Categorie archief: Om even bij stil te staan

Kiezen voor een leven dat aandacht besteed aan wat goed is, plezier geeft en tot dankbaarheid leidt. Dat is wat ik graag doe. Zoveel mogelijk wil ik daarom die momenten zoeken en vastleggen. En omdat een plaatje meer dan 1000 woorden zeggen, voeg ik er meestal weinig woorden aan toe.

15 jaar bij 1nP

Vandaag is het 15 jaar geleden dat ik een handtekening zette onder een contract met Stichting 1nP. Enkele maanden erna kreeg ik mijn eerste cliënten. Ik zag hen op een locatie van 1nP in Rotterdam en bij hen thuis. Heel bijzonder voelde het eigen cliënten te hebben en de beloning op het werk ook concreet financieel te ervaren. Niet meer het vanzelfsprekende CAO-loon, maar loon gekoppeld aan gesprekken met mensen, die er voor kozen om mij als behandelaar te krijgen.
Binnen enkele jaren groeide het verder uit. Er kwam een eige praktijkruimte in Dordrecht. Een half jaar daarna, vanaf juli 2010 was ik geen werknemer meer. Een stap zetten in het diepe was het, in vertrouwen. Ook in vertrouwen op de God, die ik liefheb. Dat is bepaald niet beschaamd.
Nog elke dag ben ik dankbaar voor de mogelijkheid mij bij 1nP aan te sluiten en ZZP te zijn. Ik werk samen met een leuk team van mensen, die ik als vrienden ervaar. Mensen waarbij ik open, eerlijk en kwetsbaar kan zijn. Fantastisch!

Het ZZP zijn heeft mijn leven verrijkt, mijn netwerk en mijn kennis enorm doen groeien. Ik heb het niet willen missen!
De gesprekken met cliënten geven mij levensvreugde, zeker wanneer ik hen zie groeien in eigenwaarde en hun herstel zie vorderen.

Het is een eer om een poosje met hen op te lopen, met hen mee te denken, dingen te leren en het goede voor hen te zoeken.

Hemelse ervaring

Vandaag heb ik een heel bijzonder boekje uitgelezen over de vierjarige Colton, die door een wonder een operatie aan zijn blinde darm overleeft.

Na de operatie vertelt hij over dingen die hij gezien heeft terwijl hij geopereerd werd. Zijn vader zag hij in een ruimte vol woede en machteloosheid bidden voor zijn genezing. De artsen die hem aan het opereren waren, zag hij. Maar nóg wonderlijker vertelt hij over hoe hij in de hemel terecht komt. En wat hij vertelt over Jezus, de hemel en de toekomst blijkt wonderwel grote overeenkomsten te hebben met wat de bijbel beschrijft, o.a. in de visioenen van Johannes. Wonderlijk mooi! Fascinerend.

Het is een boekje waar ik zeer blij van wordt. Geloven zoals dit kind het deed, is wat anders dan alles wat beredeneerd wordt voorgehouden. Durven geloven als een kind of zoals Abraham het deed en vol vertrouwen op pad ging naar een beloofd land.

Eerder heb ik ook een studieboek met verhalen over bijna-dood ervaringen gelezen. Vrijwel alle ervaringen gaan over de liefdevolle sfeer, de hartelijkheid en de herkenning van eerder overledenen in die periode van het bijna dood zijn.

Voor mij is het vertrouwen in God sinds mijn 11de een realiteit. En een boekje als dit bevestigt voor mij wat ik al heel lang ervaar: Jezus houdt van ons. Zijn dood heeft de weg geopend naar de Vader. En de ontmoetingen met God en Jezus zijn intens mooi en geruststellend. Doodgaan betekent een pijnlijk afscheid van geliefden hier, maar tegelijkertijd een ontmoeting, oog in oog met Hem, die de pure liefde is. Mooier dan mooi!

Plezier of vreugde

Al lezend werd ik geraakt door een citaat van Thomas Merton. “Je bent niet geschapen voor het plezier, je bent geschapen voor de vreugde. “

Het woord vreugde gebruik ik eigenlijk zelden. Ik gebruik dan vaak het woord genieten. En dat woord linkt onwillekeurig meer met plezier. Eigenlijk is het dus een verkeerd woord, want mijn genieten heeft alles te maken met de Hoop die in mij leeft en die mijn zien beïnvloedt. Je kunt kijken en niet zien!

Wat een vreugde is het om te genieten van wat er is, wat er was en zal komen. Ik ben hoopvol. Ik zie uit naar wat komen gaat. Elke dag is zo een goede dag, een dag om vol vreugde te zijn.

Feestelijk verkeren

We voelen ons feestelijk vandaag. Met een zonnetje opstaan en uitzicht om van te dromen. We vieren ook dat we onze relatie zijn begonnen in 1981. En dat is pas echt reden om ons feestelijk te voelen!

Bij een feestje hoort lekker eten en een gebakje, maar nu ook bij een ooit zo gewijde plek: een voormalig klooster. De klok wordt geluid.

We hebben meegedaan met de viering van het middaggebed. Een indrukwekkende eenvoudige viering met volop mooie woorden om over na te denken.

De omgeving is ook meer dan schitterend. Er zijn hier nog volop herfstkleuren in de omliggende bossen. Een feestje!

Biesbosch wandelingen

Gisteren en vandaag heb ik gewandeld in de Hollandse Biesbosch. Het weer is heerlijk. Eigenlijk is het wat lastig om te bepalen wat je dan aantrekt. Een trui is niet genoeg, een jas vaak weer teveel.

Al lopend over de modderige paden had ik gisteren met een vriend hele gesprekken, die steeds weer even moesten stoppen om een manier te vinden om verder te gaan. Het getijdengebied laat zich gelden. Soms kun je links- of rechtsom een plas voorbij. Maar er waren ook hele stukken dat we creatiever moesten zijn. Klimmen en klauteren over boomstammen. Uiteindelijk zelfs met takken en boomstronken sjouwen om een brug te slaan. En dan erover heen lopen in de hoop geen nat pak te halen. Het kind in de man is wakker geroepen.

Vandaag is water hoger dan gisteren en mijn wandelgenoot is mijn geliefde. Dan gaat het anders. De natuur is even mooi en dan letten we meer op uitzichten, kleur en elkaar.

Fijn om buiten te zijn en keer op keer redenen te hebben, maar soms ook om te zoeken om dankbaar te zijn. Deo Gloria.

Gij zult genieten!

Ooit kreeg ik dit leuke glas. Onze attente Jelle had dat geregeld. Erg leuk. “Het Elfde Gebod”

Vanavond las ik een boek voor: “Heel de weg naar de hemel”. Het is geschreven door een vrouw die ook de boeken over het leven van Corrie ten Boom en Anne vd Bijl heeft geschreven, bestsellers.

De hemel is een werkelijkheid buiten de waarneembare realiteit, waarvan we zo nu en dan een glimp opvangen. De hemel is nergens, en overal. Soms trekt de mist even op en zien we een onbekend land dat toch vertrouwd is. Het kan zijn dat we op zo’n moment een glimp van de hemel opvangen.
De hemel omvat het verleden, het heden en de toekomst.
De hemel is achter mij, rondom mij en voor mij.

Gij zult genieten was er vanavond zo dubbel en dwars. Heerlijk bier met wat chips, een mooie herinnering van het cadeau gekregen glas en vooral de herkenning van de inhoud in het boek. Hemels!

Verjaardagsmaal

Eten in restaurants is veelal een menu met vlees in de hoofdrol. Dat vind ik heerlijk.

Vandaag was kleur wat de aandacht heeft getrokken. De smaak was meer dan heerlijk. En dat zonder vlees! Wél met een eitje…

Een feestelijke maaltijd.

We sloten het feestmaal af met vanille-ijs gecombineerd met warme framboosjes en witte chocolade en een forse toef slagroom. Een toetje met een liefdesverhaal.

Feestje: 14.000 dagen!

We hebben een memorabele dag, want vanaf 18-02-1983 tot 18-06-2021 genieten we nu al 14.000 dagen ofwel 2.000 weken van elkaar als getrouwd stel! En dat is uiteraard alle reden om het te vieren. En dat hebben we gedaan.

Eerst een bezoek aan Egmond Binnen waar we een Abdij bezochten met een prachtige vlindertuin.

Daarna hebben we een heerlijke fietsroute door de duinen gehad.

We hebben genoten van uitzicht op zee. Eerst bij het strand van Bergen aan Zee en daarna bij Schoorl.

En tussendoor hebben we gefietst tussen de bergen aan zee en door de bossen bij Schoorl.

Wát een mooie gebieden!

Toen was het tijd voor de feestelijke versnapering en tijd om even op het terras te lezen.

Een glas verse Pepermuntthee met een puntje taart!

Maar met storm, onweer en windvlagen in het vooruitzicht, zijn we daarna weer terug naar ons onderkomen gefietst. Precies op tijd komen we er aan. Drie druppels regen getrotseerd!

En nu zitten we binnen. Buiten komt de regen met bakken naar beneden. Het stormt! Wat een mooie dag hebben we gehad. Weer veel redenen tot dankbaarheid!

Buiten in de tuin zitten

Vanavond was het de eerste keer dit jaar dat ik in het donker in de tuin kon zitten. Na een avondje werken en werkend wandelen, kwam ik rond de klok van tien oververhit thuis.

Buiten was de temperatuur nog aangenaam. Ik zag mijn kans. Met een alcoholvrij biertje genieten van de tuin, de brandende lampen aan de wanden, de smaak, de stilte, de rust, de vrijheid. Wat een heerlijkheid!

Een brug tussen Noach en nu

De afgelopen tijd ben ik veel bezig geweest met de persoon en de omstandigheden van Noach. En vervolgens met de betekenis daarvan voor nu. Het begon met een boek dat een goede vriend meenam, vervolgens kwamen vanuit geheel verschillende richtingen studies, toespraken en ging het er ook in gesprekken over. Komt er een nieuwe tijd aan? Moeten we het vertrouwde gaan loslaten?

Vanmiddag zag ik de Ark van Noach met een brug in aanbouw ernaast liggen bij Krimpen aan den IJssel. Daarom wat mijmeringen erover.

In Matteüs 24 vertelt Jezus over hoe het in de toekomst zal gaan. “Zoals het ging in de tijd van Noach, zo zal het ook gaan als de Mensenzoon terugkomt. Want in die tijd, vóór de grote overstroming, gingen de mensen gewoon hun gang. Ze aten en dronken en trouwden, tot op de dag dat Noach aan boord van zijn boot ging. Ze hadden niets in de gaten. Toen kwam de grote overstroming en ze verdronken allemaal. Zo zal het ook gaan als de Mensenzoon komt.”

Midden de corona-tijd lijken de woorden van Jezus heel actueel. Er gebeurt mondiaal zoveel wat niet eerder plaatsvond. Ik vind het fascinerend, intrigerend, imponerend en soms ook wel beangstigend en word dan bemoedigd door wat Jezus zegt:

En dan zal het teken van de Mensenzoon zichtbaar worden aan de lucht. Alle volken van de aarde zullen de Mensenzoon op de wolken zien komen in zijn stralende hemelse macht en majesteit. En ze zullen huilen. Onder luid trompetgeschal zal Hij zijn engelen uitsturen. Ze zullen de gelovigen verzamelen uit het noorden, oosten, zuiden en westen, van over de hele wereld.” Is het al bijna zover?

Als ik de Ark van Noach hier zo werkeloos aan de kant zie liggen bij Krimpen aan den IJssel en daarnaast die brug in aanbouw, vind ik het heel symbolisch. Door de Ark kon het leven verder gaan terwijl al het vertrouwde verloren ging. Jezus vertelt me in Matteüs dat iets soortgelijks opnieuw zal gebeuren. De boot en de brug symboliseren ineens de verbinding.

Jezus is de verbinding met de toekomst! Hij is de Ark of de brug. Met hem komen we er veilig aan. Ik wil de boot niet missen.

De Ark van Noach, met de hand gemaakt, ligt al jaren op deze plaats zonder dat die bezocht kan worden.

Dromen

De droom over meer ruimte, dichtbij voorzieningen en toch heel vrij, lijkt een niet te stoppen droom. We zijn niet ondankbaar over wat we hebben, maar er blijken tal van regels en andere beletselen, dus stopt het dromen niet…

Ook dit plekje in Dordrecht kwam voorbij. Een mooie combi van wonen, werken en creativiteit. Het is het voorjaar van 2020. We waren net te laat om die nieuwe weg in te slaan, maar het was ook een te dure droom. Het zag eruit als een groene oase. Nu is het kaal. Wat is het een grote ruimte zonder al het groen!

Ik hoop van harte dat het groene karakter weer terugkeert!

Stilte

Ik zit nog even in de praktijk. Net een drukke dag achter de rug. Bellen, beeldbellen, wandelen en mensen ontvangen. Heel intens, maar fantastisch omdat cliënten aangeven met de inhoud verder te kunnen. Sleutels vinden om anders om te gaan met hun klachten, een nieuw verklaringsmodel vinden voor hun omstandigheden waardoor ze ander perspectief zien. Prachtig. Dankbaar dat ik daarin een rol mag hebben.

Oud en nieuw 2020-2021

Hoe de weg van het leven verder zal gaan, weten we niet. Afgelopen 2020 was een ‘donkere’ tijd door wat corona teweeg bracht en nog steeds is het vanzelfsprekende niet terug.

Wat is wijsheid? Zorgen maken? Ik denk het niet, maar waakzaam zijn, blijven nadenken en oog hebben voor lichtpuntjes, zegeningen, creatieve oplossingen.

Vooral let ik niet teveel op de omstandigheden. Ik heb geleerd gericht te zijn op het Licht. Dan komt het goed. Jezus ís het Licht van de Wereld.

Met dat in gedachten wens ik iedereen een gezegend 2021 toe vol van het Licht!

Lockdown

Vannacht is de krachtige lockdown ingegaan. Voor mij betekent dat ik meer thuis ben en meer online ga werken. Toch functioneert mijn praktijk als een soort ggz poli en mag ik nog steeds cliënten op locatie ontvangen. Ze krijgen daarom de keuze, met enige drang voor online.

Het voelt namelijk nu nog spannender dan de afgelopen maanden om cliënten live te spreken. Wat ben ik blij dat ik dit mooie werk zo kan voortzetten, voorzichtig, maar in vol vertrouwen!

Bovenweg: hoe zit het met onze lucht?

Tijdens een zondagmiddagwandeling over de Zeedijk zie ik de verte de rode lucht met daarin plukjes rook. Het is afkomstig van industriegebied Moerdijk. Het staat voor de vervuiling. De rood gekleurde lucht is smog.

Net op dat moment lopen we bij de doodlopende Bovenweg, een landbouwweg. De tractor rijdt traag met een rustig lopende moter. Een eindje verder loopt een groepje reeën in het veld en een drietal fazanten. Idyllisch! Het is 15 uur, maar het licht is zo zwak als bij schemering.

Smog komt doordat de vervuiling naar boven weg gaat. Blijvende vervuiling is een doodlopende weg. Tegelijkertijd vind ik het mooi om te zien en daarmee een foto waard.

IJsvogel

Deze extra mooie foto zag ik bij Wikipedia. Het is natuurlijk best een bekende vogel, maar echt gezien hebben deed ik hem niet. Tot gisteren.

Vrienden van ons wonen in de polder en hebben prachtig uitzicht op weilanden bij een kruising van slootjes. Vanuit hun keuken werden we verrast op de komst van de ijsvogel.

Op de stok boven het water zit de ijsvogel. Hij kwam, ging en kwam zo verschillende keren weer.

Een duik in het water met een klein visje in de snavel. Ook op de takken van het boompje laat hij zich zien. Een eldorado om dit zo te kunnen bekijken!

Een luxe verwarmde vogelkijkhut!

Workshop

Deze week bezocht ik een studiemiddag bij Vereniging Christen Coaches. Peter Gerrickens leert ons ‘werken met kaartspellen’.

Vier doosjes met kaarten staan op tafel bij binnenkomst, het gevoelswaardenspel, spel van verlangens, kwaliteitenspel en Inspiratiespel.  Ik vind het wel spannend om bij deze workshop te zijn, want met kaarten heb ikzelf nooit eerder gewerkt. Zal ik het verhaal snappen, voldoende concentratie hebben en het kunnen toepassen? 

Peter Gerrickens start in alle rust met de opbouw van het verhaal. Een kaartspel gebruiken kan erg zinvol zijn, omdat cliënten meer actief betrokken worden en zich veiliger kunnen voelen. De kaarten zelf helpen hen om woorden te vinden en om verbanden te ontdekken bij een vraagstelling.

We beginnen met het gevoelswaardenspel. Er zijn tal van emoties verwoord op kaartjes, op elk kaartje een andere. Prettige gevoelens zijn gesymboliseerd door een zonnetje,  onprettige gevoelens door een wolkje. Verder zijn er kaarten met levensgebieden en foto’s/plaatjes.

We worden gevraagd om een probleem in herinnering te brengen en daarbij een fotokaart te kiezen, die het probleem goed symboliseert. Ik neem als probleem het omgaan met de uitleg van de kaartspellen deze middag. Een plaatje met een wirwar van draden is het symbool. Ik zoek daarbij in de reeks kaartjes de passende woorden, die mijn gevoelens uitdrukken. Die kaartjes leg ik erbij. In het overzicht wat er dan ontstaan, komt ook inzicht. De kaartjes naast elkaar zien, werkt verhelderend.

We gaan verder met het inspiratiespel en nemen ook het kwaliteitenspel erbij. Het gaat nu over onze drijfveren. De kaartjes helpen om inzicht te krijgen welke belemmerende overtuigingen je hebt bij een na te streven doel.

Ik ga verder met het eerder genoemde probleem, het toepassen van de kaartenspellen zelf. Het lijkt mij wel wat om deze kaarten te kunnen inzetten, maar voel ook weerstand. Door de suggesties herken ik snel mijn belemmerende gedachten. Die zijn “Het lukt mij toch nooit” en “Ik weet niet hoe ik het moet aanpakken.” Die kaartjes leg ik in het midden. Links ervan leg ik kaartjes neer die iets zeggen over mijn (verborgen) kwaliteiten, die in gunstige omstandigheden zichtbaar zijn, verwoord in ‘avontuurlijk’, ‘creatief’ en ‘zelfverzekerd’. Dat valt nu weg. Ook mijn ‘spontaniteit’,  ‘rust’ en ‘enthousiasme’ worden door de belemmerde gedachten getemperd, Recht leg ik kaartjes neer die vervormingen van mijn kwaliteiten weergeven. Ik pak kaartjes met de woorden chaotisch, slordig en breedsprakig. Ook in de woorden onzeker, ongedisciplineerd en afwezig, herken ik me in deze situatie. Door het zo geordend op tafel te leggen is het inzichtelijk geworden. Ik begin het leuk te vinden en minder spannend.

We krijgen nóg een ervaring. We wisselen gelijl ook van gesprekspartner. We gaan het ‘spel van verlangens’ verkennen. Van de kaartjes kies ik ‘slapen’, ‘rust’, ‘een gezond lichaam’ en ‘eten, drinken en kleding’. Bij die behoeften worden kaartjes ‘effecten op het gedrag’ gelegd. Hoe verkouden de behoeften en gedrag zich tot elkaar? Ook dat overzicht geeft weer inzicht en er ontstaat ook gelijk een heel leuk persoonlijk gesprek daarover. Het nut van de kaarten heeft zich wel bewezen.

Ik kijk terug op een leuke, informatieve en leerzame middag. En weer heb ik nieuwe mensen ontmoet, wat inspirerend is. Leuke club, die VCC!

5 minuten kijken

Vanochtend was ik zo maar even in de tuin, misschien maar 5 minuten. En dat gaf gelijk een aantal mooie verrassingen. Ja, in planten.

Deze plant had, dacht ik, de bloei al gehad enkele weken terug, maar het blijkt dat ik alleen maar de voorloper gezien heb. Deze bloeiwijze vind ik nu nóg veel mooier.

We hebben ook donkere vlekken op de stenen. Waar komt dat vandaan? Het vermoeden is dat deze plantjes met hun vruchten de aanleiding zijn.

In oktober ongeveer begon de bloei, subtiele paarse bloemetjes. Je zou er haast aan voorbij gaan. De vruchtjes zijn eerst groen en worden dan deze bosbessenkleur.

Bij het vertrek naar mijn werk werd ik begroet door deze frisse madelief-achtige bloemen. Wat een vreugde!

Door de ruit van de achterdeur zag ik een roodborstje huppen, koolmeesjes vliegen. Jammer dat ik het niet kon vastleggen. En terwijl ik aan het wandelen was met een cliënte, zag ik nog een kleine bonte specht in een boom zitten.

Wat een mooie verzameling aan oogstrelende dingen vandaag!

Oranje Bus 2.0

In 2017 word deze bolide de mijne. Ik ben er verguld mee, ook al is de wagen geen goud waard. Jammer is dat er na een aantal maanden letters door de kleur gaan schijnen, CVI.

Een bezoek aan een autopoetserij helpt mee om de letters weer te laten verdwijnen. Echter, na ongeveer een half jaar zon erop is het effect weer verdwenen. Het zijn wat mij betreft te veel kosten voor zo kort plezier. Wat te doen?

Het idee van een folie plakken komt in beeld. Aan de zijkant zit onderaan een streep in antraciet. Ja, dat zou mooi zijn als kleur, want dan komt het terug.

Vol verwachting breng ik de bus naar het bedrijf dat aan autobelettering doet. Bij het ophalen zie ik dit.

De beplakte vlakken zijn meer grijs dan antraciet. Oei! De fout is overduidelijk. En de belofte voor verbetering komt direct. Het blijkt erg moeilijk om de juiste grijstint te maken. We gaan daarom voor een verbetering… zwart! Zwart zijn ook de randen van de ruiten.

Aan de voorzijde halen ze de eerder geplakte folie er weer af en tot hun spijt trekken ze daarmee ook oranje lak mee. De wagen is oorspronkelijk wit geweest! De nieuwe folie in zwart is erop geplakt, maar rechtsvoor zit nu een wit probleempje. Dat wordt ook wel weer opgelost. Links en rechts van het zwarte vlak komt een mat grijs lijntje in de kleur van de bumper. Anders dan bedacht, maar ook prima!

Al met al heeft deze bolide aan de voorkant een wat stoerdere uitstraling gekregen.

Houd vol. Heb lief!

Vandaag voelt mijn lijf wat krakkemikkig met klachten rond lies en heup. Zitten is niet fijn, liggen eigenlijk ook niet. Het komt vast weer goed, maar het vraagt wel even aanpassing voor mij om er niet door beheerst te gaan worden.

Een lumineus idee is om bij de rivier en de haventjes in het centrum van Dordrecht te gaan lopen. Tergend langzaam, dat wel. Maar dan zie je des temeer.

Ik voel me vaak dat mannetje zoals dat hier bij het water staat.

Oude herinneringen worden opgehaald, zoals dit trappetje waar we bij huwelijks-fotoshoot elkaar een zoen gaven. Dat doen we dus maar even opnieuw op deze plek, in dankbaarheid dat we nog steeds gek op elkaar zijn na al die tijd.

Wanneer we rond de Grote kerk lopen klinkt het carillon. We herkennen de stevige klanken van een beroemd lied ‘Een vaste burcht is onze God, een toevlucht voor de Zijnen!‘. We zingen het zachtjes mee. Het is de dag van de reformatie, bedenken we later.

De zon en wolken helpen mooi mee om de bekende plaatjes opnieuw op te lichten en als een fotogenieke plek te ervaren, zoals hier bij de Nieuwe Haven en Damiatebrug bij de Wolwevershaven.

Op een bordje voor het raam lees ik “Houd moed – heb lief”. Mooi! Doen we.

Wanneer we later langs het stadhuis lopen, horen we ook daar een carillon nu met een heel sprankelend geluid. Wat een mooie sfeer in onze stad! Elke keer is wandelen langs de kades van Dordt en een rondje door de binnenstad als een soort feestje.

Het krakkemikkige gevoel in mijn lijf is er nog, maar de wandeling heeft veel goeds gedaan.

Optimisme

“Na regen komt zonneschijn” wordt wel gezegd.

Vanmorgen dacht ik met de auto naar Den Haag te gaan. Ik had daar een testafspraak, omdat deze in de buurt niet gemaakt kon worden. Ik ben op tijd opgestaan. Op zaterdagochtend nog wel… Bij het starten van de auto gebeurt er maar weinig. De accu is leeg of bijna leeg. Echt een probleem wat in koudere en nattere tijden kan gaan komen. En dat zeker bij wat oudere auto’s. De wegenwacht besteld en ik kan daarna weer op pad.

Om de accu weer op te laden moest ik een poosje rijden. Daarom ben ik naar Rotterdam gereden. Even langs de Nieuwe Maas… En daar werd ik getrakteerd op het mooie contrast tussen regen en zonneschijn. In dit geval kwam de zonneschijn vóór de regen

De afspraak kan ik nu absoluut niet meer halen. Daarom gebeld voor een nieuwe testafspraak. Nu kan het een dag later in de stad. Dat vraagt 15 minuutjes fietsen!

Na regen komt zonneschijn!

Het zijn er 8301…

Op de Amerikaanse begraafplaats in Margraten zijn 8301 graven voor alleen Amerikaanse militairen, die gesneuveld zijn in de Tweede Wereldoorlog.

Van jongs af aan heeft de bevrijding van ons land door de geallieerden mij gefascineerd. Meerdere keren ben ik daarom naar monumenten van de WO-II geweest.

Wat me dan vooral bezighoud is de vraag wat er van de samenleving geworden zou zijn, wanneer de overheersing niet zou zijn gestopt. We zouden hebben geleefd in een dictatuur! En daar moet ik niet aan denken. Mijn drive om vrij te zijn, in alle opzichten, is nog altijd groot. Met groot respect bezoek ik daarom zulke begraafplaatsen.

Hun dood heeft ons ‘Blessing’ gebracht. William R. uit Pennsylvania heeft het nooit geweten…

Links en rechts zijn op alfabetische volgorde de namen uitgebeiteld. Indrukwekkend.

Het is nu 75 jaar geleden, maar het is nog altijd indrukwekkend. Hier zijn slechts 8301 graven, een fractie van het aantal doden dat de WO-II veroorzaakte. Het totale getal, wereldwijd, is niet bevatten.

Vrijheid is niet gratis! Leve de vrijheid!

Kunst bij Sint Gerlach

Tja, kunst. Je moet het wellicht leren waarderen. Soms is er veel kunst in het openbaar bij elkaar.

Ik heb wat minder met modernere kunst, maar soms trekt het toch mijn aandacht. Wanneer het maar niet te abstract wordt.

Bouwkunst interesseert me meer. Ook daarin houd ik meer van klassiek. Toch trok dit bouwwerk mijn aandacht. Dit bijzondere gebouw is van een instelling voor kinderen.

Mooiee vind ik deze klassieke gebouwen. En als er dan kunst omheen is, is dat ook het bekijken waard!

En al die kunst is te vinden in één dorp: Houthem bij Valkenburg

2x 60 -Over de Giessen

We konden onze verjaardagen (2×60!) vieren met een boottocht over de Giessen. Zelf mocht ik met groot genoegen schipper zijn. Op de bredere stukken was dat niet zo’n uitdaging, maar bij de smallere gedeelten wel.

We voeren met een Sampan met fluistermotor vanaf Overslingerland waar de Giessen best breed is naar het plaatsje Noordeloos.

Langs de Grotewaard in Noordeloos

Met elkaar hebben we ervan genoten. Alles zat mee. Het was gezellig, er waren lekkere hapjes en ook het weer was goed, terwijl het net zo goed fors had kunnen regenen.

Feest

Vandaag ben is jarig. Zestig jaar! Ik vind het een prachtig klinkende leeftijd. Het stemt me ook heel dankbaar

Vanmorgen begon mijn dag min of meer met een autorit. Ik reed over de Ringdijk in Zwijndrecht en zag de toren van Dordrecht. Dáár moet ik even naar gaan kijken. Want het uitzicht over de rivier hier, is voor mij steeds opnieuw een feest!! En ook al was ik daar maar even en alleen, ik heb ervan genoten!

Het verkeer op de rivier geeft de heerlijke reuring en bedrijvigheid. Ik had er zomaar een uur kunnen gaan zitten, maar ik had een doel te bereiken, namelijk mijn verjaardag vieren. Dus door naar Ambacht, want zonder ouders erbij kan het nu geen feestvieren zijn.

Nee, toch nog even een blik op de brug! De waterbus komt eraan!! Leuk! En wacht, er komt juist nog meer schepen die passeren! Jammer. “Je moet echt verder”, hoor ik mezelf denken. En dan ga ik maar en rij verder.

Weer thuis gekomen vieren we zestig jaar zijn. Heel gezellig. Het voelt als een feestje met berichtjes, cadeautjes, maar vooral door veel prettige aandacht, goede gesprekken en zorg voor heerlijk eten. Een flinke wandeling met broerlief was fijn. En dan die man op zijn 80 jarige Duitse motor op zoek naar het dorpje Dubbeldam, alsof dat dorpje nog steeds bestond zoals het 80 jaar terug was. Grappig!

In de avond zet ik broerlief af in Papendrecht en heb gezien dat het filerijden wordt over de Papendrechtse brug om terug te gaan naar huis. Mmm, niet zo’n zin in. “Ik rijd wel via Ambacht en Zwijndrecht” Dan rijd ik dus opnieuw langs de geliefde plek aan het water. En nu lijkt er wel een feestje daar. Elke bank is bezet. Het is heerlijk zwoel weer.

Wat een prachtige plek. Wat een cadeau om hier op 1 dag twee keer even te kunnen zijn. Ik ben voldaan! Wát een leuke dag!!

Aan het water

Bij de rivier met een boekje dat je probeert te inspireren. Twee goede dingen, die gecombineerd erg fijn zijn.

De bus wordt nagekeken en ik wacht op de uitslag van het onderzoek. Ondertussen loop ik wat heen en weer om te genieten van het uitzicht. De Spoorbrug, de binnenvaartschepen die voorbij varen over het ruime sop. Heerlijk.

Nadat ik het allemaal wel heb gezien, pak ik mijn boekje erbij, een essay met de titel ‘Aandacht voor wat echt telt’. Het inspireert en bemoedigt me, omdat het verwoord hoe ik ook denk. En dan zie ik bloemetjes op de kade. Een bijtje zoemt van bloem naar bloem. Deze bloemen tellen mee, ook al zijn ze hier ongepland terechtgekomen.

Dan komt het verlossende telefoontje. Mijn klacht is terecht en gaat opgelost worden. Vier redenen tot dankbaarheid: uitzicht op de rivier, een inspirerend essay, kleinood van bloemetjes en de oplossing van een klacht! 🙏🤗

Spinnentijd

September wordt de spinnenmaand genoemd. Het blijkt dat spinnen dan het meest opvallen, terwijl ze er wel het hele jaar gewoon zijn.

Er zijn een aantal redenen, waarom de spinnen meer zichtbaar worden. In de lente en zomer zijn spinnen het liefst buiten. Zodra de nachten kouder worden, willen de vrouwtjes naar binnen. En de mannetjes willen niet zonder de vrouwtjes zijn en gaan erachteraan. Dan kunnen ze paren. Ze kruipen op alle mogelijke manieren naar binnen. Zo zien we er dus veel meer.

Maar er zijn nog meer redenen waarom spinnen meer opvallen. Spinnen reageren op de trillingen die we lopend veroorzaken en slaan dan op de vlucht. Spinnen zijn wanneer de herfst begint volwassen geworden en daardoor vallen ze ook meer op. En in de ochtend met de dauw, het viel me van de week al op dat er veel dauw is, zie je de spinnenwebben ook veel beter.

Bijzondere wolkenhemel

Op onze laatste vakantiedag in Bad Bentheim liepen we vanaf een restaurant naar ons B&B terug. We hebben allerlei weggetjes bewandeld, die we eerder nog niet begaan hadden. Het begon te schemeren.

Terwijl we naar het mooie avondrood kijken, zien we nog meer. Twee lagen wolken in verschillende kleuren en in bewegingssnelheid. We zijn op het balkon dit verschijnsel gaan volgen. Fascinerend! Een mooie afsluiting van ons verblijf hier.

Kijk naar de vogels

In de bergrede zegt Jezus dat we ons geen zorgen moeten maken over de dag van morgen. En dan geeft Hij een advies: Vul je ogen en gedachten met positieve dingen. “Kijk eens naar de vogels. Ze zaaien niet, ze maaien niet en ze bewaren geen voorraden in schuren. Jullie hemelse Vader geeft ze te eten. Jullie zijn toch veel belangrijker dan de vogels?”

Musjes zijn een beetje mijn favoriete vogeltjes. Bij ons in de tuin hippen ze op en neer, heg in, heg uit. In de wilde wingerd zijn ze ook volop te vinden. Elk jaar opnieuw komt er een nestje met jonkies onder het dak. En dagelijks zijn ze druk in touw om te eten en te drinken. Ze badderen in zanderige aarde of in een minibadje wat voor hen klaarstaat. Ze zingen allemaal hun eigen lied. En zo heeft elke vogel zijn eigenaardigheid. Wanneer ik naar hen kijk en luister, stopt het actieve denken.

Vogels leven met de dag en ik merk dat dit het beste is om te doen en elke dag opnieuw te verwachten dat ik krijgt wat ik nodig heb. En wanneer ik overweldigd ben door iets wat onprettig is, is vogels kijken een heerlijke ontspanning!

40 jaar verpleegkundige!

Vandaag is het veertig jaar geleden dat ik de belofte aflegde bij mijn diplomering als verpleegkundige.

Wat is er veel gebeurd. Bij de diplomering ben ik nog maar 19 jaar en stap tamelijk ‘bleu’ de wereld in. Theoretisch zou ik voldoende kennis moeten hebben, maar in de praktijk is het diploma nog niet zoveel waard. Ben ik kundig in het verplegen? Nee, zo voelt het echt niet.

Als dienstplichtige mag ik mijn eerste ervaringen opdoen en gelijk leren om met de handen op de rug te verplegen. Dat is de patiënten coachen in de zorg voor het eigen lichaam en zelf zo min mogelijk (onnodig) overnemen.

Na de diensttijd, 14 maanden later, begint mijn baan in het ziekenhuis. Ik krijg ervaring op diverse afdelingen, o.a. chirurgie, KNO, dermatologie en orthopedie. Ik heb daar veel gedaan, gehoord en gezien. Het vak past niet echt. Het leukste in het werk is mensen positieve aandacht geven. Nee, de praktische verpleegkundige zorg zelf is niet wat de vreugde geeft. Toch houd ik het ongeveer 4,5 jaar vol. Vol (levens)vragen en uitgeput vertrek ik hier.

Ik mag de opleiding tot operatie-assistent gaan doen. Het is wel erg interessant om die wereld mee te maken. Ik werk mee bij talloze operaties. Ik assisteer aan tafel, heb omloopdiensten en het boeit me wel. Maar meer als waarnemer dan als deelnemer. Boeiend is ook om te zien wat stress doet bij artsen. Maar ook het ongelooflijke geduld bij een langdurige operatie, waarbij de chirurg met een loep zijn werk moet doen. Ook zie ik hoe non-verbale communicatie  wordt gebruikt door het ondersteunend personeel. Na 2,5 jaar vertrek ik er weer. Het is weer geen job welke bij me past. Ik mag weer terug naar een verpleegafdeling, chirurgie.

Terug op de verpleegafdeling valt het collega’s op dat ik veel meer geïnteresseerd ben in het praten met patiënten. Het is voor hen ergerlijk. En dan komt de duw in de juiste richting: de geestelijke gezondheidszorg, de GGZ.

Daar in de GGZ ben ik min of meer tot leven gekomen. Onder bijzondere omstandigheden begin ik in het psychiatrisch centrum Schakenbosch. Wat een totaal andere sfeer dan in het ziekenhuis. Veel losser en veel minder het gevoel steeds beoordeeld te worden. Vanwege de reistijd blijf ik er niet eens een jaar, maar ik ben erg verrijkt. En dan mag ik dichtbij huis aan het werk, bij De Grote Rivieren. Daar groei ik verder in het me vrij voelen en leer ik mezelf in te zetten als instrument. Ik groei er in zelfvertrouwen ik krijg veel kansen. Ik mag een opleiding volgden bij de Hogeschool in Breda.

Ik word sociaal psychiatrisch verpleegkundige en krijg elders een baan. Een paar jaar later doe ik ook nog de Voortgezette Opleiding SPV bij de Hogeschool Utrecht.  De meest kwetsbare mensen leer ik helpen hun waardigheid terug te vinden en zich staande te houden in de maatschappij. Van deze mensen, die vooraf patiënten waren, mag ik weer medemensen maken met aandacht voor hun eigen kwaliteiten, doelen en mogelijkheden.

Werken bij “Het Kasperpad” was daarbij de meest inspirerende periode, denk ik. Er is bij de start van dit landelijk opzienbarende project veel ruimte voor creativiteit, vernieuwing en er is een grote collegiale saamhorigheid om deze groep mensen te helpen op de plek waar ze wonen en leven. De standplaats  veranderde van Dordrecht naar Gorinchem. Het elan verdwijnt weer, wanneer de projectgelden opdrogen en de organisatie het werk moet doen met de reguliere gelden. Ongeveer 12 jaar werk ik met chronische psychiatrische patiënten.

Ik hoor van de contextuele benadering en ik ga de opleiding doen. De contextuele benadering geeft me extra verdieping en ik leer ook veel meer over mijzelf, de invloeden van mijn context.

Mijn ervaring groeit verder door te gaan werken op andere afdelingen op de polikliniek. Ik word een manusje van alles. Ik doe mee met crisisdiensten en later ook de rampenhulpverlening van de GHOR.

De sfeer in het werk raakt meer gericht op de financiële balans in plaats van de nadruk op het welzijn van de cliënten. De diverse afspraken met cliënten worden nu mijn productie. Er komen productieafspraken. Vreselijk vind ik dat. Nog steeds ben ik verpleegkundige, maar nu ook met het gevoel kundig te zijn. Een collega tipt me over 1nP en na rijp beraad word ik op 5 december 2006 deelnemer bij 1nP. Een nieuwe start.

Er komt en blijft volop ruimte voor nieuwe dingen. Ik start in Rotterdam, maar in 2009 start ik met een collega een maatschap in Dordrecht. Praktijk Trofilium heten we dan. Er zijn geregeld inspirerende ontmoetingen en steeds groter wordt de kennis.

De maatschap valt in 2012 uiteen. En dan ga ik verder als Praktijk VAN WAARDE. Ik werk samen met diverse collega’s. Ze komen en gaan, maar steeds kan ik verder. Ik kies steeds om geen zorgen te maken, maar vertrouwen te hebben, leef met de dag en vol verwachting van wat komt. En ik ben blij met nieuwe collega’s, zoals Joram en Anne-Marie.

Nu is het 40 jaar verder en ik deel de conclusie van Salomo dat er niets beters voor een mens is dan blij te zijn en plezier in het leven te scheppen, zolang hij kan. En daarnaast dat hij zou moeten eten en drinken en zou moeten genieten van alle vruchten van zijn werk, omdat dat alles een geschenk van God is. Dat is leven met de dag in vol vertrouwen.

Vaderdag

Vroeger hebben we Vaderdag nooit zo gevierd, vanuit het idee dat het elke dag Vaderdag is. Met de kinderen allemaal uit huis, is het heel leuk wanneer ze op een dag als deze terug naar het ouderlijk huis komen en je willen laten ervaren dat je belangrijk voor ze bent.

Het is ook gaaf om mee te genieten met hun leven, hun nieuwe ervaringen, dromen, uitdagingen. Nu ook als grootvader.

Het is ook speciaal te bedenken dat ikzelf ook kind ben en een vader hebt. Ook daar zit mijn dankbaarheid. Jarenlang is er voor mij gezorgd, met veel liefde.  Dat zien en benoemen, is waardevol.

Vaders. Hun woorden en daden worden vaak te weinig in beeld gebracht. Wat ze zeggen, wat ze niet zeggen, wat ze doen en niet doen. De impact daarvan heeft grote gevolgen voor hun kinderen en ook kleinkinderen. Daarom moet iedereen ook de afstand met vader en moeder vergroten om zelf te beslissen wat ze als goed ervaren en wat ze wel en niet van de vaderlijke invloed willen overnemen. Daarom is vaderschap dus ook loslaten. Het overlaten aan wat komt. Vertrouwen geven.

Het is mooi om wederkerigheid te ervaren, gezaaide liefde terug te krijgen. Open en eerlijk kunnen communiceren als volwassenen onder elkaar over dat wat je belangrijk vindt en de verantwoordelijkheid te laten bij wie deze hoort.

Oranje bij Dordt

Voor velen is de skyline van Dordrecht een geliefde plek om te zien. Voor mij ook. Wanneer ik de brede rivier zie, liever ook nog ruik, de Grote Kerk fier zie staan als blikvanger van mijn stad en verderop de markante spoorbrug waarneem, dan voel ik me thuis. Het geklots van water tegen de oevers geeft rust, terwijl de veerdienst, die ik zie varen om passanten van Dordrecht naar Zwijndrecht en vise versa te brengen, juist weer de leuke afleiding geeft. Dat alles bij elkaar geeft dat ik dan daar graag wil blijven.

Bij Zwijndrecht zie je ook nog in lijn de sleepboten van “Broedertrouw” aan de kade liggen. Die binnenvaart en misschien wel het meest die sleepboten, blijft me ook boeien. Waarschijnlijk is mijn beeld van de binnenvaart veel te romantisch voorgesteld, maar ik geniet intens van die activiteiten die op en aan het water zichtbaar zijn.

De Oranje Bus bij deze interesses brengen en gezamenlijk in beeld kunnen brengen, vind ik helemaal fantastisch. Vandaag lukte dat bijzonder goed. De zon werkte mee en er was veel parkeerruimte vrij. Wat een mooi moment!

Fijn dat je er bent!

Vandaag liep ik naar het winkelcentrum voor gezonde boodschappen. Net voor de ingang zag ik staan dat ik welkom ben. In deze tijd voelen velen zich alleen, niet welkom of alleen onder bepaalde voorwaarden.

De boodschap bij het winkelcentrum was, denk ik, niet in eerste instantie om me welkom te heten, maar om een andere boodschap te geven, namelijk afstand houden.

Graag heet ik mensen welkom, zowel nabij als van verder weg. Ze zijn in mijn ogen zeer van waarde. Waardevolle mensen zijn een verrijking met wat zij te vertellen hebben of graag doen. Gedeelde vreugde geeft dubbele vreugde en gedeelde smart halveert de ervaren smart.

Wees welkom! Fijn dat je bent!

Stilte

Tot stilte komen is wel een ding voor mij. Ik ben eigenlijk altijd bezig met informatie, vaak digitaal, maar ook via alle zintuigen. De tuin is meestal de plaats om tot innerlijke stilte te komen.

In de tuin zittend zie ik de kleurige planten zacht heen en weer gaan in de wind. Ik hoor merels communiceren, zie een vlindertje voorbij vliegen. Bijen en andere insecten komen af en aan naar de fleurige bloemen. Zo klein en toch zo rijk uitgerust met vleugels en alles om zelf te kunnen leven en ander leven te verrijken. Wat een schoonheid zit daarin.

Er is een duif te horen, die koerend aandacht vraagt, de mussenkolonie laat massaal van zich horen wanneer er iemand in de buurt komt. De meesjes in het nestkastje reageren enthousiast bij de komst van moeder. Een kauwtje krijst met korte stootjes “ka!”. Het kleine waterpompje laat het water steeds een beetje opborrelen. Af en toe wordt mijn oog getrokken naar een muisje, die onder het hek met de buurman even bij ons komt snuffelen. En wanneer het even helemaal stil lijkt, komt ineens de eend terug van fourageren en plonst het vijvertje in en kruipt in haar nest.

Er is volop drukte in de stilte en mijn gedachten zijn daarbij, hier in het nu!

Duurzaamheid

Al een tijd lang is duurzaamheid voor mij een thema, waar ik warm voor loop. Nu merk ik wel dat de droom van duurzaamheid wel wat anders is dan de dagelijkse praktijk. En het beloopt veel terreinen. De laatste twee weken is er een verandering gekomen in mijn omgang van voedsel door na te denken en te onderzoeken waar het eigenlijk vandaan komt en hoe eerlijk voedsel eigenlijk is. Als mensheid hebben we de taak om goed te zorgen voor mens en dier, te heersen en niet te plunderen.

Van de week werd ik getriggerd in mijn wens om puur te zijn, in alles betrouwbaar te handelen overeenkomstig mijn principes. Dat past bij duurzaamheid. Met betrekking tot voedsel denk ik aan onbewerkt voedsel, eten van verse groenten en fruit, liefst van de boom. We hebben fruitbomen in de tuin. We zijn nu ook gestart met puur plantaardig eten. Plantaardig is een mooi woord: plant-aardig. Want kunnen we überhaupt dier-aardig eten? Hoe meer ik erover lees, zie en beluister, hoe meer ik gewoon aardig wil zijn, ook in eten.

Straatje schoon vegen

Om cliënten niet elkaar te laten kruisen, is het zinvol om de voorkant én de achterkant van de praktijk goed beloopbaar te hebben. Van de week schrok ik van de bestrating achter. Het was nauwelijks meer een pad te noemen, zoveel onkruid als erover heen groeide.

Karin heeft vandaag flink huisgehouden en moet je nu eens zien hoe strak het er nu uit ziet. Geweldig! Zelf heb ik de ramen gezeemd. Dus is het weer representatief!

Moederdag!

Gisteren was er ineens een mooi moment om de moeder van mijn kinderen spontaan te laten poseren. En ze was daartoe gelukkig graag bereid! Wat een prachtige vrouw heb ik toch! Bedankt Karin, dat JIJ de MOEDER bent van onze kinderen!

Maar, waar zouden we zijn als we zelf geen moeder hadden? Fantastisch dat we ze allebei nog hebben. En vanaf dit jaar genieten we van nog een moeder, onze lieve schoondochter, die we keer op keer zien genieten van haar moederschap!

Zó bijzonder!

Een cliënte is zo blij! Graag wil ze het vertellen. “Zó bijzonder”, schrijft ze me. Ze heeft al maanden een chronische MDL aandoening. In de intense gesprekken, – het ging bepaald niet vanzelf-, is er ruimte gekomen voor acceptatie van deze alles overheersende klachten en zijn de klachten ook ‘behapbaar’ geworden. De MDL-arts vond het ongelofelijk dat ze dit voor elkaar gekregen heeft en wil haar als voorbeeld gebruiken voor alle patiënten met deze aandoening.

“Heel veel credits gaan naar jou”, schrijft cliënte me, “psychotherapie hierbij is onmisbaar…” De MDL-arts vertelde haar dat ze dit tegen alle patiënten met deze aandoening zou vertellen. Zij blij, ik ook!

Wat moet ik hierop zeggen? Ik word hier verlegen van!🙏☘️ #dankbaar

Logo’s en namen van de praktijk

Op 5 december 2006 begon ik met een eigen bedrijf. Intussen heeft het allerlei namen gehad. Het begon met Praktijk De Wilgen, dat hield het ongeveer tot juni 2008. In juli 2008 schreef ik een factuur onder de naam Van der Waard. In april 2009 schreef ik factuur met het logo van Praktijk Trifolium. En die naam is er nu ook niet meer. Deze namen zijn allemaal geschiedenis!