtschap ten zuiden van het dorp Zelhem in de Achterhoek. En daar kom ik graag.

De Achterhoek heeft een eigen vlag.

Het landschap in de Heidenhoek kent een afwisseling van cultuurgronden, weilanden en bolle akkers. De grond bestaat uit dekzandreliëf met dekzandruggen en -kopjes. Dat is heel anders dan het veen en de zeeklei bij ons in de buurt. Diverse percelen zijn ingezaaid met gras, die als graszoden geleverd kunnen worden.

Een rondwandeling maken is hier zeer uitnodigend. Er zijn volop mogelijkheden met zandwegen, bospaden. Een wandeling op maat is zo te regelen.

Heel kenmerkend voor De Heidenhoek, als een baken, is het hoge pand, wat eerder een graansilo was.

Net om de hoek verblijven wij graag. Elke keer weer een feestje om te komen.

Fort Sabina

Vlakbij Willemstad ligt Fort Sabina. Het is ongeveer 36 km van Dordrecht, maar tot voor kort wist ik niet van het bestaan. Het ligt aan Het Hellegat, een waterkruispunt waar het Haringvliet, het Hollands Diep en het Volkerak samenkomen.

Al kende ik het niet, toch bestaat Fort Sabina al een flinke tijd. In 1809 versterkten de Fransen hun kustverdediging, nadat de Engelsen tijdens de Walcherenexpeditie waren binnengevallen. In het kader hiervan werden aan weerszijden van het Hellegat twee forten gebouwd: één bij Willemstad en één bij Ooltgensplaat.

We komen aan terwijl de zon schijnt. Het is een aangename temperatuur. Direct na de hoofdingang is een grote bunker waar een restaurant zit. Het herbergt inpandig nog veel meer, maar dat is vanwege Corona nog even afgesloten voor publiek.

Het terrein bevat meerdere bunkers met een aarden wal er om- en overheen.

Op afstand zie je hier Het Volkerak liggen waar binnenvaartschepen af en aan varen.

We lopen het terrein helemaal over en doordat je kunt klimmen op een gedeelte van de bouwwerken, geeft dat steeds een ander perspectief.

In onderstaande video heb ik een 360° rondje gefilmd met Karin als schitterend begin en eindpunt. Zet het geluid maar aan, zodat je ook rustgevende geluiden hoort, van vogels en ook van kikkers.

Er pakken zich wolken samen. Dat is slechts het begin…

We eindigen waar we begonnen, op het terras bij het hoofdgebouw.

Op de terugweg naar huis regent het . Het begint met wat spetteren terwijl we nog even langs de Volkeraksluizen  lopen.

Terug naar de auto zien we hoe Fort Sabina in het terrein opgaat.

De druppels werden heftiger en uiteindelijk een hooibui, waarbij de rechter baan van de snelweg onder water stond. Zeldzaam veel water in korte tijd. Niet geschikt voor een paraplu.

Tholen, de stad

In de zomer van 2020 fietsten we over het eiland Tholen. We misten het stadje, waarover ons later bekend werd dat het een mooie en ook oude vestingsstad is. Een stad ook met een pijnlijke geschiedenis. Zo wordt beschreven dat de stad in 1452 is geteisterd door een grote stadsbrand en later in de 16e eeuw te maken kreeg met overstromingen.

Rond de tijd van de 80 jarige oorlog werd Tholen versterkt met omwallingen en bastions, en ging de stad deel uitmaken van de Linie van de Eendracht, gericht tegen Spanje. Ook in latere oorlogen deed de vesting nog dienst, maar in 1814 werd ze opgeheven. Alle reden dus om vestingstad Tholen te gaan bekijken.

We hebben net weken achter de rug, waarin griepachtige verschijnselen ons thuis hielden. Nu met redelijk weer en een beetje energie nemen we het deze Hemelvaartsdag ervan.

Het eerste wat we er aan oude gebouwen zien, is deze hoge witte molen De Hoop uit 1736. Het staat gebouwd in de vestingwallen. Daardoorheen wandelen is fantastisch. Wat een rust en stilte is er en op dit moment ook vol geur van het bloeiende fluitekruid.

We lopen zover door tot aan de haven bij het Rijn-Scheldekanaal en lopen langs het water naar het centrum.

De ontvangst bij het centrum gaat gepaard met een buitje van een klein half uur. Een goede reden om linea recta een supermarkt te zoeken. Na de bui kunnen we op een droog gemaakt stadsbankje genieten van onze lunch. Dan gaan we deze groene schoonheid verkennen.

De protestantse Grote of Onze-Lieve-Vrouwe -kerk domineert met haar grootte het stadsbeeld. We maken deze foto over de markt met achter ons de RK Onze Lieve Vrouw Hemelvaart kerk. Wel grappig omdat het vandaag ook Hemelvaartsdag is.

We gaan naast de RK kerk de Venkelstraat in. Het is een straatje dat bijna perfect is te noemen. Ze hebben als bewoners ooit een schoonheidsprijs gekregen.

Aan het einde van dit straatje staat de stellingmolen De Verwachting.

We komen dan weer in de vestingwallen terecht en doen daarna een tweede rondje.

We lopen een rondje om de kerk. De Grote of Onze-Lieve-Vrouwekerk heeft het nodige beleefd. In de 13de eeuw werd het gesticht. Oorspronkelijk was dit een katholieke kerk die vermoedelijk einde 13e eeuw gesticht werd. De kerk werd in 1452 getroffen door een grote stadsbrand.

De kerk werd daarbij niet volledig verwoest, maar verkeerde in slechte staat. En tijdens de beeldenstorm is hier veel gesloopt van de beelden, die het gebouw ooit versierden. 

De straalkapellen van het koor zijn na de brand nooit afgebouwd, wel zijn de fundamenten gelegd en is bij het noordkoor aan de buitenkant een muuraanzet zichtbaar. De buitenzuilen van de koorkerk zijn dus ooit gebouwd als binnenzuilen.

Al zigzaggend komen we terug bij de plek waar we het centrum binnenkwamen. Daar zijn diverse restaurants. Er is een plekje vrij op het terras. Lekker ontspannen in de zon kunnen we genieten van thee en koffie in de frisse Zeeuwse buitenlucht.

We vertrekken zoals we kwamen.

De skyline laat de kerktorens zien. Het zijn de oudste kerken. In totaal zijn er wel 10 kerken, van Katholiek, Vrijzinnig tot ongeveer alle gereformeerde kleuren, die de reformatie heeft voortgebracht.

Dit oude gebouw aan de dijk trok mijn aandacht. Het is het gemaal De Eendracht. Het gemaalt reguleert de waterstanden in de polder De Eendracht en loost het overtollige water via de Krammer op het Volkerak

Voldaan keren we in een stortbui weer huiswaarts.

Alblasserdam, dorp aan de rivier

Aan de rand van het dorp zijn de molens van Kinderdijk te zien. Daarover is ook een blogje geschreven.

We komen vanuit het dorp Kinderdijk, via de Molenkade weer in Alblasserdam op de straat die West-Kinderdijk heet. Links zijn nog wat huizen, maar een eindje verder is een wiel. We zijn er in de afgelopen tijd al een paar tegengekomen: wielen naast de rivier. Een wiel, waai, waal of weel of kolk is een diepe kuil of poel, met water. Ze zijn vaak ontstaan door dijkdoorbraken. We zijn bij het Rijzenwiel aangekomen, dat er prachtig bij ligt.

Heel rustiek liggen de roeiboten zo bij het water te wachten voor een romantisch tochtje op het water of misschien wel om gewoon te gaan vissen.

We lopen aan de rivierzijde er langs. Mijn oog valt op een kerkgebouwtje bij het water. Het blijkt van de plaatselijke Hersteld Hervormde Kerk te zijn.

Daar loopt een pad naar de dijk. Ik vindt het prachtig hoe de woning in het dijklichaam ligt. Daar houd ik van.

We lopen verder over de Oost-Kinderdijk. Een paar honderd meter verderop ligt daar nog een wiel. Die heeft een bekendere naam: Lammetjeswiel. Het water ligt wat meer achter de huizen en aan de andere kant van de plas is een zwemgelegenheid gecreëerd. Het ziet er mooi en verzorgd uit.

Links van de weg zie ik een prachtig gebouw met één mooi torentje. De spits ervan oogtheel kostbaar.

We zijn in de Cortgene en zien aan de rivier een klein moerasachtig gebied met water en bomen. Ik begrijp uit de plattegrond dat het Kade heet. Aanmeren lijkt mij daar onmogelijk.

Over de Kade heen zien we de nieuwe en oude bebouwing bij de Noord. De Waterbus lijkt net aan te komen vanuit Rotterdam. Bij de aanlegplaats van de Waterbus staat onze Oranje Bus geparkeerd.

Voor we weer weggaan hebben we nog even een blik op de rivier en de binnenvaart. Ik geniet rivieren, vanwege de ruimte. Golven zijn voor mij als muziek: rustgevend en harmonieus. Het geluid en de beweging van golven bekijken, leidt af. Heerlijk!

Op de achtergrond, achter de boom, is de Alblasserdamse Brug te zien. Aan de overkant van het water ligt de Crezeepolder. https://bijdezuidkil.wordpress.com/2020/12/10/frisse-neus/

Kinderdijk

Het is mooi weer, het is goed om dagelijks een ommetje te doen en nu op zondagmiddag is er meer tijd. We rijden naar de aanlegsteiger van de Waterbus in Alblasserdam en lopen vandaar af, zo veel mogelijk langs het water, naar Kinderdijk toe. Ongeveer daar begin ik met fotograferen.

Aan de dijk hebben ze een strook met heel fleurige bloemen gepoot, wat een feestelijke uitstraling heeft, alsof het een nationaal feest betreft.

Het uitzicht op de molens tussen de huizen door is erg aantrekkelijk en nodigt uit om ook langs de molens zelf te lopen. Die zo overbekende plek…

Turend over de rivier de Lek in de richting van Bolnes en Rotterdam.

En dan in de richting van Krimpen aan de Lek.

Er is nu een ticketbureau neergezet en aan de dijk zelf is een souvenirwinkel verschenen.

We lopen er maar aan voorbij, want wij hebben geen tickets nodig. Het is een gezellige drukte, niet te druk.

We zien volop broedende watervogels, jong kroost, baltsgedrag, we horen ganzen, die luid gakkend voorbij vliegen. Het roept fantasieën bij mij op over vogels op zoek naar hun partner, dierlijke relaties in nood. Dat zal wel beroepsdeformatie zijn.

Aan de horizon zie ik bekende bouwwerken, o.a. de brug over de Noord, loddsen bij de de Noord, maar ook de beeldbepalende wolkenkrabbers van Rotterdam. Ik probeer ze eerst buiten beeld te houden bij het fotograferen.

Wanneer we het pad zijn afgelopen, ongeveer 1 km, dan keren we terug naar Alblasserdam. En dan, achterom kijkend, zien we hoeveel horizonvervuiling er achter Kinderdijk is.

Geertruidenberg

We hebben niet heel veel tijd en onze wandeling is als een korte kennismaking.

We lopen vanaf onze parkeerplaats over de markt in de richting van de kerk. Rechts zien we het stadhuis met de prachtige puntige toren.

Er zijn in deze oude stad aan de zuidzijde van de Biesbosch twee bouwwerken die onze aandacht trekken. Ik begin met de mooiste, de oude Geertruidskerk. Op de plaats van deze kerk stond in de 11e eeuw al een romaanse kerk uit tufsteen. Later is de kerk meerdere keren uitgebreid.

Geertruidenberg heeft paar jaar geleden een dispuut gehad met Dordrecht. Welke stad is de oudste stad van Holland? Had Geertruidenberg eerder stadsrechten of was het Dordrecht? Gelukkig is dat geen verhitte strijd geworden. Die was er in 1420 wel. Toen werd in de tijd van de Hoeksche en Kabeljauwse twisten de stad door Dordtenaren in brand gestoken, waarbij ook de kerk zwaar beschadigd werd.

We lopen de markt af tot de kerk. Deze is gesloten, net als de horeca. Heel jammer. Even kunnen zitten met wat te drinken was weldadig geweest voor ons. Het zit er nog even niet in. We lopen daarom de straat rechts van de kerk in en zien dan met nieuwbouw eromheen een brug, die over de Donge heen gaat. Dat is een beek, die hier bij Geertruidenberg en Raamsdonkveer een rivier lijkt. We gaan tot het midden van de brug en gaan dan weer terug.

Net voor de kerk lopen rechtsom de kerkstraat in om de kerk van de andere kant te bekijken.

Ik fotografeer de Vismarkt met de pomp vanuit de Dordtsestraat… De Vismarkt is in 1772 gebouwd.

Wanneer we weer terug op de Markt zijn, is het tweede beeldbepalende gebouw erg zichtbaar, dat in de gehele Biesbosch te zien is: de 130 meter hoge koeltoren van de Amer-centrale.

Die roept direct een herinnering aan mijn werk op. Op 28 september 2003 is tijdens het gritstralen voor onderhoudswerkzaamheden in de vuurhaard van een stoomketel van de Amercentrale een 67.5 meter hoge steiger ingestort. Bij dit ongeval kwamen vijf mensen om het leven en vielen drie gewonden. Vanwege mijn betrokkenheid bij de opvang bij rampen en ongevallen was ik beschikbaar om mijn bijdrage te leveren. Ik hoefde er toch niet heen.

Hooge Zwaluwe

Het werd een zaterdagmiddag-wandeling door Hooge Zwaluwe, een dorp ten zuiden van de Biesbosch met ongeveer 1700 inwoners. We waren al door Lage Zwaluwe heen gereden, maar de zin om daar uit te stappen, was er niet. Te druk? Eigenlijk zagen we geen plek in de straat om te lopen. En zo kwam het dat we een stukje zijn doorgereden.

We parkeren om de hoek bij de vroegere Sint-Willibrorduskerk, nu het restaurant ‘Onze Kerk’. Helaas is dit etablissement gesloten. Hoe zouden ze het hebben ingericht. Een klein stukje verder van het centrum zien we een molen staan. Deze is gebouwd in 1866 en is tot 1946 in bedrijf geweest voor het malen van graan. We lopen weer terug.

We steken een spoorbaan over en dan zien we een vroegere baanwachterswoning liggen aan de voormalige Langstraatspoorlijn, die liep tussen Lage Zwaluwe en s’ Hertogenbosch. Het eigenlijke station is in 1960 afgebroken.

Wanneer we vlakbij de protestantse kerk zijn, zien we een paaltje met wandelroutes. Dat biedt opties. We kiezen een weggetje naar buiten het dorp, de Zeedijk. We lopen zo langs een visvriendelijk gemaal. Best bijzonder dat ze hebben uitgedokterd hoe ze vissen en andere waterdieren kunnen beschermen.

Op de dijk zien we schapen lopen. Op de achtergrond is de kerktoren van de kerk te zien.

Prachtig is de dijk vol met het gele raapzaad. Wat blijft dat toch prachtig!

De plant lijkt veel op koolzaad. Het koolzaad blijkt echter iets later te bloeien, en is hiervan ook te onderscheiden doordat bij het koolzaad de knoppen van de ongeopende bloemen hoger zitten dan de bloemen, terwijl bij het raapzaad de bloemen de knoppen bedekken.

Via dit pad lopen we weer terug naar de bebouwing van het dorp.

We komen uit in de Grijze Wijk en lopen dan de Onderstraat door langs de kerk en dan gaan dan de Zwaluweweg in.

We lopen voorbij huis met de naam Zonzeels Redding. Het blijkt een gebouw van een voormalig gemaal te zijn. Zonzeel is de naam van voormalig buurtschap.

In de bocht van de weg ligt een mini-begraafplaats, voor verdronken mensen.

We lopen de bebouwde kom weer uit en gaan dan opnieuw over de spoorbaan.

Met een omweg komen we weer bij de molen uit en lopen dan terug naar de auto.

Aan de wand bij een van de huizen hangt dit creatieve naambord van de schilder. Een vermelding waard!

Heinenoord

Net voorbij IKEA Barendrecht ligt de Heinenoordtunnel. Elke dag rijden circa 110.000 voertuigen door deze tunnel en wij vandaag ook, op weg naar Oud-Beijerland. Even wat ophalen.

We besluiten om direct erna Heinenoord te gaan bekijken. Een dorpje ertussen, Goidschalxoord, herinnert me aan tochtjes op de brommer omstreeks 1976 om mijn vriendinnetje van destijds, die in Oud-Beijerland een opleiding deed bij de Egmontshof, op te zoeken. Ik constateer nu dat Goidschalxoord slechts één dijkweg is. 

Heinenoord, wat een kilometer verder ligt, is iets groter. We parkeren bij de dorpskerk. We lopen via een mini-parkje bij de kerk, naar de rand van het dorp, waar in de oude herenboerderij Het Hof van Assendelft, het Streekmuseum Hoeksche Waard is gevestigd. Het hek staat daar op een kier, maar het museum zal vermoedelijk dicht zijn vanwege Corona. Het lijkt me leuk om daar nog eens in binnen te gaan.

We lopen om de huizen heen, terug naar de kerk. De 15e-eeuwse Hervormde Kerk heeft een zeer scheve toren. Vooral het onderste gedeelte, want de torenspits wijst wél recht omhoog. In de bouw zijn de compensaties goed te zien, ook bij de deur. Het zal, net als bij de toren van de Grote Kerk in Dordrecht, wel verzakt zijn door de slappe grond eronder.

Ook de rest van het dorp willen we graag zien.

We lopen naar de andere kant van het dorp en lopen langs het kleine haventje bij de Oude Maas een pad op langs de grienden. Er zijn flink wat boompjes geknot.

Een vrachtwagen wordt er geladen. Zo te zien zijn er nog flink wat ladingen nodig om het af te voeren.

Schoonrewoerdse Wiel

Achter het nu Utrechtse Leerdam ligt het kleine Schoonrewoerd, een dorp dat gesticht werd in 1023. De antieke kern van het dorp is echt heel klein, het is eigenlijk alleen de Dorpsstraat. Die is wel mooi met de geknotte bomen, het landelijke grind en de Dorpskerk

In het dorp nemen we de Kerkweg, die leidt naar het Wiel van Bassa. Het Wiel van Bassa wordt ook wel de Schoonrewoerdse Wiel genoemd. Het is een kolk van 13 hectare groot en daarmee het grootste doorbraakwiel van Nederland. het ontstond in 1573 bij een doorbraak van de Diefdijk. De kolk is tot ongeveer 8 meter diep. Een prachtplek om onze wandeling te beginnen. We lopen rechtsom langs een deel van het wiel en komen dan door het gehucht Diefdijk en vervolgens op de gelijknamige dijk.

Er zijn in de route verschillende bunkers te zien. Het meest voorkomende type in deze omgeving is de piramide bunker.Deze bunkers zijn gegoten uit beton en bestaan uit een vierkante basis met een schuin oplopend dak in piramide vorm. Op dit dak zijn camouflagehaken gemonteerd. Deze haken hielden de camouflagemateralen op hun plaats.
Binnen was plaats voor maximaal 12 man. Er zijn 1 of meerdere schietgaten voor geweren en een “schoorsteen” voor een periscoop.

We lopen langs de weg in de richting van Leerdam. Links en rechts zijn er mooie plekjes om te fotograferen. Het weer is ook lekker. Met een jas die dan weer hoog gesloten en dan weer los kan, is het aangenaam.

Dit witte huis (1925) aan de rechterzijde is een markeerpunt. Links aan de overkant van het water, zullen we straks ook lopen. Ook hier is een wiel waar we om heen gaan.

Net na de spoorwegovergang en spoorbrug ligt een fort welke hoort bij de vroegere Hollandse Waterlinie. Een naam kan ik niet terugvinden.

Een stukje verder, ter hoogte van de Acquoyseweg steken we de Culemborgsche Vliet over, de grens tussen de provincie Utrecht en Gelderland. Dan lopen achter het fort langs, terug naar Diefdijk.

De bloesem is al zichtbaar. Nog niet overal helemaal uit de knop. Prachtig weer!!

Even naar de overkant met het trekpontje moest natuurlijk even…

Dit huisje staat boven een duiker.

We lopen om het Wiel van Bassa heen en zijn dan weer bij het startpunt.

Puttershoek

Voor zaken rijden we naar Oud-Beijerland, maar op de terugweg nemen we de tijd om te recreëren. Dorpjes bekijken is dan een leuke bezigheid, zeker omdat we beseffen dat we ze eigenlijk nauwelijks kennen.

We parkeren de Oranje Bus bij de 16e-eeuwse haven van Puttershoek. Dit zou de oudste kleinste open haven van Nederland zijn. Voor de Sint-Elisabethsvloed van 1421 was hier al een dorpje, Hoecke, bij die flinke bocht in de rivier. De ambachtsheren van Putten zorgden voor een nieuwe naam.

De eigenaren van Café ’t Veerhuys zijn niet blij. Ze verwachten namelijk dat hun onderkomen binnenkort te huur zal komen te staan bij horecamakelaardij Rutte & De Jonge.

We lopen naar de rivier de Oude Maas en zien dat veerdienst de Putter vertrekt naar Zwijndrecht. Over de rivier varen duwboten met wel 6 bakken. Twee naast elkaar en drie voor elkaar. Imposant! Een zware bromtoon vergezeld het schitterende gezicht. Dat is weer jammer.

Verderop langs de rivier zien we het terrein waar een oude schoorsteen doet denken aan een lang vervlogen  verleden.

We gaan die kant verder op en lopen dan onder aan de dijk terug naar waar de kerk staat.

Dat is een mooi monument met een groot begrint plein ervoor. In mijn gedachten zie ik al drommen mensen staan na een dienst.

We lopen over het pad naast de Boezemvliet, een waterloop dat vanaf de haven doorloopt naar de Binnenbedijkte Maas bij Maasdam.

Klundert e.o.

Ook dit jaar verkennen we ons land op microniveau. Moerdijk ligt vlakbij, maar de officiële gemeente is veel groter.

Het dorpje Moerdijk hebben we wel vaker doorgereden. Wel grappig, want het oogt minder Hollands naar mijn idee. Naast het dorpje is in de loop van de jaren de zeehaven Moerdijk ontwikkeld. Het begon in 1965. Shell heeft zich daar toen gevestigd op een relatief klein gebied. De afgelopen jaren is het tot aan Klundert een industriegebied geworden met veel chemie.

Klundert heeft oude papieren. Het was oorspronkelijk een vestingstadje binnen de zuidelijke verdedigingslinie van Holland, samen met Willemstad. We lopen bij het begin van het dorp de vestingwallen op en lopen dan om het oude deel heen. In het stadje zien we dit mooie gemeentehuis.

Door het ramen van de bakker kijk ik nog even terug. Best grappig zo’n doorkijkje.

Een honderd meter verder staat de klassiek ogende hervormde kerk. Toch is deze kerk nog niet zo oud. Het is gebouwd in 1952.

We lopen daarna langs de Botte Kreek. Het is vrij stil op straat. Alleen bij de bloemist is het druk. Allerlei mensen staan bij de kraam voor de deur. Dat geeft wel een vriendelijke sfeer.

De Sint Johannes de Doper-kerk uit 1890 heeft een nieuwe bestemming gekregen als evenementengelegenheid. Een enorme bar staat langs de linkermuur. Aan de andere kant zijn diverse zitjes en in het midden is een grote open ruimte. Mooi dat dit beeldbepalende gebouw zo een nieuwe functie heeft gekregen.

Bij de Kaai kijken we even terug.

Een eind verderop staat over de Botte Kreek heen het Kreekgebouw. Hier lag vroeger de haven die uitkwam in rivier de Keene. Het Kreekgebouw is gebouwd als badhuis.

Dan lopen weer terug naar onze Oranje Bus.

En route zien we door een raam deze tekst hangen. Daar voelen we ons bij thuis. Achter Geloof, Hoop en Liefde staat een tekst uit Romeinen 15:13 “Het is mijn verlangen dat God, die ons hoop geeft, u door uw geloof vol zal maken van blijdschap en vrede. Dan zal uw hoop steeds sterker worden door de kracht van de Heilige Geest.”

We verlaten Klundert om de omgeving waar deze stad ligt te verkennen. Zo rijden we eerst naar het haventje dat ligt bij Noorderschans aan het Hollands Diep. Verder de dijk langs komen bij Tonnekreek. Daar gaan we weer het land in. We zien daar buurtschap Zwingelspaan liggen. Opzichtig voor zo’n klein buurtje hangt een grote banner met http://www.hemelofhel.nl. Zij hebben duidelijk een boodschap te vertellen.

We rijden weer terug naar Klundert en zien dan tussendoor de weg naar Noordhoek, dat we wel kennen van een knooppunt bij de A17. We parkeren de Oranje Bus bij de Sint Jozefkerk en lopen een rondje om de kerk.

Creatieve vormen

Tijdens een wandeling in de Achterhoek kwamen we allerlei creatieve vormen tegen.

Het begon met een slootje waar nog wat ijs op lag. Ik vind het intrigerend om zulke figuren in het ijs te zien en vraag me dan af waarom het niet gewoon strak in eenzelfde kleur is. Zou er iets ingegooid zijn?

Rondom staan er bomen met een bijzondere bast. Net of er draden overheen lopen. En die knoesten zijn ook het bekijken waard. In vergelijking met een willekeurige boom met een strakke bast, is deze toch wel opvallend!

Ook mensen hebben hun eigen creatieve uitingsvormen, zoals dit glazen labyrint.

Op een bordje erbij staat o.a. : “Een labyrint lopen is een metafoor voor het vinden van je levensweg. Je kunt het onbevangen bewandelen, of met een vraag over iets wat je bezighoudt. Loop in alle rust het uitgezette pad. Sta stil in het hart zolang je dat prettig vindt en stel je open voor inzichten en antwoorden. “

Deze omgezaagde boom met die diep donkere paardjes erbij is niet creatief bedoeld. Het is een vorm van chaos. Toch denk ik dat bomen en dieren en alles wat er is, uitingsvormen zijn van creativiteit. Een ruim uur wandelen heeft weer van alles aan moois opgeleverd! Geeft reden tot dankbaarheid.

IJspret bij het Haringvliet

Met een wandeling langs de oever van het Haringvliet hebben we genoten van het ijs. Anders dan het ijs waarop geschaatst kan worden, is dit ijs eerder kunstzinnig.

Verderop genieten we bij het haventje van Den Bommel.

De auto hebben we dit keer maar niet onder de boom gezet. Deze boom is ook nu weer barstensvol met vogels. Een gezellig gekwetter geeft dat, maar het is ook een plek om zich te ontlasten.

Langs het Waaltje

Elke keer weer is het een uitdaging om een leuke en behapbare wandeling te vinden voor ongeveer 1 tot 1,5 uur. Vandaag is het zonnig. En lekker fris. We hebben er echt zin in: zon, wijdsheid en elkaars gezelschap!

Eerst zonnebrandcrème op het gezicht en dan beginnen we de wandeling in Ridderkerk-Oostendam op de Pruimendijk, ter hoogte van nummer 300. Het is een tochtje over de van vroeger vertrouwde wegen met de herinneringen aan wie er destijds woonden. Het wordt bedacht en benoemd. En de herinneringen zijn gelukkig positief! Allerlei gebouwen zijn veranderd, andere hebben een nieuwe functie gekregen. Ook nieuwe woningen zijn erbij gebouwd, en de meeste daarvan stralen overdadige luxe uit. Het is rustieke wandeling, gedeeltelijk door half gesmolten sneeuw en over droog asfalt.

Vlakbij Rijsoord lopen we langs de Neshoeve en komen dan aan de andere kant van het Waaltje uit, in Hendrik-Ido-Ambacht. En dan maak ik een aantal foto’s.

Ongeveer ter hoogte van de begraafplaats is er mooi zicht op het water. Het herinnert mij aan de tijd dat ik met broerlief hier wel gevaren heb met de kano. Ook heb ik wel een keer geschaatst. Dat was overigens niet echt een succes.

Leuk is om de oude dorpskerk met sneeuw te zien. De foto ervan mislukt. Dat is jammer. De batterij is dan leeg.

Net voorbij de Hoge Kade is er een leuk uitzicht op het Waaltje. Extra leuk daarbij zijn de voetjes van ijs bij de steigertjes. Zoom maar even in…

Met dat ik een foto ervan maak, komen de watervogels naar ons toe…. Dikke pech voor ze, we hebben niks om uit te strooien.

Vlissingen

Mooi weer lonkte als een soort belofte. Alle reden om op donderdag weer eens ouderwets een eind op pad te gaan. Vorig jaar, ongeveer in dezelfde tijd, gingen we naar Vlissingen en het voelde als een vakantiedag in de lente. Ooh, daar hadden we vandaag ook zin in. En Vlissingen , we bezochten het in juli 2020 ook, ervaren we als een prima plek om te vertoeven, want er zijn stranden en duinen langs de hele kustlijn, de boulevard geeft een mooi zicht op schepen, die behoorlijk dichtbij varen en de sfeer in de stad is prettig.

We hebben de auto geparkeerd in een gebied waar het nog gratis is. Lopen we gewoon een paar km meer.

We zijn gestart -niet ver van het begin van de boulevard- en zijn langs de kustlijn gaan lopen, van de stad af.

Er is een aangename temperatuur en we hebben het echt (te) warm. De jas gaat open, het vest ook, de shawl gaat af. En nog is het puffen in de warmte. Heerlijk!

Af en toe hebben we een korte pauze om niet alleen te lopen, maar ook om de sfeer, de natuur, het uitzicht nog meer te ervaren.

We lopen door tot we nabij het strand van Dishoek bij Koudekerke zijn. We zien daar de hoog en laaggelegen vuurtorens staan.

Wanneer we de terugweg beginnen, bemerken we dat de zon steeds meer weggedrukt wordt door de bewolking. Af en toe valt er een drup. Ook de wind is meer voelbaar. De jas gaat weer dicht.

Aan de boulevard is het gewoon koud. Om wat warm te worden snacken we een frietje onder een afdak.

De shawl wordt ook omgedaan, de handschoenen gaan aan en/of de handen verdwijnen diep in de broekzakken. Zo lopen dan, wat opgewarmd, door naar de haven.

De haven en dan vooral de snelle en wendbare loodsbootjes vind ik geweldig.

Alhoewel de kou op het einde echt onaangenaam voelde, was het een goed idee om weer naar Vlissingen te gaan. Het was een leuke tijd samen!

Een brug tussen Noach en nu

De afgelopen tijd ben ik veel bezig geweest met de persoon en de omstandigheden van Noach. En vervolgens met de betekenis daarvan voor nu. Het begon met een boek dat een goede vriend meenam, vervolgens kwamen vanuit geheel verschillende richtingen studies, toespraken en ging het er ook in gesprekken over. Komt er een nieuwe tijd aan? Moeten we het vertrouwde gaan loslaten?

Vanmiddag zag ik de Ark van Noach met een brug in aanbouw ernaast liggen bij Krimpen aan den IJssel. Daarom wat mijmeringen erover.

In Matteüs 24 vertelt Jezus over hoe het in de toekomst zal gaan. “Zoals het ging in de tijd van Noach, zo zal het ook gaan als de Mensenzoon terugkomt. Want in die tijd, vóór de grote overstroming, gingen de mensen gewoon hun gang. Ze aten en dronken en trouwden, tot op de dag dat Noach aan boord van zijn boot ging. Ze hadden niets in de gaten. Toen kwam de grote overstroming en ze verdronken allemaal. Zo zal het ook gaan als de Mensenzoon komt.”

Midden de corona-tijd lijken de woorden van Jezus heel actueel. Er gebeurt mondiaal zoveel wat niet eerder plaatsvond. Ik vind het fascinerend, intrigerend, imponerend en soms ook wel beangstigend en word dan bemoedigd door wat Jezus zegt:

En dan zal het teken van de Mensenzoon zichtbaar worden aan de lucht. Alle volken van de aarde zullen de Mensenzoon op de wolken zien komen in zijn stralende hemelse macht en majesteit. En ze zullen huilen. Onder luid trompetgeschal zal Hij zijn engelen uitsturen. Ze zullen de gelovigen verzamelen uit het noorden, oosten, zuiden en westen, van over de hele wereld.” Is het al bijna zover?

Als ik de Ark van Noach hier zo werkeloos aan de kant zie liggen bij Krimpen aan den IJssel en daarnaast die brug in aanbouw, vind ik het heel symbolisch. Door de Ark kon het leven verder gaan terwijl al het vertrouwde verloren ging. Jezus vertelt me in Matteüs dat iets soortgelijks opnieuw zal gebeuren. De boot en de brug symboliseren ineens de verbinding.

Jezus is de verbinding met de toekomst! Hij is de Ark of de brug. Met hem komen we er veilig aan. Ik wil de boot niet missen.

De Ark van Noach, met de hand gemaakt, ligt al jaren op deze plaats zonder dat die bezocht kan worden.

Dordrecht vanaf Papendrecht

Dordrecht is vanaf het water op zijn mooist. Meestal zien we het vanaf Zwijndrecht, maar vandaag hebben we de mogelijkheid gebruikt om langs de Papendrechtse oever te wandelen. De auto geparkeerd bij de brug en toen wandelend de ‘boulevard’ langs gelopen.

In de appartementen rechts schijnen veel oud-schippers te wonen.

Aan de overkant zien we de Dordtse Stadswerven.

Vervolgens de Merwekade, waar de veerboot van en naar Papendrecht aanmeert.

De wijdsheid van het drierivierenpunt zien je hier het beste. Wat een fantástisch uitzicht.

Nu in de winter met weinig zonlicht is het mooi, laat staan in de zomerse zon…

Waalbos bij Rijsoord.

Nieuwe natuur wordt in de Randstad op verschillende plaatsen gerealiseerd. We hebben gewandeld in de Nieuwe Dordtse Biesbosch, de Crezeepolder en nu in het Waalbos. Dit natuurgebied ligt bij Rijsoord aan de Waal, voor insiders het Waaltje. We starten onze wandeling bij het voormalige hotel “Het Wapen van Rijsoord”. Zo heet het al een tijdje niet meer. Ongeveer 25 meter voorbij dit resort, gaan we links een weg met parkeerplaatsen in waarna we het natuurgebied inlopen.

Het Waalbos is nog niet een dicht bos, maar wel een gebied met veel potentie. Het is ruim 190 hectare groot. Het is een afwisselend gebied met stukken bos met struweel, waterpartijen met rietoevers en open weidegebied. 

We lopen, om vieze voetzolen zoveel mogelijk te voorkomen, over de verharde paden, maar we zien geregeld onverharde verbindingen, zodat een wandelroute verkort zou kunnen worden.

We lopen min of meer aan de randen en doorkruisen het gehele gebied.

Uiteindelijk komen we weer uit op de Waalweg.

Molenaarsgraaf

De lucht is prachtig blauw wanneer we op weg gaan. We gaan op pad voor een wandeling vanuit Molenaarsgraaf, genoeg voor ongeveer een uur wandeltijd. Al snel zijn er volop wolken. Dat maakt het frisser.

Molenaarsgraaf is omstreeks de tweede helft van de 13de eeuw ontstaan toen de toenmalige ambachtsheer, Willem de Molenaar, opdracht gaf tot het graven van een vaart, de Graafstroom. We hebben hier hoogveen onder de voeten.

Vanaf het winkelcentrum lopen we naar Vuilendam. Grappig genoeg zien we dat dit gehucht zowel een Brandwijks’ gedeelte heeft als een Molenaarsgraafs’ gedeelte. Wanneer ik het goed gelezen heb is er ook nog een deel wat vroeger onder Ottoland viel.

Onderweg zien we verschillende gebouwen met rieten daken en ook vermeldingen van rietdekkers. Bij Vuilendam gaan we rechtsaf de Damseweg in. Deze weg leidt naar de provinciale weg, de N214. Net daarvoor gaan we rechtsaf de Kweldamseweg op.

Weer gaan we de eerste weg rechtsaf in, de Polderweg-Oost. En via deze weg komen we weer aan in Molenaarsgraaf. Er is ook een grotere tocht mogelijk, die bijna 2x langer is en loopt vanaf de grens met Bleskensgraaf.

We lopen dan tussen de weilanden, de slootjes wat elke keer weer een leuk aanzicht geeft. De verte, de zon, de wolken en de randen van het dorp.

Terug bij de Graafstroom valt het opnieuw op hoe verzakt sommige huizen staan.

We zien de molen.

We zien twee kerken. De Gereformeerde kerk van Brandwijk rechts aan de andere kant van het water en links de Nederlands Hervormde Kerk van Molenaarsgraaf.

We lopen rondom deze kerk. Er ligt een kleine, besloten begraafplaats bij.

Dordrecht Stadswerven

Elke donderdag is een vrije dag. Heerlijk is het dan om dan een frisse neus te halen. Vandaag hebben we een flinke wandeling gemaakt. Vanuit Sterrenburg zijn we naar de stad gelopen voor een boodschap. Het was er heel erg stil.

We zijn dwars door het centrum gelopen, via wegen, die we zelden begaan. Opmerkelijk wat je dan tegenkomt van historische waarde.

We zien op het water de Brandweer varen en ook een vlet van de reddingsbrigade.

We besluiten om de nieuwe wijk, de Stadswerven, eens echt te bekijken. We kennen het niet van lopen, maar van rijden en dat is toch anders.

Het is eerste beeld is van de bouw van de Prins Clausbrug.

Daarna gaan we een ‘rondje’ om het water lopen. Helemaal rond kan nog niet want de loop- en fietsbrug is er nog niet.

Een klein zonnetje schijnt op het water van de Wantij. Dat vind ik leuk. De nieuwe huizen, door mensen zelf bedacht, komen zo in het het licht te staan. We zien een kleine haven voor historische binnenvaartschepen.

We lopen langs de kades, zien volop nieuwbouw. Oude gebouwen die een nieuwe bestemming krijgen. Ik geniet van de creativiteit en de gevonden mogelijkheden. Wanneer we over de Prins Hendrikbrug gaan, zien we het museumschip liggen, het schip waar over de binnenvaart te leren is. En achterin ook de grote Cinema.

De wijk Stadswerven is nog volop in ontwikkeling. Het wordt steeds leuker. Ik denk dat deze wijk een aanwinst is voor de stad. Deze binnenvaartschepen horen bij deze wijk. Er zal een permanente haven voor ze zijn. Hier? Of anders nog?

La Bohéme is een blijvertje. Met C’est La Vie wordt gevaren. Het is uniek dat deze schepen van Iris en Hannes nu naast elkaar liggen..

Dit schiereiland heeft aan de stadszijde de Wantij en aan andere Papendrechtse kant de Merwede.

We zien de Wantijkade met de in aanbouw zijnde Prins Clausbrug.

Op de Merwede is volop bedrijvigheid. Schepen varen af en aan. Ook hier is nog veel werk te doen.

We hebben een flinke Dordtse trip gelopen, want we gingen ook weer lopend terug. Gelukkig wilde onze vriend Paul voor ons herbergier zijn. Daar konden we even op adem komen, gezelligheid ervaren voordat we echt naar huis konden lopen.

Een koude dag. Weinig zon. Fijn samen. Een echte vrije dag! Voelt als vakantie, in eigen stad!

Brandwijk

Vandaag zijn we naar Brandwijk gereden. Het was even verwarrend, want aan de overkant van het water de Graafstroom ligt Molenaarsgraaf. Het is terplekke vol met bebouwing en een brug over het water.

We kunnen parkeren achter bij Boerenklaas. Boerenklaas is een vroegere herberg en pleisterplaats voor postkoetsen en wat dateert van voor 1890. Onze koets staat daar ook wel even goed.

We starten onze wandeling bij de Gijbelandsdijk in het buurtschap Gijbeland. Verderop slaan we links de Kerkweg in, dwars door de bebouwing. Bovenstaande gebouw staat op de rand van de bebouwing. Aan het einde van die weg, bij de kerk, ligt het oorspronkelijke Brandwijk. Eigenlijk is het ongelooflijk dat een heel klein dorpje ook nog twee buurtschappen heeft, want De Donk is ook een buurtschap van Brandwijk.

Langs de weg zien we weer eendjes, meerkoeten en andere vogels, die proberen over- en door het water te gaan om te foerageren. Maar dan vangt een eend onze nadrukkelijke aandacht. Want, wat hangt er nu uit de snavel? Een kikker!!

De afstand tussen Gijbeland en het kerkje van Brandwijk is een ruime kilometer. 

In het kerkje wilden ze van oorsprong het geloof levend houden. Oefenen in geloof, hoop en liefde. Vandaag de dag is dat misschien wel het meeste nodig, nu bij velen de waarheid ter discussie staat.

Het kerkje ligt wat hoger. Omdat het leuk is om ook wat achtergronden te ontdekken, ben ik op zoek gegaan naar de geschiedenis van dit dorpje en kerkje. Nou, daar is best veel gebeurd.

Bij de kerk gaan we linksaf de Brandwijksedijk in, die uiteindelijk overgaat in de Geerweg. Er zijn daar volop kleine watergangen, die hier Voorwetering heet. Weteringen zorgen voor de afwatering van het veengebied. En dan zien we zo’n huis erbij. Idyllisch!

Via de Zeemansweg keren we weer terug naar de Graafstroom.

Aan de overkant zien we de Middelmolen, dat is een wipmolen, bedoeld voor het afvoeren van het water.

Aan het einde van deze waterloop staat nog een oude molen en een molenaarswoning. Het blijkt een vakantiewoning.

Halfweegs hebben we een mooie ontmoeting met Erik en Anja met interessante gespreksstof.

Het rondje Brandwijk is ons goed bevallen.

Bleskensgraaf

In het centrum, bij de dorpskerk zetten we onze bus neer. We gaan een rondje wandelen. Die Alblasserwaard is toch wel een erg mooie omgeving. Wat Dordrecht als stad speciaal iets heeft, heeft de Alblasserwaard als landelijk gebied voor mij.

We lopen vanaf de kerk tot voorbij de begraafplaats en gaan dan linksaf. Zo lopen we door de Zeemansweg vanzelf de polder in. Bij de Geerweg gaan we weer links.

Het groene gras, kilometers ver, met slootjes, landhuizen, boerderijen, molens, vogels, een mooie lucht met wisselende bewolking, blauw, licht- en donkergrijs… Heerlijk!! Je zou hier toch mogen wonen? Een droom!

Eenden, die waggelend over het zeer dunne laagje ijs gaan, er soms doorheen zakken, 20 cm zwemmen, weer op het ijs klimmen. Fantastisch!

En dan zien we de regenboog. Eerst een gedeelte en later zichtbaar in zijn volle glorie. Een blijvend teken van hoop volgens de Bijbel. Maar het betekent ook het risico om zelf in de bui terecht te komen. En dat gebeurt. In de zon en de regen tegelijkertijd. Gelukkig duurt het niet zo lang.

We lopen met een boog om het dorp heen en komen via de Noorderweg en Heulenslag, langs de molen, zo in de Kerkstraat van Bleskensgraaf.

Vanuit de rand van het dorp is er ook een prachtig uitzicht op de weilanden.

Het dorp heeft nog geen 3000 inwoners en telt 3 kerken. Leuk wanneer je zo midden in de Alblasserwaard mag wonen!

Zwijndrecht aan de Oude Maas

Even een frisse neus halen, dachten we. Nou, die neus werd flink fris. Het was behoorlijk koud. Met handschoenen aan, de shawl om de nek en een winddichte regenbestendige jas, gaan we op weg. Voor de zekerheid hebben we ook nog een paraplu bij ons. Je weet nooit…

Een beetje nieuw is de wandelroute langs de Oude Maas in Zwijndrecht, wanneer we die lopen ongeveer vanaf de brug. Over het brede water zien we het vertrouwde beeld van Dordrecht met de Grote Kerk als markant markeerpunt.

Aan de Zwijndrechtse kant zijn appartementsgebouwen neergezet. Door de boog geeft het iets gezelligs. Er zijn ook restaurants daar en verschillende kantoren voor de scheepvaart. Nu ergens een warm kop kofie of thee zou heerlijk zijn. Helaas houden Covid 19 maatregelen het tegen.

We lopen het hele Maaspad af tot en met het Noordpark. Dan lopen we weer terug. Het begint ondertussen te regenen. En wat ik wel gek van mezelf vind, ik vind het niet eens erg.

Met dit uitzicht lijken alle weersomstandigheden goed… Het uitzicht kun je honderden keren weer fotograferen. Het blijft me boeien. Wat is dat toch?

Met de drukke scheepvaart is er altijd reuring hier. Wat me echter opvalt, zijn de motorgeluiden van de schepen. Een zwaar geluid wat bijna in mijn lijf voelbaar is.

We lopen gedeeltelijk door de wijk rondom de plas.

We lopen dan langs het Veerplein weer terug naar waar we gestart zijn.

Al met al bijna 5 km. Een lekker tochtje. Toch fijn dat we de kou en regen getrotseerd hebben.

Alloyse-Hoeve

Mooi gelegen in een bocht van de Zeedijk, met uitzicht over de Nieuwe Dordtse Biesbosch, ligt de Alloyse-hoeve. We rijden er geregeld langs, wanneer we ontspanning zoeken in de Dordtse achtertuin.

We liepen vandaag een uitgebreider rondje over de dijken en kwamen via de Meeuwenseweg de Zeedijk op. Bovenkomend zien we aan de ene kant alleen maar zware klei en landbouwgrond, terwijl over de Zeedijk heen, water en verte in beeld komen.

De dijken worden begraasd door speciale schapen. Ik denk dat dit het Duitse Zwartkop schaap is. De Zwartkoppen zijn bijna altijd buiten. Alleen bij extreme omstandigheden komen ze op stal te staan. De schapen lopen op weides of dijken waar geen bestrijdingsmiddelen gespoten worden en waar geen kunstmest gebruikt wordt.

En dan zien we ook de mooie hoeve liggen.

De Alloysehoeve is gebouwd tussen 1750 en 1770. De woning is gebouwd als buitenhuis voor de Burgemeester van Dordrecht. De hoeve ligt aan een zogenaamd wiel, gevormd door een dijkdoorbraak in 1682. De woning is in de hoge dijk gebouwd.

De hoeve ligt in de Alloysepolder welke in 1651 werd drooggelegd. Nadat de  Burgemeester was vertrokken heeft de woning een tijd als veerhuis dienst gedaan. In 1800 werd een grote hoge schuur aangebouwd aan de achtergevel tegen de woning, vanaf dat moment werd de woning dus een hoeve en werd er een boerderij gerund door oude landbouwfamilies.

We genieten van het uitzicht en de rust.

Kortland

Wat doet het een mens toch goed om in de frisse lucht te wandelen. De omgeving doet ook wat. Daarom doen we steeds een poging om wat anders te zien.

Vandaag een tochtje gewandeld bij de polder Kortland, waar we deze molen steeds als een ijkpunt hadden.

Deze molen is in 1890 gebouwd. Maar zelfs in 1542 stond hier al een molen op de kaart. Niet gek, zo dichtbij Kinderdijk.

Crezéepolder

Het zonnetje scheen lekker en wat is heerlijker dan om er even op uit te gaan. Het is 3°C. We zijn aan het einde van de middag bij de Crezéepolder uitgekomen bij Oostendam. De zon is al aan het ondergaan.

De Crezéepolder is vernoemd naar de Ridderkerkse burgemeester Crezée die zich tijdens zijn ambtsperioden van 1935 tot 1942 en 1945 tot 1949 heeft ingespannen voor de drooglegging van de grienden aan de buitenzijde van de Molendijk. 

Het gebied waar wij wandelen is in de afgelopen jaren een zoetwatergetijdegebied geworden. Het verschil tussen en eb en vloed is hier ongeveer 90 cm. Door de ligging aan de rivier heeft het gebied een aantrekkingskracht voor zeldzamere vogels en dieren. Een verrekijker is dan wel nodig, omdat we lopend over de dijken geen bijzondere waarnemingen deden.

Gelukkig is er ook de aantrekkelijke rivier. Net vaart met een pittige snelheid de waterbus naar Dordt voorbij.

IJsvogel

Deze extra mooie foto zag ik bij Wikipedia. Het is natuurlijk best een bekende vogel, maar echt gezien hebben deed ik hem niet. Tot gisteren.

Vrienden van ons wonen in de polder en hebben prachtig uitzicht op weilanden bij een kruising van slootjes. Vanuit hun keuken werden we verrast op de komst van de ijsvogel.

Op de stok boven het water zit de ijsvogel. Hij kwam, ging en kwam zo verschillende keren weer.

Een duik in het water met een klein visje in de snavel. Ook op de takken van het boompje laat hij zich zien. Een eldorado om dit zo te kunnen bekijken!

Een luxe verwarmde vogelkijkhut!

Oud-Alblas

Het is erg prettig weer voor dit jaargetijde. Alle reden dus om op pad te gaan. Met de recente herinnering aan Ottoland hebben we zin om weer een wandeling in de Alblasserwaard te maken. Dit keer wat eerder op de middag en dichterbij huis.

We starten bij de Dorpskerk van Oud-Alblas. We parkeren daar de bus en lopen achter de kerk langs en steken de straat en het water over naar de Noordzijde.

Het zicht op het water is leuk, maar nog leuker is het tafereel ernaast. Om de een of andere reden draven de schaapjes op het erf naar de afrastering toe. Met hun schuddende lijfjes is dat een koddig gezicht.

We lopen vervolgens in de richting van de Peilmolenweg. Het is wel fris, maar door de zon en de sfeer erg aangenaam weer.

De Noordzijde is een rustige weg met prachtig uitzicht. Veel huizen zijn fraai, maar meer nog genieten we van het lommerrijke groen en het water en de spiegelingen daarin.

We steken de Peilmolenweg over en gaan ook weer over het water, de Alblas. We zien daar molen De Hoop staan. De wieken draaien.

We lopen langs deze korenmolen. De winkel is open, maar het is helaas is het druk. We kunnen niet naar binnen, maar kijken door de ramen en we zien dan hoe het binnen vernieuwd is.

Verderop bij De Krom staat nóg een molen. Het is de Wingerdse molen, oorspronkelijk gebouwd in 1625.

Wanneer we wat verder lopen, zien we achterom kijkend het monument in tegenlicht. Prachtig gezicht is dat met die zon er achter. Er staan drie molens binnen een straal van een paar honderd meter.

De wandeling voortzetten tot aan het dorp Bleskensgraaf vinden we te ver. We lopen dezelfde weg min of meer terug vanaf Abbekesdoel/Vlietweg, maar blijven aan het Oosteinde.

Bij De Krom is heerlijke koffie te verkrijgen.

Ottoland

Eerder dit jaar kregen we een leuk boekje met wandelingen door de Alblasserwaard en Vijfheerenlanden. Vandaag kiezen we onze eerste wandeltocht eruit, nummer 9.

Aan het einde van de Graafstroom ligt Vuilendam, dan links en gelijk weer rechts en je bent in Ottoland. Ik herinner mij dat Ottoland gedurende lange tijd eigenlijk maar twee straten had, met de namen A en B. Het is heel raar daar, want je komt in de bebouwde kom, rijdt er weer uit en komt er weer in en je komt opnieuw in Ottoland. We rijden van B naar A!

Aan de A, bij de Gereformeerde Kerk, parkeren we de auto. We lopen een stukje terug tot aan de brug over de Boezem bij de Ottolandsekade. Bij deze brug verandert A in B of andersom.

Over de Ottolandsekade, voorbij de huizen, lopen we de dijk op het grasland in. Het gras is lang en nat. We laten ons er niet door weerhouden.

We lopen langs de Boezem. Met de laagstaande zon kleurt het riet bijna oranje. Bij een bruggetje gaan we rechtsaf.

We lopen dan evenwijdig aan de A in het dorp.

Het hoogste gebouw wat we zien, is van de Nederlands Hervormde Kerk. Net voor de kerk is een pad door het weiland. We kiezen ervoor om onze tocht een beetje langer te maken.

Aan het einde van het pad moeten we een bedrijfsterrein over. Vanaf een bruggetje krijgen we een schitterende avondzon te zien.

Daarna kunnen we over de openbare weg verder. Het wordt steeds donkerder. Dat heeft ook wel wat! We lopen vanaf ongeveer de N216 over de A terug naar Ottoland. We lopen langs de NHK kerk, die we al van verre gezien hadden en zien dan ook de nieuwbouw welke van na 1985 is.

Oostvaardersplassen, Schokland en Urk

Nieuwgierigheid, het vinden van het plaatje bij een begrip of een naam is een drijvende kracht in mij om van alles te ontdekken. Ook met topografische dingen is dat zo. Ooit leerde ik allerlei namen van steden per provincie. Later kwamen er nieuwe dingen bij, zoals de Oostvaardersplassen. Oude dingen spreken mij aan. Bij het bezoek aan de provincie Flevoland moeten we een keuze maken. Nu hebben we gekozen om de Oostvaardersplassen, Schokland en Urk te bekijken.

De Oostvaardersplassen beslaan een heel groot gebied. We rijden er eerst langs via de dijk vanaf Almere tot vlakbij Lelystad. Links zien we het IJsselmeer en rechts het natuurgebied. Imponerend vind ik dat dit land is ontgonnen. We gaan het natuurterrein verkennen.

We lopen het “Boswachterspad ’t Lange pad” van ongeveer 7 km. We zien mooie waterpartijen, veel riet, bospaden en aanvankelijk ook geregeld een passagierstrein.

Wat verder weg onderweg lopen we door een gebied waar Konikspaarden vrij rondlopen in kuddes. Daarover schreef ik al een verhaal.

Wat het weer betreft kregen we van alles. We lopen in de volle zon met een blauwe hemel, maar krijgen ook een koude regenbui te verwerken nadat de lucht donker was geworden. Daarna zien we weer opklaringen met die mooie spelingen van de zon. De middag is al een eind om voordat we weg gaan.

We komen relatief laat aan in Schokland. Schokland. De naam kende ik dus wel, maar wat moet ik mij er bij voorstellen? Een dorpje? Het is een eiland dat geen eiland meer is! De centrale plek is een museum bij een kerkje. Alles is gesloten. We kunnen het kerkgebouw op een terp eigenlijk alleen van achter een hek echt goed zien.

Verderop staat een klein groen houten huisje. Daar lopen we naartoe. Het blijkt de originele grootte te hebben van een gemiddeld huis waar wel 2-3 gezinnen in woonden en het is niet groter dan 4×3 meter! Vooral moeders met kinderen woonden hier. De vaders waren vaak aan boord. Hun zoons gingen ook al jong mee met hun vader. Indrukwekkend hoe ze destijds hebben geleefd met zo weinig luxe en leefruimte.

We lopen een klein rondje, want we willen ook Urk nog met licht zien.

Het begint al snel te schemeren wanneer we aankomen in Urk en uiteindelijk valt ook de avond in. Er is weinig volk op straat, veel winkels al dicht of sluiten op het moment dat we er zijn. En dat de restaurants dicht zijn, maakt het ook wel een beetje dooie boel.

We lopen een rondje op zoek naar markante plekken. We zien de haven met de bijhorende scheepswerven, de boulevard bij het IJsselmeer, de vuurtoren, het monument voor de verdronken vissers, verschillende kerken en wanneer het echt donker is ook de sfeervol verlichte winkelstraatjes.

We hebben een mooie trip gehad in Flevoland. En ondertussen genoten we dat we vandaag 39 jaar geleden verkering kregen.

Met een meer dan vieze bus gaan we naar Dordt terug. Nog net op tijd kunnen we de bus door de wasstraat rijden. Daarna is die weer blinkend schoon! Dat is erg bevredigend!

Konikpaarden

Al lang had ik de wens om in de natuur konikpaarden tegen te komen. In natuurbladen had ik er wel over gelezen. Vandaag is mijn verlangen bevredigd.

Tijdens een wandeling heb ik letterlijk oog in oog gestaan met een konikpaard in het natuurgebied de Oostvaarderplassen.

De bedoeling is daar om 25 meter afstand te houden vanwege mogelijk onberekenbaar gedrag. Het blijkt volledig onmogelijk! Er is een grote groep paarden bij elkaar. Ze struinen door de vegetatie. En terwijl we eigenlujk wachten hoe ze verder lopen, komen ze juist op me af. Een ervan loopt tegen me aan, of die een kopje wil geven, zoals poezen dat doen. Is dat de bedoeling? Of is het nieuwsgierigheid? Of is het een poging om de groep te beschermen? Gezien de waarschuwing ga ik hen verder uit de weg.

De konikpaarden zijn wat klein van stuk en zien er gemiddeld genomen onverzorgd uit in vergelijking met de gehouden paarden. De staarten en manen zijn bij vrijwel alle dieren, die we zien, in de klit. Door de kleur van hun vacht vallen ze niet echt op in het ruige terrein waar ze lopen. Door hun groepsgrootte weer wel.

Het konikpaard komt van oorsprong uit Polen en Wit-Rusland, eigenlijk een ras dat vooral in het wild of halfwild leeft. Sinds 1981 zijn ze in Nederland geïntroduceerd. Ze moeten ook integraal deel zijn van de natuur en zijn dus niet alleen voor de begrazing.

Den Bommel

We hebben een aantal jaar terug in etappes al heel Goeree en Overflakkee gezien, dachten we. Maar de dorpjes aan het Haringvliet hadden we toch niet bekeken. Extra leuk om dat nu wel te doen.

We parkeren bij de haven. We lopen dan om de haven heen naar het strand, waar een zwemgedeelte is gemaakt, een speeltuintje is met wat bankjes erom heen. Karin gaat gelijk even heerlijk schommelen.

Zelf loop ik graag door, ik ben meer van water, bootjes en wijdse beelden en die zijn hier volop. Wat een moois!

We gaan dan het dorpje in. Is er hier nog wat te beleven? Een winkeltje?

Er zijn wel wat winkels in de Voorstraat, maar mijn vermoeden is dat de winkels voor de dagelijkse boodschappen vertrokken zijn. Alleen een bakkerij lijkt er nog te zijn.

In het centrum staat een oude kerk. In de 17de eeuw werd deze gebouwd. Ds. C.W. van der Poel deed er veel moeite voor en dat is zeer gewaardeerd. Er is een straat naar hem vernoemd.

Aan de ene kant zien we die straat zo:

En vanaf de dijk zien we dit:

Aan de andere kant van de dijk zien we dan het Haringvliet. Wat een wijds uitzicht!

We missen bijna nog het beeldje van Olivier B. Bommel. Die blijkt ook bij de kerk te staan. Hij is mijn favoriete stripheld.

We lopen nog naar de westelijke rand van het dorp in de richting van Stad aan ’t Haringvliet. Net buiten het dorp staat korenmolen De Bommelaer, die dateert uit 1738.

De molen is een zgn. grondzeiler, de wieken raken bijna de grond.

Zo met deze nazomerse sfeer is het een leuk, maar erg stil dorp. De mensen zijn vriendelijk, is onze eerste indruk. In de komende zomer zal met de levendige haven en het strandje wel meer reuring zijn.