Categorie archief: In onze tuin

Onze tuin is een plek waar we groen willen zien. Prachtige planten, maar ook alles wat verder leeft: vogels, insecten en andere dieren.

Herfstzorg voor de vogels

De Wilde Wingerd begint met haar kleurrijke herfsttooi. Dat is voor mij een moment om naar uit te kijken. De bladeren, die in de lente zo pril en kwetsbaar ontluiken, kleuren, ongeveer vanaf oktober van donkergroen, naar rood, orange-geel totdat ze vallen. Dan hangen daar alleen nog de steeltjes. Dat staat ook apart. Totdat ook zij vallen.

Het is mooi moment om ook te denken aan de zorg voor de vogels.

We hebben volop materiaal aangeschaft om vogels -groot en klein- de winter door te helpen en zo ook enthousiast onze tuin te blijven bezoeken.

De korven zijn voor kleinere vogelsoorten een veilige plek om pinda’s te komen eten of zaad.

Op een andere plek, goed zichtbaar vanuit het huis, hangt een huisje met een pindakaaspot.

Hopelijk bevorderen we de vogelstand hiermee!!

Witte Anemonen

Elk jaar kijk ik ernaar uit: de bloei van Witte Anemonen ‘Honorine Jobert’. Het is augustus en ze komen tot bloei. Sommigen nog in de knop, de anderen zijn er al uitbundig!

De hoogte van Anemone ‘Honorine Jobert’ bedraagt ruim 120 cm. Ze komen al boven de heg uit.

Is het geen feestje?

Clematis

Het begon klein, maar het begint nu groter te worden. Dat vraagt om leiden en bijhouden. Gelukkig zijn er groene en vaardige handen beschikbaar.

Maar groeien gaat vanzelf. Bloemen blijven mij fascineren!

Dit zijn ook weer prachtige bloemen. En dat groeit gewoon bij ons in de tuin!

Ik voel mij verwend!

Zomerse tuin

Daar zit ik dan in de morgen. In de tuin, onder de parasol te genieten van vogelgeluiden, het uitzicht. Dat voelt echt bevoorrecht.

Op dit moment is de tuin voornamelijk een paarse weelde met kleine accentverschillen.

Snel verder met mijn boek… “Als zwijgen mag”…

Musje

De afgelopen dagen voelde ik me niet fit. Ik kwam tot weinig. Hangend op een tuinstoel kon ik echter de tuin observeren. Met mijn (nieuwe) telefoon heb ik de mogelijkheid om scherpe foto’s te maken en ook close-ups. Daar heb ik wat mee geëxperimenteerd.

Zojuist had ik de vijver gedeeltelijk gebaggerd, nog lang niet klaar. De groene slieten van de algen liggen nog op de rand. Een musje kwam aan en pikte uit de drap eetbaars op.

Boven het musje, op een tak, zat een ander musje ook met voedsel in de snavel. Zodra de kust vrij was, vloog deze naar de dakrand om daaronder het kroost te voeden.

Van mussen zijn 49 soorten bekend. Een hele bekende is de huismus. Anders dan hun naam doet vermoeden zijn mussen geen nauwe verwanten van de heggenmus. 

Opmerkelijk toch hoe vogels zich weten te handhaven. Onwillekeurig moet ik denken aan de berijmde psalm 84, zoals ik die meezong in mijn kinderjaren. Ik zoek ‘m even op en moet dan toch wel glimlachen om de gedateerde taal. Toch echt niet van onze tijd, maar nog wel begrijpelijk.

Mussen hebben hun eigen waarde. Ik geniet ervan in de tuin, ik verwonder me sowieso over hoe vogels leven en hoe ze eruit zien. Wij hebben als mensen een eigen waarde en alle details van ons zijn ook van betekenis. Zeker in mijn werk met mensen, merk ik dat op en hoop ik die ervaring te geven, van betekenis te zijn. Tegen debezorgde mensen van zijn tijd zei Jezus, kijkend naar de musjes “Wees dus niet bang, want jullie zijn belangrijker dan een heleboel mussen bij elkaar.”

Alle eendjes zwemmen in het water

Het is zover! De 9 eendenkuikens hebben elkaar zaterdag het sein gegeven om uit het ei te stappen.

In de avond hoorde ik de eerste piepgeluidjes, toen ik in het donker langs het nest liep. In de ochtend erna zagen we dat er af en toe onder moeders’ vleugels werd gekropen om de wereld te ontdekken.

Moeder gaat van het nest af. De kuikens gaan lopen over de rand bij het water.

Met de camera in de hand kom ik dichterbij om dit te bewonderen. Moeder in het water. Even neigen ze om het nest weer in de kruipen.

Wanneer ik van bovenaf het nest bekijk gaat moeder te water met de kleintjes er achteraan.

Wat een feestje!! Met elkaar trekken ze baantjes in onze vijver.

Kun je nog genieten, geniet dan mee…!

In mijn boekenkast staat een heel oud boek met Hollandse liederen, “Kun je nog zingen, zing dan mee.”

Daar moet ik aan denken. Soms moet je gewoon gestimuleerd worden. Om mee te zingen of mee te genieten, te oefenen in dankbaarheid. De plek waar ik dat in 2020 het meeste heb gedaan, is de tuin. Daarom door het verhaal foto’s, die buiten nam. Allemaal plaatjes met een verhaal, bijdragend aan dankbaarheid.

Vandaag zitten we vooral in huis. Het is het gevolg van het niet fit zijn. Ik lees intermitterend voor, we praten over het thema van het boek, “Een kwestie van dood en leven” en met de kinderen is er geregeld even een berichtje over en weer. Wat is dat verbindend!! Over dat boek schrijf ik vast ook nog wel wat, denk ik.

Voor een frisse neus loop ik even naar buiten. In de vijf minuten dat ik buiten ben, is het zichtbaar dat de lente het jaargetijde is, de periode waarin het leven weer zichtbaar wordt. Van alles is weer gaan groeien en bloeien. Bijzonder vind ik de bloemen, ook die van de perenboom in de vaas op de tuintafel. 

De eend ligt op haar nest verborgen tussen de gras-planten. We verwachten dagelijks dat de eieren uitkomen en dat moeder daarna met de kuikens op stap gaat. We willen het niet missen!!

De bloemen van keramiek staan er nu ook alweer een jaar. Wat zijn ze nog leuk opvallend in de tuin. Ook de ooievaar naast de vijver is er al zolang. Leuk die weerspiegeling in het water van het vijvertje.

De planten komen weer op uit de grond. De groene sprietjes worden echte bladeren. Maar de varens zijn helemaal speciaal, zij rollen weer hun blad uit. Prachtig! 

Leven en dood. Boek, planten, jaargetijden. Het past vandaag allemaal. Geniet je mee?

De heggen worden wakker

Twee soorten heggen zijn bezig om vanuit de winterstand in de lente over te gaan. Zó fijn!

Elk jaar verheug ik me over die metamorfose. De kale beukenhaag wordt gefragmenteerd groen. Meestal begint begint het in de bocht van de heg aan de voorzijde.

De blaadjes beginnen te groeien in hun cocon en rollen dan langzaam helemaal open. De nerfjes komen mooi zichtbaar in het zo maagdelijk glinsterende blad.

Maar ook de heg aan de muur, de Wilde Wingerd, komt voorzichtig in de lente-stand. Straks moet deze weer met regelmaat getopt worden. Minder leuk, maar dat hoort er ook bij.

De blaadjes kleuren zich eerst wat rood om dan helemaal fris groen te worden.

Wanneer over enkele weken de heggen helemaal vol in blad staan, is onze achtertuin weer die intieme groene hof. Gecombineerd met stilte is het dan een feest om daarin te mogen verblijven en te luisteren naar de vogels.

Windmolentje

We zijn verrijkt met een mooi windmolentje in de tuin.

Toen Karin in een tijdschrift dit molentje tegen kwam, meldde ze dat enthousiast. Ze vond ‘m erg leuk. Gelukkig had ik dezelfde reactie en dus deden we een bestelling.

Het bestelde werd bezorgd als bouwpakket. Karin heeft het in elkaar gezet. Eenmaal opgebouwd was het toch wel een fors ding. Indrukwekkend! Maar gelukkig maakt het wat uit waar die staat. In de tuin komt deze veel beter tot zijn recht.

We hebben zo weer iets extra’s waarvan we kunnen genieten!

In verwachting…

De moeder-eend is weer aanwezig dit jaar met een stuk of wat eieren. Soms wil ze er even tussenuit om wat te eten. Anders dan wat bij mensen-geliefden min of meer vanzelfsprekend is, is er geen zorg van vader voor moeder in de tijd dat ze ‘in verwachting’ is.

Al hoewel we haar precies weten te zitten en haar alle rust gunnen, leeft moeder-eend alsof ze op haar hoede moet zijn, vaak bewegingloos. Zowel aan de kant als in het water, behalve wanneer we uit beeld zijn.

Zij en ook wij zijn nu in verwachting van haar kuikentjes. Nog ongeveer 10 dagen. We stellen haar aanwezigheid op prijs. Het is eervol om dieren hun territorium te gunnen.

In de tuin, in de zon

Wát heerlijk dat ik tussen de bedrijven door vandaag even in de tuin kon zijn. Wat heb ik daar naar verlangd! Helaas geen lange tijd, maar toch, elke uurtje is fijn!

In de ochtend waren er afspraken, in de middag ook en ook in de avond wacht nog werk. Dan is een pauze in de buitenlucht een opluchting!

Het is afgelopen periode extreem druk geweest. De deur heb ik nu tijdelijk gesloten voor nieuwe aanmeldingen. Het is tijd om even op adem te komen

Vallende steeltjes

Die Wingerd aan de wand bij ons is toch wel een bijzondere plant. Het is een Wilde Wingerd.

Zeker in het najaar vind ik het soms net moderne kunst. Een deel van het blad hangt nog, er zijn delen met alleen nog steeltjes.

De blaadjes zijn in allerlei kleuren geweest, maar nu bijna allemaal geel. Veel blaadjes zijn afgevallen. Wát een rommelige tui geeft dat. Door de wind dwarrelen de blaadjes langs het raam, wat steeds de suggestie geeft dat er iemand langs loopt.

Aan de wand blijven de steeltjes nog even hangen. Dat vind ik jaarlijks weer een bijzonder fenomeen.

En als ze dan op de grond liggen, vind ik het alsof er een zak is leeg gestort. Gewoon raar wild spul. Lijkt net op botjes.

Herfstkleuren

In de herfst komen de prachtigste warme tinten naar voren, van geel, tot rood en bruin. Bij ons is dat het meest zichtbaar in de Wilde Wingerd. De frisse groene blaadjes in de lente zijn stevig geworden in de zomer en nu is het een palet dat steeds meer verkleurd. Straks vallen de blaadjes af, blijven de steeltjes over, die later ook loslaten.

Die verkleuring blijkt een heel scheikundig proces te zijn. Door de lage temperatuur in de herfst wordt het chlorofyl in de bladgroenkorrels wordt afgebroken. Daardoor worden aanwezige pigmenten zichtbaar. 

En nu in moeilijke namen: Xanthofyllen maken een gele kleur zichtbaar, carotenoïden een oranje, anthocyanen een rode en de tannines een bruine kleur.

De vlag hangt uit!

Soms zie je het ineens

We moesten wel grinniken toen we ineens vanmiddag aan onze appelboompjes in de voortuin vruchten zagen hangen. Aanvankelijk eerst maar aan 1 boom, maar ook een andere boom draagt dus vrucht. In totaal, wanneer we goed zien, zes appeltjes!

Het is nog wel erg klein. Er is geen appeltaart van te bakken, maar het schept al wel verwachtingen voor volgend jaar!

Japanse wasbloem

De kirengeshoma palmata, zoals deze plant formeel heet, bloeit nu in onze tuin. Wat maakt een wasbloem nu tot een wasbloem?, zo vroeg ik me af. De gele bloemen hebben een glanzende waskleur. Dat heeft bijgedragen aan de Nederlandse naam.

De bloemen hangen wat af, wat maakt dat je niet gemakkelijk een foto kunt maken van de stamper. Dat is wel een beetje jammer.

Het duurde best lang voordat de eerste bloem open kwam. Het is een sierraad. Zeker aan het einde van middag, wanneer de zon zijn licht er direct op laat vallen.

Het blad is ook schitterend. De mooie nerven, maar mij betreft voor de lijnen van de daarover lopende stengels.

Rode paaltjesroute

In de tuin hebben we al weer een poosje bij hoeken paaltjes in de grond geslagen om te voorkomen dat we met de tuinslang de planten beschadigen. Eigenlijk best lelijk. Met wat keramiek hebben we geprobeerd dit op te lossen, maar dat was niet echt geslaagd.

Met de rode accenten in de tuin, kwam ineens het idee voor een rode punt op de paaltjes. Dus wanneer de tuin besproeid moet worden, wordt de rode paaltjesroute gewandeld. Heel rustgevend!

Kleur aanbrengen

Naar aanleiding van een bezoek aan een tuin, kwam het idee om naast de kleur van bloemen, ook kleur te brengen in tuinmeubilair. Wat er zo mooi uitsprong is rood.

We hadden al jaren een rond tafelblad in de schuur staan dat stond te wachten op een goed moment. Die is er nu gekomen door deze te leggen een oud onderstel van een inklapbare tafel. Zo kon ik een nieuwe tafel maken. Het onderstel was aan het roesten en heeft een Hammerite behandeling gekregen.

Uit een plank heb ik, zo goed als ik kon, een cirkel gezaagd en deze op een bloempot gemonteerd voor een laag tafeltje bij een ligstoel. Ook een bijna 38 jaar oud dienblad heeft dezelfde kleur gekregen. Het was best wel leuk om weer eens wat te klussen. Nooit gedacht dat het een schilderklusje zou worden.

En nu het in de tuin staat, geniet ik er extra van!

Aandoenlijk

In de tuin staan verschillende schaaltjes met water om de vogels de kans te geven om te drinken.

De vijver is soms net een moeilijke plek voor de kleinste vogels. Op de hoek van de vijver staat een klein schaaltje. Daar vliegen de musjes heel kort heen om te drinken en vliegen dan direct de heg weer in.

Het is klein vanwege de afstand. Twee vogeltjes zitten nog op het randje, een derde heeft de vleugeltjes al uitgeslagen. Top dat ik net tijd genoeg kreeg om ze met de camera te vangen.

Zomerse zijtuin

Door het poortje vanuit de voortuin kom je in de zijtuin.

Rechts aan de wand groeit de Wilde Wingerd en over de pergola groeit een klimroos met roze bloemen.

In het voorjaar geeft de Wilde Wingerd met het prille groen een mooie glans van verwachting, in de zomer is voor mij als een heg en in het najaar kleuren de blaadjes naar rood en geel en vallen dan af. Het moet vanaf mei-oktober elke paar weken getopt worden.

Onder de Wilde Wingerd hebben we in het voorjaar op een schaduwrijke plek een hokje getimmerd voor het kachelhout. En nu begint de Wilde Wingerd die ook te verpakken.

Verderop, onder de pergola, staan de Fatsia japonica.

Links staan op het moment veel meer bloemen in bloei. Eerst staan er wat varens, daarna een herfstaster , de Aster Ageratiodes.

LIGULARIA DENTATA

Ligularia dentata ‘Othello’ is een prachtige bladplant voor een plekje in de halfschaduw tot schaduw. Ook op een zonnige maar vochthoudende bodem, zoals langs de rand van een vijver, zal deze bladplant goed groeien

HEUCHERA MICRANTHA
HYDRANGEA SERRATA

Algen vissen

Ons vijvertje is momenteel heel helder. De bodem is goed te zien. Eerder zijn er grote slierten met algen uitgevist.

Vanmiddag zag ik door het heldere water weer een paar plekken waar de algengroei begon. Die vind ik niet fraai. Dus ging ik maar even vissen door met een bamboestokje de algen eromheen te draaien. Zo kun je snel en gemakkelijk de kleine algen verwijderen.

In het water zitten ook salamanders. Helaas ook vaak bij die algen. Ze worden zo dus ook opgevist en moeten dan weer bevrijd worden.

Ook kikkers en padden weten de weg te vinden naar het vijvertje. Soms is het even schrikken omdat zo beestje dan onverwacht op het pad loopt of de vijver inspringt.

Gele stokrozen

Eigenlijk houd ik van fellere kleuren, maar nu deze stokrozen in bloei staan, is het ook weer prachtig om te zien. Direct naast het vijvertje is het ook een kunst om ze ontspannen te fotograferen.

De stokroos heet in het Latijn Alcea rosea. De plant bloeit in de zomer van juni tot augustus met lange bloemstengels van 1-1,5 m hoog, maar de plant kan ook tot zo’n 3.70 m hoog groeien. Bij ons zijn ze ruim boven de 2 meter!

Het is leuk om te zien dat bijen en hommels naar de bloemen komen.

Bijzonder gras

Ooit waren we in de tuinen van Appeltern. Daar zag ik van dat gras met rode uiteinden.

Er zijn natuurlijk verschillende soorten grassen, die leuk in de tuin staan, maar verder gewoon groen zijn. Dat rode tintje vind ik gewoon bijzonder!

Vandaag werd ik verrast door de leuke positie van dit gras met rode uiteinden dat nu gewoon bij ons in de tuin staat. Ik vind het fleurig om te zien. Weer een vrolijke start van de dag.

Bezoeker of bewoner?

Karin maakte me vandaag blij met de opmerking dat ze iets ontdekt had in de tuin. Mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld. Wat zou ze ontdekt hebben? Zou het positief nieuws zijn?

Karin had tijdens het klussen in de tuin een kikker gezien. Gelukkig had ze een telefoon bij de hand, waarmee ze dit diertje kon fotograferen. Pas hebben we een groene kikker gezien. Die laat wel erg goed te horen dat hij er is. Deze bezoeker is stil. Zou hij zich bij ons gevestigd hebben of zou het een passant zijn? Ik hoop het eerste.

Het is steeds weer leuk in de tuin. Keer op keer zijn er nieuwe ontdekkingen in deze lente. Fantastisch!

Eendenkuikentjes

Elke ochtend werd afgelopen week gekeken naar het gedrag van de broedende eend. Vanmorgen was er verandering. Ze wiebelde en leek hoger op haar pootjes te staan. Het wiebelen wisselt af met alle rust. Toen we dichterbij gingen kijken, zagen we een kuikentje. Een klein vochtig wezentje. Even later draait moedereend zich om en zie ik nog een kuikentje. Moeder dekt hen weer af onder haar lijf.

We zijn hen een paar uur in de gaten gaan houden in de hoop dat ze met kroost en al de tuin doorlopen, misschien zelfs een rondje zwemmen in ons vijvertje. Het begon zachtjes en later zelfs harder te regenen. We gingen onderdak in de garage zoeken om toch niks te missen. Toen ik op internet wat ging napluizen over het gedrag van eenden na het uitkomen van de eieren, hebben we onze observatie toch maar aangepast. Na het uitkomen blijken de kuikens nog 1-2 dagen in het nest te blijven voordat ze op stap gaan.

Wanneer we later weer even buiten kijken, zien we moedereend niet, maar wel wat bewegen in het nest. Snel de camera erbij. 3 kuikentjes zijn er zichtbaar. Zijn er nog meer?

Stilte

Tot stilte komen is wel een ding voor mij. Ik ben eigenlijk altijd bezig met informatie, vaak digitaal, maar ook via alle zintuigen. De tuin is meestal de plaats om tot innerlijke stilte te komen.

In de tuin zittend zie ik de kleurige planten zacht heen en weer gaan in de wind. Ik hoor merels communiceren, zie een vlindertje voorbij vliegen. Bijen en andere insecten komen af en aan naar de fleurige bloemen. Zo klein en toch zo rijk uitgerust met vleugels en alles om zelf te kunnen leven en ander leven te verrijken. Wat een schoonheid zit daarin.

Er is een duif te horen, die koerend aandacht vraagt, de mussenkolonie laat massaal van zich horen wanneer er iemand in de buurt komt. De meesjes in het nestkastje reageren enthousiast bij de komst van moeder. Een kauwtje krijst met korte stootjes “ka!”. Het kleine waterpompje laat het water steeds een beetje opborrelen. Af en toe wordt mijn oog getrokken naar een muisje, die onder het hek met de buurman even bij ons komt snuffelen. En wanneer het even helemaal stil lijkt, komt ineens de eend terug van fourageren en plonst het vijvertje in en kruipt in haar nest.

Er is volop drukte in de stilte en mijn gedachten zijn daarbij, hier in het nu!

Onbekende bloem II

Een poosje geleden kwamen de bloembollen tot leven. De stengels bleven maar groeien tot boven de meter. De cliënt van wie ik deze planten cadeau had gekregen heeft bewust niet verteld welke bloembollen hij gegeven had.

De verrassing is dan ook het unieke karakter van de plant. Het duurde best lang voordat de bloemen open gibgen. Een soort uienbol lijkt het, maar dan wel erg hoog. Ik vermoed dat er nu niet veel meer veranderingen gaan komen en dat de bloemen nu op hun hoogtepunt zijn. Ik ben blij met deze gift! ☘️

Kunst of kitsch

Vandaag hebben we onze tuin opgevrolijkt met wat keramiek. Een ooievaar is vlakbij de vijver terecht gekomen. De lekkere scherpe snavel vind ik grappig.

Bij de paaltjes die de planten moeten beschermen tegen de tuinslang hebben we ook keramische bloemen gezet. Felrode tinten erbij. Ik vind het leuk! Is het kunst of is het kitsch? Eigenlijk maakt dat niet uit!

Natuurlijke schoonheid

Niet geplande planten in de tuin worden soms onkruid genoemd. Jaren terug, toen we een tuincursus deden werden we gestimuleerd om het anders te benoemen. Toen werd onkruid ongewenst gewas.

Ook in onze tuin zijn soms plantjes terecht gekomen, die niet in het plan staan. Zo ook een paar plantjes in dit hoekje. Het is onkruid te noemen, maar dit niet geplande gewas, is zeer welkom. Is het niet schitterend?

Akelei

Nog maar op twee plaatsen staat deze Aquilegia vulgaris of akelei is onze voortuin. Ik hoop dat deze zich lekker uitzaait. Met die contrasterende kleuren springt die plant er namelijk heerlijk uit. Wat mij betreft is-ie een lust voor het oog!

Bloemetjes en de bijtjes

Vanmiddag was ik even in de tuin. Ik keek naar de plantenweelde en werd toen gebiologeerd door hommels en bijen, die van bloemetje naar bloemetje vlogen. Ik ben op mijn hurken en knieën gaan zitten om hier beter naar te kunnen kijken. Wat gaat dat snel. Waarom zouden ze niet elke bloem nemen, maar slaan ze er een heleboel over?

En die hommels! Wat een haartjes hebben ze. Schitterende vacht. Dat kleine groter maken, nog meer de schoonheid bewonderen. Dat maakt stil en blij en tevreden!

Wilde eenden

Zoals ze heten, zo gedragen ze zich ook. Geregeld is er ineens een heftige onrust in de buurt van het eendennest en wordt er heftig gekwaakt, ook midden in de nacht.

Toen de eenden saampjes begonnen met het klaar maken van hun nest, waren wij niet zo blij, omdat we vreesden voor de planten . We hebben ze daarom allebei verschillende keren de tuin uit gejaagd. Maar ook bij eenden geldt blijkbaar dat de aanhouder wint, want het nest is gevuld en er wordt gebroed. En nu is ook onze houding omgeslagen. We willen ze nu juist graag bescherming bieden.

Juist vandaag lazen we dat de populatie enorm aan het dalen is. In de vijvers zijn ze lang niet altijd meer aanwezig. Vooral het kleine spul lijkt het niet goed te overleven. We hopen daarom op extra kuikens en ook dat we ze zullen zien wanneer ze het nest verlaten. Het schijnt dat elke dag een ei gelegd wordt, maar dat de kuikens tegelijkertijd hun ei uitkomen door onderlinge communicatie. Interessant.

Insectenhotelletje

We leven in de lente met veel plezier in de tuin. We zijn niet de enigen. We horen en zien volop musjes, merels, duiven, kauwen en tal van andere vogels. Geregeld komen ze drinken bij de vijver of badderen ze in de aarde. Musjes wonen onder ons dak en in de heg, een koolmeesje woont in het vogelhuisje en recent heeft een eendenpaar een nestlocatie uitgekozen in het hoekje bij de vijver, net onder de heg. Naast de vogels heeft ook de egel onze tuin weten te vinden, en de kikkertjes, de salamander, en ga zo maar door! Fantastisch toch!?

Nieuw is dat we een hotel zijn gestart voor insecten. Dat is dit mooie ding aan de schuur. We hopen dat we zo weer extra kunnen bijdragen aan diversiteit en een groene leefomgeving, waar mens en dier kunnen gedijen.

Haardhout-opslag

Al een poos was het in gedachten om te doen. De houtblokken voor de kachel hadden een betere opbergruimte nodig. Eentje die ook wat tegen wind kan en de regen aan kan.

Vandaag hebben we het afgemaakt. Het is niet een keurig rechthoekig kastje geworden. Nee, het is objectief niet haaks, maar geschikt voor gebruik. Daar heb ik schik in.

Alle eendjes…

Alle eendjes zwemmen in het water,
Falderalderiere, falderalderare.
Alle eendjes zwemmen in het water.
Fal, fal, falderalderalderalderalralral.

Aan dit liedje moest ik denken toen de dagelijks door Karin weggejaagde wilde eenden vanmorgen opnieuw in ons vijvertje dobberden. Het is een lieflijk gezicht! Toch eens kijken of er een nest gemaakt is.

Gele dooier

In ons vijvertje, zo werd al vroeg besloten, moest zeker een dotterbloem komen. Die vrolijke gele bloemen in het voorjaar. Er wordt steeds naar uit gekeken. In de Biesbosch staan ze ook volop, bij de Carnisser grienden zagen we ze niet.

Ik zal geen Van der Waard zijn om niet te willen weten waar de naam vandaan komt. En wat blijkt? De bloem ontleent zijn naam aan het Duitse ‘Dotter’ en het etymologisch verwante Middelnederlandse ‘doder’ wat ‘dooier’ betekent, daarmee verwijzend naar zijn gele kleur.

Geel staat bij mij voor zonnig, vrolijk en plezier. Vandaag zag ik de bloem zo prachtig in de zon. Daar moest ik maar gauw een foto van maken.

Achter de geraniums

Dit vind ik een van de mooiste bloemen op het moment. Ze ruiken ook nog eens er lekker.

Ik ben nog niet zo oud dat ik passief geworden ben. En daar staat het begripachter de geraniums zitten’ voor, een inactief leven leiden, werkloos thuiszitten, vaak met de bijgedachte zich nutteloos te voelen.

Juist met de ingetreden rust door de lock down, merk ik nog meer dan anders geraakt te worden door de schoonheid van de natuur.