Categorie archief: Om even bij stil te staan

Kiezen voor een leven dat aandacht besteed aan wat goed is, plezier geeft en tot dankbaarheid leidt. Dat is wat ik graag doe. Zoveel mogelijk wil ik daarom die momenten zoeken en vastleggen. En omdat een plaatje meer dan 1000 woorden zeggen, voeg ik er meestal weinig woorden aan toe.

Fietshelm!

Ik had nooit gedacht een fietshelm te gaan dragen. Maar na berichtgeving dat mensen vanaf hun 55e slechter worden in hun balans, ben ik toch om.

Vandaag heb ik een flinke fietstocht met de fietshelm op gereden. Al een tijd gebruikte ik een petje. En ik stel vast dat een helm minder leuk staat, mijn haar daarna een bizarre vorm krijgt, maar wel meer voor afkoeling zorgt. En dat vind ik prettig.

Dus die fietshelm gaat echt vaker op!

Het smalle pad

We kennen het paadje al 30+ jaren. Een olifanten paadje. We hebben in al die jaren er nog nooit iemand van gebruik zien maken en toch is het pad zo uitgesleten. Van de week zag ik het weer en nu zo nadrukkelijk met de grassen en het fluitenkruid tot op kniehoogte. Het paadje is dan nog smaller. Overdag maakte ik er een foto van en ’s avonds laat liep ik er over heen. Het voelde daarom een beetje als stiekem, maar het gaf me een kinderlijk plezier.

Inspirerende vrouw

Ik wil graag nog eens aandacht besteden aan dr. Edith Eger (1927) die ik ervaar als een zeer inspirerende vrouw. Rond haar 90ste schreef ze haar memoires wat nu te lezen is in haar boek “De Keuze“.

In 1944 toen ze 16 jaar was, werd ze per veewagen naar Auschwitz gedeporteerd. Haar ouders werden direct naar de gaskamer gestuurd. Edith mocht verder leven en werd kort na aankomst gedwongen om voor de beslisser, dr. Mengele, te dansen. Mengele, die later de bijnaam kreeg van de “engel des doods”. Auschwitz werd voor Edith de school voor het leven.

Haar eigen traumatische ervaringen is ze aangegaan. Vooral de terugkeer naar de meest enge plek ooit, heeft haar leven blijvend veranderd Ze is een levenskunstenaar geworden.

Als traumatherapeut heeft ze velen verder geholpen. En nog dagelijks (!!) ziet ze patiënten. Wat een prachtig uitdaging om na te volgen! Haar motto is dat we altijd voor vrijheid kunnen kiezen. Ze is oud, maar leeft jong. Nog steeds wil ze leren. ‘Problemen’ is een term, die ze niet meer wil gebruiken. We hebben uitdagingen. Er zijn veranderingen waar we mee om moeten gaan. En ik vind dat zij het mag zeggen.

Na haar eerste boek ‘De Keuze’ schreef ze ook nog een tweede, ‘Het Geschenk’. Daarin deelt ze uit wat ze heeft geleerd om vrij te leven. Parels van wijsheid! Daarover schreef ik eerder al een review.

Twee jaar geleden werd dr. Eger werd geïnterviewd door Jakob van Wielink. Vandaag zag ik een compilatie van het interview met haar op YouTube. Wat open en eerlijk en inspirerend is dat. Jammer genoeg is het niet in Nederlands ondertiteld.

Mooie quote

“We zijn geschapen in verhouding tot anderen. Het is belangrijk om trouw aan jezelf te verbinden met liefde voor anderen.”

In relaties gaat het om wederkerigheid. Jij ziet de ander en de ander ziet jou. Trouw zijn aan jezelf is de basis om trouw te zijn aan de ander. Dicht bij jezelf blijven en dicht bij de ander. Niet egoïstisch, maar wel vanuit de zorgzaamheid voor jezelf. Trouw zijn aan jezelf betekent ook dat je betrouwbaar bent. Je staat waarvoor je staat. Jouw ja is ja en jouw nee is nee. Sociaal wenselijke antwoorden zijn niet nodig. Jouw gedrag is een bewuste keuze. Je gunt de ander hetzelfde wat je jezelf gunt. Zo groeit onderlinge liefde.

Stilte

Donderdag is mijn vrije dag. Mijn werkweek zit flink vol met contacten. Cliënten van allerlei soort en met heel uiteenlopende vraagstukken komen bij me langs. Gesprek na gesprek, op sommige dagen tot wel 10 gesprekken per dag. Ik geniet ervan, steeds gericht op wat de ander ervaart, ziet, opmerkt en nodig heeft en wat mijn bijdrage daarin mag zijn.

Op donderdag probeer ik steeds vaker een dag(deel) te hebben waar ik tot mezelf kom. Tot stilte kom. En het is zo moeilijk om dan werk te negeren. Het is steeds een bewuste keuze. Toch ervaar ik dat als nodig. Een ontmoeting met mijzelf, een ontmoeting met God is noodzakelijk om het leven te blijven verstaan. Weten en doorléven waar ik voor wil en moet gaan. Geïnspireerd worden om te kunnen inspireren. Periodiek alleen zijn is een verrijking.

Naast de gesprekken met cliënten en anderen, lees ik van alles. Ook dat roept weer vragen op. Vragen over hoe ik het leven zag en nu zie. Nieuwe inzichten ontstaan. Dat is mooi en uitdagend. De waarde van het leven ervaren en het goddelijke zien dat in veel zichtbaar is, is als een cadeau. Dat maakt me dankbaar.

Goed is goed genoeg. Elk dag geeft genoeg voor die dag. Ik hoef niet meer te geven dan ik heb.

Oorlog in Oekraïne

De oorlog in Oekraïne raakt ons emotioneel. Toch is het nog ver weg. Ons vertrouwde leven zou ook wel eens flink kunnen veranderen. Hoe gaan we daar dan mee om? We hechten immers erg aan het vertrouwde?!

Een tijd terug las ik het indrukwekkende boek “Taal van Transitie”. Elke verandering geeft een proces van rouw. Een paar citaten uit het boek kunnen je helpen. ‘Het erkennen van verlies is een belangrijke stap’. ‘Afscheid nemen is de cruciale stap op weg naar het mogelijk maken van rouwen en betekenisgeving’. ‘Als je rouwt, ervaar je de breuklijnen in je hechting en word je uitgenodigd deze te helen’. ‘Rouwen is in essentie een verbindingsproces tussen het leven zoals het was en het leven zoals het kan zijn of worden wil’. ‘Rouwen is een hechtingsreactie. Je rouwt om iets waaraan je gehecht bent’. ‘Door te rouwen zien mensen de verandering onder ogen, kijken het verlies aan en gaan ermee aan de slag.’

Met wat Covid-19 (en het gevoerde beleid daarop) veroorzaakte en wat de mondiale gevolgen zullen zijn van de oorlog in Oekraïne en de al lopende veranderingen in de machtsverhoudingen, zullen we zelf in een veranderingsproces komen.

Het negeren of willen bestrijden zal niet helpen. Zie het in de ogen. Rouwen doe je samen. Geloof in de mogelijkheid om ook in de andere omstandigheden jou weg te vinden. Verzamel geen schatten op de aarde. Ze zijn niet waardevast.
Daarom wens ik jou de vrede van God!

Global Mercy

Vandaag zag ik hoe de “Global Mercy” in Rotterdam aankwam. Vanuit de Nieuwe Waterweg voer het op naar de Erasmusbrug. Precies daarvoor draaide het schip helemaal rond alsof het gepronkt werd.

Nu is het schip maar een stuk materiaal, gereedschap, iets waar wat mee gedaan kan worden. Het werk erop echter verandert levens. Mensen vinden in alle opzichten hun gezondheid. Dat vind ik zo gaaf!

Al lang volg ik het werk van Mercy Ships. Het heeft mijn hart. Eerder was ik al op de African Mercy, toen dat schip in Rotterdam afgemeerd lag. Die moest destijds de Anastasis gaan vervangen. De Global Mercy is gloednieuw. Die ga ik, ondanks het aanbod, niet letterlijk in. Wel hoop ik met een virtuele tour het schip te bewonderen in de komende weken.

15 jaar bij 1nP

Vandaag is het 15 jaar geleden dat ik een handtekening zette onder een contract met Stichting 1nP. Enkele maanden erna kreeg ik mijn eerste cliënten. Ik zag hen op een locatie van 1nP in Rotterdam en bij hen thuis. Heel bijzonder voelde het eigen cliënten te hebben en de beloning op het werk ook concreet financieel te ervaren. Niet meer het vanzelfsprekende CAO-loon, maar loon gekoppeld aan gesprekken met mensen, die er voor kozen om mij als behandelaar te krijgen.
Binnen enkele jaren groeide het verder uit. Er kwam een eige praktijkruimte in Dordrecht. Een half jaar daarna, vanaf juli 2010 was ik geen werknemer meer. Een stap zetten in het diepe was het, in vertrouwen. Ook in vertrouwen op de God, die ik liefheb. Dat is bepaald niet beschaamd.
Nog elke dag ben ik dankbaar voor de mogelijkheid mij bij 1nP aan te sluiten en ZZP te zijn. Ik werk samen met een leuk team van mensen, die ik als vrienden ervaar. Mensen waarbij ik open, eerlijk en kwetsbaar kan zijn. Fantastisch!

Het ZZP zijn heeft mijn leven verrijkt, mijn netwerk en mijn kennis enorm doen groeien. Ik heb het niet willen missen!
De gesprekken met cliënten geven mij levensvreugde, zeker wanneer ik hen zie groeien in eigenwaarde en hun herstel zie vorderen.

Het is een eer om een poosje met hen op te lopen, met hen mee te denken, dingen te leren en het goede voor hen te zoeken.

Plezier of vreugde

Al lezend werd ik geraakt door een citaat van Thomas Merton. “Je bent niet geschapen voor het plezier, je bent geschapen voor de vreugde. “

Het woord vreugde gebruik ik eigenlijk zelden. Ik gebruik dan vaak het woord genieten. En dat woord linkt onwillekeurig meer met plezier. Eigenlijk is het dus een verkeerd woord, want mijn genieten heeft alles te maken met de Hoop die in mij leeft en die mijn zien beïnvloedt. Je kunt kijken en niet zien!

Wat een vreugde is het om te genieten van wat er is, wat er was en zal komen. Ik ben hoopvol. Ik zie uit naar wat komen gaat. Elke dag is zo een goede dag, een dag om vol vreugde te zijn.

Feestelijk verkeren

We voelen ons feestelijk vandaag. Met een zonnetje opstaan en uitzicht om van te dromen. We vieren ook dat we onze relatie zijn begonnen in 1981. En dat is pas echt reden om ons feestelijk te voelen!

Bij een feestje hoort lekker eten en een gebakje, maar nu ook bij een ooit zo gewijde plek: een voormalig klooster. De klok wordt geluid.

We hebben meegedaan met de viering van het middaggebed. Een indrukwekkende eenvoudige viering met volop mooie woorden om over na te denken.

De omgeving is ook meer dan schitterend. Er zijn hier nog volop herfstkleuren in de omliggende bossen. Een feestje!

Gij zult genieten!

Ooit kreeg ik dit leuke glas. Onze attente Jelle had dat geregeld. Erg leuk. “Het Elfde Gebod”

Vanavond las ik een boek voor: “Heel de weg naar de hemel”. Het is geschreven door een vrouw die ook de boeken over het leven van Corrie ten Boom en Anne vd Bijl heeft geschreven, bestsellers.

De hemel is een werkelijkheid buiten de waarneembare realiteit, waarvan we zo nu en dan een glimp opvangen. De hemel is nergens, en overal. Soms trekt de mist even op en zien we een onbekend land dat toch vertrouwd is. Het kan zijn dat we op zo’n moment een glimp van de hemel opvangen.
De hemel omvat het verleden, het heden en de toekomst.
De hemel is achter mij, rondom mij en voor mij.

Gij zult genieten was er vanavond zo dubbel en dwars. Heerlijk bier met wat chips, een mooie herinnering van het cadeau gekregen glas en vooral de herkenning van de inhoud in het boek. Hemels!

Verjaardagsmaal

Eten in restaurants is veelal een menu met vlees in de hoofdrol. Dat vind ik heerlijk.

Vandaag was kleur wat de aandacht heeft getrokken. De smaak was meer dan heerlijk. En dat zonder vlees! Wél met een eitje…

Een feestelijke maaltijd.

We sloten het feestmaal af met vanille-ijs gecombineerd met warme framboosjes en witte chocolade en een forse toef slagroom. Een toetje met een liefdesverhaal.

Buiten in de tuin zitten

Vanavond was het de eerste keer dit jaar dat ik in het donker in de tuin kon zitten. Na een avondje werken en werkend wandelen, kwam ik rond de klok van tien oververhit thuis.

Buiten was de temperatuur nog aangenaam. Ik zag mijn kans. Met een alcoholvrij biertje genieten van de tuin, de brandende lampen aan de wanden, de smaak, de stilte, de rust, de vrijheid. Wat een heerlijkheid!

Een brug tussen Noach en nu

De afgelopen tijd ben ik veel bezig geweest met de persoon en de omstandigheden van Noach. En vervolgens met de betekenis daarvan voor nu. Het begon met een boek dat een goede vriend meenam, vervolgens kwamen vanuit geheel verschillende richtingen studies, toespraken en ging het er ook in gesprekken over. Komt er een nieuwe tijd aan? Moeten we het vertrouwde gaan loslaten?

Vanmiddag zag ik de Ark van Noach met een brug in aanbouw ernaast liggen bij Krimpen aan den IJssel. Daarom wat mijmeringen erover.

In Matteüs 24 vertelt Jezus over hoe het in de toekomst zal gaan. “Zoals het ging in de tijd van Noach, zo zal het ook gaan als de Mensenzoon terugkomt. Want in die tijd, vóór de grote overstroming, gingen de mensen gewoon hun gang. Ze aten en dronken en trouwden, tot op de dag dat Noach aan boord van zijn boot ging. Ze hadden niets in de gaten. Toen kwam de grote overstroming en ze verdronken allemaal. Zo zal het ook gaan als de Mensenzoon komt.”

Midden de corona-tijd lijken de woorden van Jezus heel actueel. Er gebeurt mondiaal zoveel wat niet eerder plaatsvond. Ik vind het fascinerend, intrigerend, imponerend en soms ook wel beangstigend en word dan bemoedigd door wat Jezus zegt:

En dan zal het teken van de Mensenzoon zichtbaar worden aan de lucht. Alle volken van de aarde zullen de Mensenzoon op de wolken zien komen in zijn stralende hemelse macht en majesteit. En ze zullen huilen. Onder luid trompetgeschal zal Hij zijn engelen uitsturen. Ze zullen de gelovigen verzamelen uit het noorden, oosten, zuiden en westen, van over de hele wereld.” Is het al bijna zover?

Als ik de Ark van Noach hier zo werkeloos aan de kant zie liggen bij Krimpen aan den IJssel en daarnaast die brug in aanbouw, vind ik het heel symbolisch. Door de Ark kon het leven verder gaan terwijl al het vertrouwde verloren ging. Jezus vertelt me in Matteüs dat iets soortgelijks opnieuw zal gebeuren. De boot en de brug symboliseren ineens de verbinding.

Jezus is de verbinding met de toekomst! Hij is de Ark of de brug. Met hem komen we er veilig aan. Ik wil de boot niet missen.

De Ark van Noach, met de hand gemaakt, ligt al jaren op deze plaats zonder dat die bezocht kan worden.

Stilte

Ik zit nog even in de praktijk. Net een drukke dag achter de rug. Bellen, beeldbellen, wandelen en mensen ontvangen. Heel intens, maar fantastisch omdat cliënten aangeven met de inhoud verder te kunnen. Sleutels vinden om anders om te gaan met hun klachten, een nieuw verklaringsmodel vinden voor hun omstandigheden waardoor ze ander perspectief zien. Prachtig. Dankbaar dat ik daarin een rol mag hebben.

Oud en nieuw 2020-2021

Hoe de weg van het leven verder zal gaan, weten we niet. Afgelopen 2020 was een ‘donkere’ tijd door wat corona teweeg bracht en nog steeds is het vanzelfsprekende niet terug.

Wat is wijsheid? Zorgen maken? Ik denk het niet, maar waakzaam zijn, blijven nadenken en oog hebben voor lichtpuntjes, zegeningen, creatieve oplossingen.

Vooral let ik niet teveel op de omstandigheden. Ik heb geleerd gericht te zijn op het Licht. Dan komt het goed. Jezus ís het Licht van de Wereld.

Met dat in gedachten wens ik iedereen een gezegend 2021 toe vol van het Licht!

Lockdown

Vannacht is de krachtige lockdown ingegaan. Voor mij betekent dat ik meer thuis ben en meer online ga werken. Toch functioneert mijn praktijk als een soort ggz poli en mag ik nog steeds cliënten op locatie ontvangen. Ze krijgen daarom de keuze, met enige drang voor online.

Het voelt namelijk nu nog spannender dan de afgelopen maanden om cliënten live te spreken. Wat ben ik blij dat ik dit mooie werk zo kan voortzetten, voorzichtig, maar in vol vertrouwen!

Bovenweg: hoe zit het met onze lucht?

Tijdens een zondagmiddagwandeling over de Zeedijk zie ik de verte de rode lucht met daarin plukjes rook. Het is afkomstig van industriegebied Moerdijk. Het staat voor de vervuiling. De rood gekleurde lucht is smog.

Net op dat moment lopen we bij de doodlopende Bovenweg, een landbouwweg. De tractor rijdt traag met een rustig lopende moter. Een eindje verder loopt een groepje reeën in het veld en een drietal fazanten. Idyllisch! Het is 15 uur, maar het licht is zo zwak als bij schemering.

Smog komt doordat de vervuiling naar boven weg gaat. Blijvende vervuiling is een doodlopende weg. Tegelijkertijd vind ik het mooi om te zien en daarmee een foto waard.

IJsvogel

Deze extra mooie foto zag ik bij Wikipedia. Het is natuurlijk best een bekende vogel, maar echt gezien hebben deed ik hem niet. Tot gisteren.

Vrienden van ons wonen in de polder en hebben prachtig uitzicht op weilanden bij een kruising van slootjes. Vanuit hun keuken werden we verrast op de komst van de ijsvogel.

Op de stok boven het water zit de ijsvogel. Hij kwam, ging en kwam zo verschillende keren weer.

Een duik in het water met een klein visje in de snavel. Ook op de takken van het boompje laat hij zich zien. Een eldorado om dit zo te kunnen bekijken!

Een luxe verwarmde vogelkijkhut!

5 minuten kijken

Vanochtend was ik zo maar even in de tuin, misschien maar 5 minuten. En dat gaf gelijk een aantal mooie verrassingen. Ja, in planten.

Deze plant had, dacht ik, de bloei al gehad enkele weken terug, maar het blijkt dat ik alleen maar de voorloper gezien heb. Deze bloeiwijze vind ik nu nóg veel mooier.

We hebben ook donkere vlekken op de stenen. Waar komt dat vandaan? Het vermoeden is dat deze plantjes met hun vruchten de aanleiding zijn.

In oktober ongeveer begon de bloei, subtiele paarse bloemetjes. Je zou er haast aan voorbij gaan. De vruchtjes zijn eerst groen en worden dan deze bosbessenkleur.

Bij het vertrek naar mijn werk werd ik begroet door deze frisse madelief-achtige bloemen. Wat een vreugde!

Door de ruit van de achterdeur zag ik een roodborstje huppen, koolmeesjes vliegen. Jammer dat ik het niet kon vastleggen. En terwijl ik aan het wandelen was met een cliënte, zag ik nog een kleine bonte specht in een boom zitten.

Wat een mooie verzameling aan oogstrelende dingen vandaag!

Optimisme

“Na regen komt zonneschijn” wordt wel gezegd.

Vanmorgen dacht ik met de auto naar Den Haag te gaan. Ik had daar een testafspraak, omdat deze in de buurt niet gemaakt kon worden. Ik ben op tijd opgestaan. Op zaterdagochtend nog wel… Bij het starten van de auto gebeurt er maar weinig. De accu is leeg of bijna leeg. Echt een probleem wat in koudere en nattere tijden kan gaan komen. En dat zeker bij wat oudere auto’s. De wegenwacht besteld en ik kan daarna weer op pad.

Om de accu weer op te laden moest ik een poosje rijden. Daarom ben ik naar Rotterdam gereden. Even langs de Nieuwe Maas… En daar werd ik getrakteerd op het mooie contrast tussen regen en zonneschijn. In dit geval kwam de zonneschijn vóór de regen

De afspraak kan ik nu absoluut niet meer halen. Daarom gebeld voor een nieuwe testafspraak. Nu kan het een dag later in de stad. Dat vraagt 15 minuutjes fietsen!

Na regen komt zonneschijn!

Het zijn er 8301…

Op de Amerikaanse begraafplaats in Margraten zijn 8301 graven voor alleen Amerikaanse militairen, die gesneuveld zijn in de Tweede Wereldoorlog.

Van jongs af aan heeft de bevrijding van ons land door de geallieerden mij gefascineerd. Meerdere keren ben ik daarom naar monumenten van de WO-II geweest.

Wat me dan vooral bezighoud is de vraag wat er van de samenleving geworden zou zijn, wanneer de overheersing niet zou zijn gestopt. We zouden hebben geleefd in een dictatuur! En daar moet ik niet aan denken. Mijn drive om vrij te zijn, in alle opzichten, is nog altijd groot. Met groot respect bezoek ik daarom zulke begraafplaatsen.

Hun dood heeft ons ‘Blessing’ gebracht. William R. uit Pennsylvania heeft het nooit geweten…

Links en rechts zijn op alfabetische volgorde de namen uitgebeiteld. Indrukwekkend.

Het is nu 75 jaar geleden, maar het is nog altijd indrukwekkend. Hier zijn slechts 8301 graven, een fractie van het aantal doden dat de WO-II veroorzaakte. Het totale getal, wereldwijd, is niet bevatten.

Vrijheid is niet gratis! Leve de vrijheid!

Kunst bij Sint Gerlach

Tja, kunst. Je moet het wellicht leren waarderen. Soms is er veel kunst in het openbaar bij elkaar.

Ik heb wat minder met modernere kunst, maar soms trekt het toch mijn aandacht. Wanneer het maar niet te abstract wordt.

Bouwkunst interesseert me meer. Ook daarin houd ik meer van klassiek. Toch trok dit bouwwerk mijn aandacht. Dit bijzondere gebouw is van een instelling voor kinderen.

Mooiee vind ik deze klassieke gebouwen. En als er dan kunst omheen is, is dat ook het bekijken waard!

En al die kunst is te vinden in één dorp: Houthem bij Valkenburg

2x 60 -Over de Giessen

We konden onze verjaardagen (2×60!) vieren met een boottocht over de Giessen. Zelf mocht ik met groot genoegen schipper zijn. Op de bredere stukken was dat niet zo’n uitdaging, maar bij de smallere gedeelten wel.

We voeren met een Sampan met fluistermotor vanaf Overslingerland waar de Giessen best breed is naar het plaatsje Noordeloos.

Langs de Grotewaard in Noordeloos

Met elkaar hebben we ervan genoten. Alles zat mee. Het was gezellig, er waren lekkere hapjes en ook het weer was goed, terwijl het net zo goed fors had kunnen regenen.

Feest

Vandaag ben is jarig. Zestig jaar! Ik vind het een prachtig klinkende leeftijd. Het stemt me ook heel dankbaar

Vanmorgen begon mijn dag min of meer met een autorit. Ik reed over de Ringdijk in Zwijndrecht en zag de toren van Dordrecht. Dáár moet ik even naar gaan kijken. Want het uitzicht over de rivier hier, is voor mij steeds opnieuw een feest!! En ook al was ik daar maar even en alleen, ik heb ervan genoten!

Het verkeer op de rivier geeft de heerlijke reuring en bedrijvigheid. Ik had er zomaar een uur kunnen gaan zitten, maar ik had een doel te bereiken, namelijk mijn verjaardag vieren. Dus door naar Ambacht, want zonder ouders erbij kan het nu geen feestvieren zijn.

Nee, toch nog even een blik op de brug! De waterbus komt eraan!! Leuk! En wacht, er komt juist nog meer schepen die passeren! Jammer. “Je moet echt verder”, hoor ik mezelf denken. En dan ga ik maar en rij verder.

Weer thuis gekomen vieren we zestig jaar zijn. Heel gezellig. Het voelt als een feestje met berichtjes, cadeautjes, maar vooral door veel prettige aandacht, goede gesprekken en zorg voor heerlijk eten. Een flinke wandeling met broerlief was fijn. En dan die man op zijn 80 jarige Duitse motor op zoek naar het dorpje Dubbeldam, alsof dat dorpje nog steeds bestond zoals het 80 jaar terug was. Grappig!

In de avond zet ik broerlief af in Papendrecht en heb gezien dat het filerijden wordt over de Papendrechtse brug om terug te gaan naar huis. Mmm, niet zo’n zin in. “Ik rijd wel via Ambacht en Zwijndrecht” Dan rijd ik dus opnieuw langs de geliefde plek aan het water. En nu lijkt er wel een feestje daar. Elke bank is bezet. Het is heerlijk zwoel weer.

Wat een prachtige plek. Wat een cadeau om hier op 1 dag twee keer even te kunnen zijn. Ik ben voldaan! Wát een leuke dag!!

Aan het water

Bij de rivier met een boekje dat je probeert te inspireren. Twee goede dingen, die gecombineerd erg fijn zijn.

De bus wordt nagekeken en ik wacht op de uitslag van het onderzoek. Ondertussen loop ik wat heen en weer om te genieten van het uitzicht. De Spoorbrug, de binnenvaartschepen die voorbij varen over het ruime sop. Heerlijk.

Nadat ik het allemaal wel heb gezien, pak ik mijn boekje erbij, een essay met de titel ‘Aandacht voor wat echt telt’. Het inspireert en bemoedigt me, omdat het verwoord hoe ik ook denk. En dan zie ik bloemetjes op de kade. Een bijtje zoemt van bloem naar bloem. Deze bloemen tellen mee, ook al zijn ze hier ongepland terechtgekomen.

Dan komt het verlossende telefoontje. Mijn klacht is terecht en gaat opgelost worden. Vier redenen tot dankbaarheid: uitzicht op de rivier, een inspirerend essay, kleinood van bloemetjes en de oplossing van een klacht! 🙏🤗

Spinnentijd

September wordt de spinnenmaand genoemd. Het blijkt dat spinnen dan het meest opvallen, terwijl ze er wel het hele jaar gewoon zijn.

Er zijn een aantal redenen, waarom de spinnen meer zichtbaar worden. In de lente en zomer zijn spinnen het liefst buiten. Zodra de nachten kouder worden, willen de vrouwtjes naar binnen. En de mannetjes willen niet zonder de vrouwtjes zijn en gaan erachteraan. Dan kunnen ze paren. Ze kruipen op alle mogelijke manieren naar binnen. Zo zien we er dus veel meer.

Maar er zijn nog meer redenen waarom spinnen meer opvallen. Spinnen reageren op de trillingen die we lopend veroorzaken en slaan dan op de vlucht. Spinnen zijn wanneer de herfst begint volwassen geworden en daardoor vallen ze ook meer op. En in de ochtend met de dauw, het viel me van de week al op dat er veel dauw is, zie je de spinnenwebben ook veel beter.

Bijzondere wolkenhemel

Op onze laatste vakantiedag in Bad Bentheim liepen we vanaf een restaurant naar ons B&B terug. We hebben allerlei weggetjes bewandeld, die we eerder nog niet begaan hadden. Het begon te schemeren.

Terwijl we naar het mooie avondrood kijken, zien we nog meer. Twee lagen wolken in verschillende kleuren en in bewegingssnelheid. We zijn op het balkon dit verschijnsel gaan volgen. Fascinerend! Een mooie afsluiting van ons verblijf hier.

Kijk naar de vogels

In de bergrede zegt Jezus dat we ons geen zorgen moeten maken over de dag van morgen. En dan geeft Hij een advies: Vul je ogen en gedachten met positieve dingen. “Kijk eens naar de vogels. Ze zaaien niet, ze maaien niet en ze bewaren geen voorraden in schuren. Jullie hemelse Vader geeft ze te eten. Jullie zijn toch veel belangrijker dan de vogels?”

Musjes zijn een beetje mijn favoriete vogeltjes. Bij ons in de tuin hippen ze op en neer, heg in, heg uit. In de wilde wingerd zijn ze ook volop te vinden. Elk jaar opnieuw komt er een nestje met jonkies onder het dak. En dagelijks zijn ze druk in touw om te eten en te drinken. Ze badderen in zanderige aarde of in een minibadje wat voor hen klaarstaat. Ze zingen allemaal hun eigen lied. En zo heeft elke vogel zijn eigenaardigheid. Wanneer ik naar hen kijk en luister, stopt het actieve denken.

Vogels leven met de dag en ik merk dat dit het beste is om te doen en elke dag opnieuw te verwachten dat ik krijgt wat ik nodig heb. En wanneer ik overweldigd ben door iets wat onprettig is, is vogels kijken een heerlijke ontspanning!

40 jaar verpleegkundige!

Vandaag is het veertig jaar geleden dat ik de belofte aflegde bij mijn diplomering als verpleegkundige.

Wat is er veel gebeurd. Bij de diplomering ben ik nog maar 19 jaar en stap tamelijk ‘bleu’ de wereld in. Theoretisch zou ik voldoende kennis moeten hebben, maar in de praktijk is het diploma nog niet zoveel waard. Ben ik kundig in het verplegen? Nee, zo voelt het echt niet.

Als dienstplichtige mag ik mijn eerste ervaringen opdoen en gelijk leren om met de handen op de rug te verplegen. Dat is de patiënten coachen in de zorg voor het eigen lichaam en zelf zo min mogelijk (onnodig) overnemen.

Na de diensttijd, 14 maanden later, begint mijn baan in het ziekenhuis. Ik krijg ervaring op diverse afdelingen, o.a. chirurgie, KNO, dermatologie en orthopedie. Ik heb daar veel gedaan, gehoord en gezien. Het vak past niet echt. Het leukste in het werk is mensen positieve aandacht geven. Nee, de praktische verpleegkundige zorg zelf is niet wat de vreugde geeft. Toch houd ik het ongeveer 4,5 jaar vol. Vol (levens)vragen en uitgeput vertrek ik hier.

Ik mag de opleiding tot operatie-assistent gaan doen. Het is wel erg interessant om die wereld mee te maken. Ik werk mee bij talloze operaties. Ik assisteer aan tafel, heb omloopdiensten en het boeit me wel. Maar meer als waarnemer dan als deelnemer. Boeiend is ook om te zien wat stress doet bij artsen. Maar ook het ongelooflijke geduld bij een langdurige operatie, waarbij de chirurg met een loep zijn werk moet doen. Ook zie ik hoe non-verbale communicatie  wordt gebruikt door het ondersteunend personeel. Na 2,5 jaar vertrek ik er weer. Het is weer geen job welke bij me past. Ik mag weer terug naar een verpleegafdeling, chirurgie.

Terug op de verpleegafdeling valt het collega’s op dat ik veel meer geïnteresseerd ben in het praten met patiënten. Het is voor hen ergerlijk. En dan komt de duw in de juiste richting: de geestelijke gezondheidszorg, de GGZ.

Daar in de GGZ ben ik min of meer tot leven gekomen. Onder bijzondere omstandigheden begin ik in het psychiatrisch centrum Schakenbosch. Wat een totaal andere sfeer dan in het ziekenhuis. Veel losser en veel minder het gevoel steeds beoordeeld te worden. Vanwege de reistijd blijf ik er niet eens een jaar, maar ik ben erg verrijkt. En dan mag ik dichtbij huis aan het werk, bij De Grote Rivieren. Daar groei ik verder in het me vrij voelen en leer ik mezelf in te zetten als instrument. Ik groei er in zelfvertrouwen ik krijg veel kansen. Ik mag een opleiding volgden bij de Hogeschool in Breda.

Ik word sociaal psychiatrisch verpleegkundige en krijg elders een baan. Een paar jaar later doe ik ook nog de Voortgezette Opleiding SPV bij de Hogeschool Utrecht.  De meest kwetsbare mensen leer ik helpen hun waardigheid terug te vinden en zich staande te houden in de maatschappij. Van deze mensen, die vooraf patiënten waren, mag ik weer medemensen maken met aandacht voor hun eigen kwaliteiten, doelen en mogelijkheden.

Werken bij “Het Kasperpad” was daarbij de meest inspirerende periode, denk ik. Er is bij de start van dit landelijk opzienbarende project veel ruimte voor creativiteit, vernieuwing en er is een grote collegiale saamhorigheid om deze groep mensen te helpen op de plek waar ze wonen en leven. De standplaats  veranderde van Dordrecht naar Gorinchem. Het elan verdwijnt weer, wanneer de projectgelden opdrogen en de organisatie het werk moet doen met de reguliere gelden. Ongeveer 12 jaar werk ik met chronische psychiatrische patiënten.

Ik hoor van de contextuele benadering en ik ga de opleiding doen. De contextuele benadering geeft me extra verdieping en ik leer ook veel meer over mijzelf, de invloeden van mijn context.

Mijn ervaring groeit verder door te gaan werken op andere afdelingen op de polikliniek. Ik word een manusje van alles. Ik doe mee met crisisdiensten en later ook de rampenhulpverlening van de GHOR.

De sfeer in het werk raakt meer gericht op de financiële balans in plaats van de nadruk op het welzijn van de cliënten. De diverse afspraken met cliënten worden nu mijn productie. Er komen productieafspraken. Vreselijk vind ik dat. Nog steeds ben ik verpleegkundige, maar nu ook met het gevoel kundig te zijn. Een collega tipt me over 1nP en na rijp beraad word ik op 5 december 2006 deelnemer bij 1nP. Een nieuwe start.

Er komt en blijft volop ruimte voor nieuwe dingen. Ik start in Rotterdam, maar in 2009 start ik met een collega een maatschap in Dordrecht. Praktijk Trofilium heten we dan. Er zijn geregeld inspirerende ontmoetingen en steeds groter wordt de kennis.

De maatschap valt in 2012 uiteen. En dan ga ik verder als Praktijk VAN WAARDE. Ik werk samen met diverse collega’s. Ze komen en gaan, maar steeds kan ik verder. Ik kies steeds om geen zorgen te maken, maar vertrouwen te hebben, leef met de dag en vol verwachting van wat komt. En ik ben blij met nieuwe collega’s, zoals Joram en Anne-Marie.

Nu is het 40 jaar verder en ik deel de conclusie van Salomo dat er niets beters voor een mens is dan blij te zijn en plezier in het leven te scheppen, zolang hij kan. En daarnaast dat hij zou moeten eten en drinken en zou moeten genieten van alle vruchten van zijn werk, omdat dat alles een geschenk van God is. Dat is leven met de dag in vol vertrouwen.

Vaderdag

Vroeger hebben we Vaderdag nooit zo gevierd, vanuit het idee dat het elke dag Vaderdag is. Met de kinderen allemaal uit huis, is het heel leuk wanneer ze op een dag als deze terug naar het ouderlijk huis komen en je willen laten ervaren dat je belangrijk voor ze bent.

Het is ook gaaf om mee te genieten met hun leven, hun nieuwe ervaringen, dromen, uitdagingen. Nu ook als grootvader.

Het is ook speciaal te bedenken dat ikzelf ook kind ben en een vader hebt. Ook daar zit mijn dankbaarheid. Jarenlang is er voor mij gezorgd, met veel liefde.  Dat zien en benoemen, is waardevol.

Vaders. Hun woorden en daden worden vaak te weinig in beeld gebracht. Wat ze zeggen, wat ze niet zeggen, wat ze doen en niet doen. De impact daarvan heeft grote gevolgen voor hun kinderen en ook kleinkinderen. Daarom moet iedereen ook de afstand met vader en moeder vergroten om zelf te beslissen wat ze als goed ervaren en wat ze wel en niet van de vaderlijke invloed willen overnemen. Daarom is vaderschap dus ook loslaten. Het overlaten aan wat komt. Vertrouwen geven.

Het is mooi om wederkerigheid te ervaren, gezaaide liefde terug te krijgen. Open en eerlijk kunnen communiceren als volwassenen onder elkaar over dat wat je belangrijk vindt en de verantwoordelijkheid te laten bij wie deze hoort.

Oranje bij Dordt

Voor velen is de skyline van Dordrecht een geliefde plek om te zien. Voor mij ook. Wanneer ik de brede rivier zie, liever ook nog ruik, de Grote Kerk fier zie staan als blikvanger van mijn stad en verderop de markante spoorbrug waarneem, dan voel ik me thuis. Het geklots van water tegen de oevers geeft rust, terwijl de veerdienst, die ik zie varen om passanten van Dordrecht naar Zwijndrecht en vise versa te brengen, juist weer de leuke afleiding geeft. Dat alles bij elkaar geeft dat ik dan daar graag wil blijven.

Bij Zwijndrecht zie je ook nog in lijn de sleepboten van “Broedertrouw” aan de kade liggen. Die binnenvaart en misschien wel het meest die sleepboten, blijft me ook boeien. Waarschijnlijk is mijn beeld van de binnenvaart veel te romantisch voorgesteld, maar ik geniet intens van die activiteiten die op en aan het water zichtbaar zijn.

De Oranje Bus bij deze interesses brengen en gezamenlijk in beeld kunnen brengen, vind ik helemaal fantastisch. Vandaag lukte dat bijzonder goed. De zon werkte mee en er was veel parkeerruimte vrij. Wat een mooi moment!

Fijn dat je er bent!

Vandaag liep ik naar het winkelcentrum voor gezonde boodschappen. Net voor de ingang zag ik staan dat ik welkom ben. In deze tijd voelen velen zich alleen, niet welkom of alleen onder bepaalde voorwaarden.

De boodschap bij het winkelcentrum was, denk ik, niet in eerste instantie om me welkom te heten, maar om een andere boodschap te geven, namelijk afstand houden.

Graag heet ik mensen welkom, zowel nabij als van verder weg. Ze zijn in mijn ogen zeer van waarde. Waardevolle mensen zijn een verrijking met wat zij te vertellen hebben of graag doen. Gedeelde vreugde geeft dubbele vreugde en gedeelde smart halveert de ervaren smart.

Wees welkom! Fijn dat je bent!

Stilte

Tot stilte komen is wel een ding voor mij. Ik ben eigenlijk altijd bezig met informatie, vaak digitaal, maar ook via alle zintuigen. De tuin is meestal de plaats om tot innerlijke stilte te komen.

In de tuin zittend zie ik de kleurige planten zacht heen en weer gaan in de wind. Ik hoor merels communiceren, zie een vlindertje voorbij vliegen. Bijen en andere insecten komen af en aan naar de fleurige bloemen. Zo klein en toch zo rijk uitgerust met vleugels en alles om zelf te kunnen leven en ander leven te verrijken. Wat een schoonheid zit daarin.

Er is een duif te horen, die koerend aandacht vraagt, de mussenkolonie laat massaal van zich horen wanneer er iemand in de buurt komt. De meesjes in het nestkastje reageren enthousiast bij de komst van moeder. Een kauwtje krijst met korte stootjes “ka!”. Het kleine waterpompje laat het water steeds een beetje opborrelen. Af en toe wordt mijn oog getrokken naar een muisje, die onder het hek met de buurman even bij ons komt snuffelen. En wanneer het even helemaal stil lijkt, komt ineens de eend terug van fourageren en plonst het vijvertje in en kruipt in haar nest.

Er is volop drukte in de stilte en mijn gedachten zijn daarbij, hier in het nu!

Duurzaamheid

Al een tijd lang is duurzaamheid voor mij een thema, waar ik warm voor loop. Nu merk ik wel dat de droom van duurzaamheid wel wat anders is dan de dagelijkse praktijk. En het beloopt veel terreinen. De laatste twee weken is er een verandering gekomen in mijn omgang van voedsel door na te denken en te onderzoeken waar het eigenlijk vandaan komt en hoe eerlijk voedsel eigenlijk is. Als mensheid hebben we de taak om goed te zorgen voor mens en dier, te heersen en niet te plunderen.

Van de week werd ik getriggerd in mijn wens om puur te zijn, in alles betrouwbaar te handelen overeenkomstig mijn principes. Dat past bij duurzaamheid. Met betrekking tot voedsel denk ik aan onbewerkt voedsel, eten van verse groenten en fruit, liefst van de boom. We hebben fruitbomen in de tuin. We zijn nu ook gestart met puur plantaardig eten. Plantaardig is een mooi woord: plant-aardig. Want kunnen we überhaupt dier-aardig eten? Hoe meer ik erover lees, zie en beluister, hoe meer ik gewoon aardig wil zijn, ook in eten.

Straatje schoon vegen

Om cliënten niet elkaar te laten kruisen, is het zinvol om de voorkant én de achterkant van de praktijk goed beloopbaar te hebben. Van de week schrok ik van de bestrating achter. Het was nauwelijks meer een pad te noemen, zoveel onkruid als erover heen groeide.

Karin heeft vandaag flink huisgehouden en moet je nu eens zien hoe strak het er nu uit ziet. Geweldig! Zelf heb ik de ramen gezeemd. Dus is het weer representatief!

Moederdag!

Gisteren was er ineens een mooi moment om de moeder van mijn kinderen spontaan te laten poseren. En ze was daartoe gelukkig graag bereid! Wat een prachtige vrouw heb ik toch! Bedankt Karin, dat JIJ de MOEDER bent van onze kinderen!

Maar, waar zouden we zijn als we zelf geen moeder hadden? Fantastisch dat we ze allebei nog hebben. En vanaf dit jaar genieten we van nog een moeder, onze lieve schoondochter, die we keer op keer zien genieten van haar moederschap!

Zó bijzonder!

Een cliënte is zo blij! Graag wil ze het vertellen. “Zó bijzonder”, schrijft ze me. Ze heeft al maanden een chronische MDL aandoening. In de intense gesprekken, – het ging bepaald niet vanzelf-, is er ruimte gekomen voor acceptatie van deze alles overheersende klachten en zijn de klachten ook ‘behapbaar’ geworden. De MDL-arts vond het ongelofelijk dat ze dit voor elkaar gekregen heeft en wil haar als voorbeeld gebruiken voor alle patiënten met deze aandoening.

“Heel veel credits gaan naar jou”, schrijft cliënte me, “psychotherapie hierbij is onmisbaar…” De MDL-arts vertelde haar dat ze dit tegen alle patiënten met deze aandoening zou vertellen. Zij blij, ik ook!

Wat moet ik hierop zeggen? Ik word hier verlegen van!🙏☘️ #dankbaar

Logo’s en namen van de praktijk

Op 5 december 2006 begon ik met een eigen bedrijf. Intussen heeft het allerlei namen gehad. Het begon met Praktijk De Wilgen, dat hield het ongeveer tot juni 2008. In juli 2008 schreef ik een factuur onder de naam Van der Waard. In april 2009 schreef ik factuur met het logo van Praktijk Trifolium. En die naam is er nu ook niet meer. Deze namen zijn allemaal geschiedenis!