Categorie archief: Van alles en nog wat

Grijstinten

Volmaakt wordt nooit, maar het is leuk om verbeteringen te zien, toch?

De lak van de bus was gedeeltelijk eraf gekomen bij de voorklep. Dat zien deed me wel zeer. De cursus omgaan met teleurstellingen komt gewoon geregeld met een update. Dit was zo’n teleurstelling. Wat een helpende gedachte is: het is een ruim 14 jaar oude wagen…. We gaan kijken naar opties voor verbetering.

Vandaag is er aan weerszijden van het zwart een mat grijze strook geplakt. Dat vind ik wel een verbetering.

Door een tip bij onze garage kreeg ik een ander probleem opgelost: de licht grijs geworden bumpers kon ik in een uurtje met gerichte hitte weer in hun oorspronkelijke kleur brengen. Dat vroeg om een verfbrander…

Wat mij betreft is het een stuk opgeknapt!!😍

Extra tuin bij de praktijk

Door de corona zijn er nieuwe eisen aan mijn werk en de organisatie ervan. Een ervan is dat de anderhalve meter vraagt om een doorloop van cliënten. Bij de voordeur erin, via de achterdeur er weer uit. Maar dan moet het er achter wel wat meer representatief uitzien. Dat hebben we aangepakt.

We hebben de grond bewerkt. Er zitten nog steeds veel takjes met heel scherpe naalden in de aarde. En dat terwijl er al veel is weggehaald. Dat maakt het even woelen in de aarde niet zo aangenaam.

In de zomer heb ik al flink gesnoeid. De grove aanblik verbeterde daardoor. Nu zijn ook extra planten toegevoegd, die we uit onze eigen tuin hebben gehaald. Na een paar uurtjes ziet het er weer toonbaar uit. Ik zie uit naar hun groei en bloei!

Sint Pietersberg

Afgelopen dagen hebben we met een paaltjesroute over de Sint Pietersberg gewandeld. Hierdoor loop je dan niet steeds over dezelfde paden en heb je houvast. Ons doel was het zien van de mergelgroeve. Daar is tegelijkertijd ook het einde van het Pieterpad. En dat is voor mijn nieuwsgierigheid ook wel een interessant gegeven.

Op de eerste route, met de rode driehoek, begonnen we vanaf de parkeerplaats bij de Maas ter hoogte van de oude ENCI gebouwen waarin nu allerlei kleine bedrijven zijn gevestigd. We lopen langs de Maas. Het is er in vergelijking met de rivieren bij Dordrecht erg rustig. Een eindje verder zien we de sluis van Canne. We lopen de grens met België over.

Zo lopen we gelijk Wallonië binnen. We gaan bij het dorpje Petit Lanaye het bos in en beginnen dan met de klim naar boven.

Boven is er een plateau.

Door bossen en velden lopen naar het uitzicht op het Belgische dorp Kanne en het monumentale gebouwencomplex van Château Neercanne.

Een eindje verderop zien we opening van de mergelgrotten. De mergelgroeve zien we daar nog niet.

Achter deze bont gekleurde schapen zien we al wat meer van de grotten, maar nog niet heel dichtbij het zicht op de mergelgroeve. We blijven trouwaan de route, maar mrt de wens op om meer van de groeve te zien. We wachten af, wellicht komt dit later in de route(?).

Met het volgen van de rode driehoeken lopen we door naar de rand van de Sint Pietersberg. Daar zien we Maastricht liggen met de bekende kerkgebouwen. Maar prominent is daar vooral Fort Sint Pieter te zien, dat daar al staat sinds 1701.

De middag vordert en we krijgen trek. Met een kleine omweg zien we nog meer moois, maar dan in de vorm van herfstkleuren langs de paden.

Wat we niet door hebben, is dat we op slechts 100 meter van de gewenste mergelgroeve lopen. We hebben dát, waar we eigenlijk voor gingen, dus nog nauwelijks gezien.

We dalen af naar de weg en gaan terug naar de auto. Het begint te spetteren.

We besluiten om daags erna met een extra wandeling alsnog te gaan zoeken naar de mergelgroeve.

De volgende morgen gaan we ondanks de stromende regen de uitdaging toch aan. Afdalen over natte herfstbladeren voelt af en toe wel even link, maar we zetten door.

Deels is deze wandeling (met de gele zeshoekjes) overlappend met die van de dag er voor, al is het dan in tegengestelde richting.

Met de paraplu boven ons hoofd stappen over de steeds modderig wordende paden. Deze route is gelukkig een stuk korter, wat dat gedrup vinden we niet echt aangenaam.

We komen steeds dichter bij de groeve, die vooral in de 20e eeuw uitbreidde tot een gigantische krater van 135 hectare.

Eenmaal bij het volle zicht op groeve, doet het ons denken aan een berglandschap.

We lopen aan de rand van deze groeve naar de trappen, waar ook een soort balkon is gemaakt. Het symboliseert de onderbroken weg, die er al was in de Romeinse tijd. Dat is het symbolische eindevaluatie het Pieterpad.

Het einde van het Pieterpad.

De wandelingen over de Sint Pietersberg waren fijn. Het was heel rustig. Auto’s en ander gemotoriseerd verkeer is er niet. Er zijn vooral wandelaars.

We keren terug naar de auto.

Een auto voor iedereen!

Vandaag reed ik voor de tweede keer in een greenwheels auto. Ik ben blij me de mogelijkheid om zo een auto tot mijn beschikking te hebben.

Greenwheels is begonnen in 1995 met 3 auto’s in Rotterdam. Inmiddels zijn ze samen gegroeid naar 1.950 auto’s verspreid door heel Nederland. Dat vind ik gaaf, want voor iedere Greenwheels auto extra, verdwijnen er 11 andere auto’s, zo schrijven ze. Dat is een heel mooi gegeven.

Ik hoop dat ze ook in Dordrecht-Sterrenburg een of meer auto’s gaan plaatsen.

Vervlogen geschiedenis

Tijdens een werkwandeling liep ik voorbij de oude gebouwen van het voormalige Diaconessenhuis Refaja. De sloper is hard aan het werk om de laatste zichtbare herinneringen aan de dit gebouw weg te halen.

In dit gebouw heb ik op de operatiekamers gewerkt en de keuze gemaakt om de somatische gezondheid in te ruilen voor de geestelijke gezondheidszorg. Nog bijna dagelijks blij met die keuze.

De herinneringen aan Refaja zijn gelukkig ook goed.

Peertjes uit eigen tuin

Steeds vaker liggen er al peren op de grond bij onze Giesser Wildemanbomen. Is het nu tijd om ze te gaan oogsten? Niet alle peren hebben al rode wangen.

De gevallen peertjes, die verder goed uitzien, heb ik geraapt. Een tijltje vol na de enorme wind! Na het schillen en koken, hebben we de eerste pan al weer leeggegeten.

Het plukken leverde al flink wat op. Zaterdag vulde ik weer een volle krat. Verschillende porties daarvan zijn weggegeven aan trouwe fans en een deel is nu gekookt in de grootste pan die we hebben

Het heerlijke zoete rode goedje is nu weer klaar om te eten en nu gewekt om het ook later te kunnen eten. Fantastisch zo’n voorraad. Maar het is ook een enorm werk om die peren allemaal te schillen.

Er dan zit nog veel meer aan te komen!

Schilderij

In de kringloopwinkel komen we een enorm schilderij tegen. Het is in een hoekje neergezet. Eerder hing het aan een balustrade in de winkel. Ik loop er eerst aan voorbij, maar dan valt mijn blik er nog eens op. Dit is leuk, dit passend bij de kleuren van de studeerkamer. Wél fors. Dat ben ik niet zo gewend. Het voelt als ‘durf hebben’ om het mee te nemen.

Wat leuk om zo’n werkstuk te kunnen aanschaffen. De schilder is mij niet bekend, maar de aanschaf stemt dankbaar! Ik vind het mooi, anders dan ik ooit zou kopen.

Binnendringer

Vanmorgen ben ik na mijn vakantie weer teruggekomen op mijn werkplek. Bij binnenkomst voelt het weer als vanouds, vertrouwd.

Maar toen ik de keuken inliep, werd mijn aandacht getrokken door prachtig groen. Het was onder de deur door naar binnen gegroeid. Bizar!

Alhoewel het eigenlijk best mooi is, blijft het toch ongewenst gewas, zeker in huis. De binnendringer is daarom resoluut gekortwiekt. Het was meters lang!!

Is dat nou wiet?

Met enige verbazing zagen we vandaag een heel veld staan met ‘wiet’, zo leek het althans. Dat moeten we eens uitzoeken, dachten we.

De woorden hennep, wiet en cannabis worden regelmatig verkeerd gebruikt, lees ik. De meeste mensen denken ten onrechte dat het allemaal namen zijn voor hetzelfde. De overeenkomst is dat het allemaal de plant cannabis is. De overheid maakt onderscheid tussen legale en illegale canabis. De legale cannabisplanten heten vezelhennep. En dat groeit hier dus.

Er is een hele website aan dit onderwerp gewijd. Ook weer leuk om te weten.

Sabelsprinkhaan

We zaten op een bankje wat uit te rusten van een fietstocht, toen een groen blaadje ineens bleek te kunnen vliegen. Het lijkt een groene sabelsprinkhaan te zijn. Ik vind de camouflage best wel indrukwekkend.

Gelijk heb ik maar even verder over dit insect gelezen. Deze soort sprinkhaan blijkt vrij nuttig te zijn. Dit omdat het voedsel voornamelijk uit andere insecten bestaat die op planten leven. Hun prooien worden met de stekelige voorpoten gegrepen en door de sterke kaken aan stukjes geknipt. Ook wordt soms wel aan planten geknaagd maar insecten, waaronder andere sprinkhanen, vormen het belangrijkste voedsel.

Toch weer leuk om te weten!

Kleur aanbrengen

Naar aanleiding van een bezoek aan een tuin, kwam het idee om naast de kleur van bloemen, ook kleur te brengen in tuinmeubilair. Wat er zo mooi uitsprong is rood.

We hadden al jaren een rond tafelblad in de schuur staan dat stond te wachten op een goed moment. Die is er nu gekomen door deze te leggen een oud onderstel van een inklapbare tafel. Zo kon ik een nieuwe tafel maken. Het onderstel was aan het roesten en heeft een Hammerite behandeling gekregen.

Uit een plank heb ik, zo goed als ik kon, een cirkel gezaagd en deze op een bloempot gemonteerd voor een laag tafeltje bij een ligstoel. Ook een bijna 38 jaar oud dienblad heeft dezelfde kleur gekregen. Het was best wel leuk om weer eens wat te klussen. Nooit gedacht dat het een schilderklusje zou worden.

En nu het in de tuin staat, geniet ik er extra van!

Huisschilder

In het najaar hadden we gedacht dat hij kwam, maar het werd een flink aantal weken eerder. De schilder komt nu juist in de tijd van veel warmte bij ons het huis van buiten opschilderen. Wat een opgave!

We hebben veel plezier met de schilder en kunnen hem van harte aanbevelen. Het werk wordt heel gedegen en met voortvarendheid gedaan en het resultaat ziet er lekker strak uit. Met al dat groen in de tuin en aan de muur weet hij goed om te gaan. Daar word ik blij van!!

In de goed gekozen pauzes ontmoeten we elkaar. We bemerken respect, eerlijke interesse en vriendelijkheid. Naast deskundigheid en een Rotterdamse stijl van aanpakken, is dat een prettige combinatie.

Niet wachten

Terwijl ik op de fiets naar huis rijd, moet ik wachten voor de spoorwegovergang. Het duurt best even voordat er wat komt. Aan de andere kant bespeur ik beginnend ongeduld. Daar wil ik mezelf niet aan overgeven, ondanks dat ik geregeld hier mag wachten op zeer traag rijdende treinen.
Naast mij zie ik dit kleine bloemetje. En vanuit de hand, de fiets in evenwicht houdend, probeer ik dit bloemetje scherp te fotograferen. Het vraagt meerdere pogingen. Maar wanneer de spoorbomen weer open gaan, is het gelukt. Een leuk momentje!

Gezonde lunch

Gezondheid en puur eten hangt wat mij betreft samen.

Steeds vaker lunch ik met verse sla en/of baby-spinazie met peulvruchten en dan nog kruidige toevoegingen.

Heerlijk voor is de olijf, stukjes zongedroogde tomaat, zelfgemaakte hummus en bijvoorbeeld bieslook.

En daarnaast nog een volkoren cracker met wat pittigs erop.

Drie jaar alweer

In 2017 ben ik al een tijd aan het zoeken naar een busje. Dit om de eenvoudige reden dat ik dan lekker hoog zit, overzicht heb op de weg voor mij. Ik kan dan nog sneller anticiperen op wat er gebeurt. Daarnaast is het ook heel praktisch in gebruik.

We hebben het plan om een reisgenote op te zoeken in Friesland. Ze woont in een deel van Friesland waar ik nooit eerder was. Daags voor de reis valt mijn oog op een Oranje Busje, die te koop staat aangeboden in Kootstertille, nooit van gehoord. Het blijkt ook in Friesland te zijn. We kijken of het met ons bezoek te combineren valt. En wat blijkt? De twee plaatsen liggen bijna naast elkaar!

We kiezen ervoor om eerst naar het Oranje Busje te gaan kijken en de eerste indruk is positief. We gaan ermee rijden en komen ook langs de reisgenote. We maken even contact over ons bezoek straks… Dan blijkt haar man veel kennis van auto’s te hebben. Hij is direct behulpzaam en loopt de Oranje Bus helemaal na. De motor is prima, heeft erg weinig km’s gemaakt, maar voor de rest geeft hij cryptisch aan dat de wagen veel heeft meegemaakt. We zien wel dat de wagen van binnen niet heel gaaf is.

Het Oranje Busje is opvallend oranje en heeft onderaan een grijze rand, die gelijk loopt met de bumpers. Deze combinatie spreekt me aan. Het is niet ordinair, maar wel opvallend en daarmee fotogeniek!

Na enige twijfel koop ik de wagen. En ik ben er groos mee. De overschrijving gebeurt in Buitenpost en dan mag ik er mee weg. Ik voel me rijk en dat voel ik me nog steeds!

Wolkenpaneel

De lucht met daar de wolken blijft een vrijwel dagelijks mooi schetsboek. Waar is de tijd gebleven dat ik op mijn rug op het strand of in het gras naar de wolken lag te kijken. Soms kun je er allerlei figuren in zien.

Deze lucht maakte een indruk op mij. Ik bekijk het zo: De witte zachte achtergrond met daaronder de pittige kleine wolkjes geeft een sfeer van beweging, we gaan ergens heen. De heldere blauwe sfeer geeft vreugde, ruimte, leefruimte, vrijheid!

Piepers

Toen we door de Kiltunnel gereden waren vandaag zagen we verschillende velden met aardappelen, piepers. Ze staan nu volop in bloei. Eigenlijk heb ik nooit zo’n plant van dichtbij bekeken. Vandaag dus een goede reden om dat wél te doen. We zagen twee typen aardappelbloemen. Deze bloem met wit en geel vind ik het mooist.

We hadden het ook even over een enorme berg aardappelen, die maar nauwelijks verkocht werd door de huidige corona crisis. Nu weer velden vol. Hoeveel zou zo’n veld nu opleveren in kg’s?

Ooit las ik van een populaire lekkernij in de Hoeksche Waard, de seuter. Het schijnt wereldberoemd te zijn in ’s-Gravendeel. In dit dorp bakken ze ongeschilde krieltjes, wat dus seuteren wordt genoemd. Niet raar dus dat ‘s-Gravendelers Seuters worden genoemd.

Ook las ik dat van de aardappels die niet geschikt zijn om te koken en alleen om te bakken, een speciale chips gemaakt wordt met een geheim recept.

Onverwachte schoonheid

Op het parkeervak, naast mijn auto groeien deze gele bloempjes met hun smalle steeltjes. Toen ik er langs liep zag ik geen onkruid, maar gele bloemen. Ik was blij verrast erdoor.

De schoonheid is het onverwachte. Elke bloem is uniek en in dit geval ook de plek waar ik ze heb zien staan. Tussen de straatstenen hebben ze zich een plek veroverd.

Ze hebben me een glimlach op het gezicht gebracht. Dat is mooi. Reden tot dankbaarheid!

40 jaar verpleegkundige!

Vandaag is het veertig jaar geleden dat ik de belofte aflegde bij mijn diplomering als verpleegkundige.

Wat is er veel gebeurd. Bij de diplomering ben ik nog maar 19 jaar en stap tamelijk ‘bleu’ de wereld in. Theoretisch zou ik voldoende kennis moeten hebben, maar in de praktijk is het diploma nog niet zoveel waard. Ben ik kundig in het verplegen? Nee, zo voelt het echt niet.

Als dienstplichtige mag ik mijn eerste ervaringen opdoen en gelijk leren om met de handen op de rug te verplegen. Dat is de patiënten coachen in de zorg voor het eigen lichaam en zelf zo min mogelijk (onnodig) overnemen.

Na de diensttijd, 14 maanden later, begint mijn baan in het ziekenhuis. Ik krijg ervaring op diverse afdelingen, o.a. chirurgie, KNO, dermatologie en orthopedie. Ik heb daar veel gedaan, gehoord en gezien. Het vak past niet echt. Het leukste in het werk is mensen positieve aandacht geven. Nee, de praktische verpleegkundige zorg zelf is niet wat de vreugde geeft. Toch houd ik het ongeveer 4,5 jaar vol. Vol (levens)vragen en uitgeput vertrek ik hier.

Ik mag de opleiding tot operatie-assistent gaan doen. Het is wel erg interessant om die wereld mee te maken. Ik werk mee bij talloze operaties. Ik assisteer aan tafel, heb omloopdiensten en het boeit me wel. Maar meer als waarnemer dan als deelnemer. Boeiend is ook om te zien wat stress doet bij artsen. Maar ook het ongelooflijke geduld bij een langdurige operatie, waarbij de chirurg met een loep zijn werk moet doen. Ook zie ik hoe non-verbale communicatie  wordt gebruikt door het ondersteunend personeel. Na 2,5 jaar vertrek ik er weer. Het is weer geen job welke bij me past. Ik mag weer terug naar een verpleegafdeling, chirurgie.

Terug op de verpleegafdeling valt het collega’s op dat ik veel meer geïnteresseerd ben in het praten met patiënten. Het is voor hen ergerlijk. En dan komt de duw in de juiste richting: de geestelijke gezondheidszorg, de GGZ.

Daar in de GGZ ben ik min of meer tot leven gekomen. Onder bijzondere omstandigheden begin ik in het psychiatrisch centrum Schakenbosch. Wat een totaal andere sfeer dan in het ziekenhuis. Veel losser en veel minder het gevoel steeds beoordeeld te worden. Vanwege de reistijd blijf ik er niet eens een jaar, maar ik ben erg verrijkt. En dan mag ik dichtbij huis aan het werk, bij De Grote Rivieren. Daar groei ik verder in het me vrij voelen en leer ik mezelf in te zetten als instrument. Ik groei er in zelfvertrouwen ik krijg veel kansen. Ik mag een opleiding volgden bij de Hogeschool in Breda.

Ik word sociaal psychiatrisch verpleegkundige en krijg elders een baan. Een paar jaar later doe ik ook nog de Voortgezette Opleiding SPV bij de Hogeschool Utrecht.  De meest kwetsbare mensen leer ik helpen hun waardigheid terug te vinden en zich staande te houden in de maatschappij. Van deze mensen, die vooraf patiënten waren, mag ik weer medemensen maken met aandacht voor hun eigen kwaliteiten, doelen en mogelijkheden.

Werken bij “Het Kasperpad” was daarbij de meest inspirerende periode, denk ik. Er is bij de start van dit landelijk opzienbarende project veel ruimte voor creativiteit, vernieuwing en er is een grote collegiale saamhorigheid om deze groep mensen te helpen op de plek waar ze wonen en leven. De standplaats  veranderde van Dordrecht naar Gorinchem. Het elan verdwijnt weer, wanneer de projectgelden opdrogen en de organisatie het werk moet doen met de reguliere gelden. Ongeveer 12 jaar werk ik met chronische psychiatrische patiënten.

Ik hoor van de contextuele benadering en ik ga de opleiding doen. De contextuele benadering geeft me extra verdieping en ik leer ook veel meer over mijzelf, de invloeden van mijn context.

Mijn ervaring groeit verder door te gaan werken op andere afdelingen op de polikliniek. Ik word een manusje van alles. Ik doe mee met crisisdiensten en later ook de rampenhulpverlening van de GHOR.

De sfeer in het werk raakt meer gericht op de financiële balans in plaats van de nadruk op het welzijn van de cliënten. De diverse afspraken met cliënten worden nu mijn productie. Er komen productieafspraken. Vreselijk vind ik dat. Nog steeds ben ik verpleegkundige, maar nu ook met het gevoel kundig te zijn. Een collega tipt me over 1nP en na rijp beraad word ik op 5 december 2006 deelnemer bij 1nP. Een nieuwe start.

Er komt en blijft volop ruimte voor nieuwe dingen. Ik start in Rotterdam, maar in 2009 start ik met een collega een maatschap in Dordrecht. Praktijk Trofilium heten we dan. Er zijn geregeld inspirerende ontmoetingen en steeds groter wordt de kennis.

De maatschap valt in 2012 uiteen. En dan ga ik verder als Praktijk VAN WAARDE. Ik werk samen met diverse collega’s. Ze komen en gaan, maar steeds kan ik verder. Ik kies steeds om geen zorgen te maken, maar vertrouwen te hebben, leef met de dag en vol verwachting van wat komt. En ik ben blij met nieuwe collega’s, zoals Joram en Anne-Marie.

Nu is het 40 jaar verder en ik deel de conclusie van Salomo dat er niets beters voor een mens is dan blij te zijn en plezier in het leven te scheppen, zolang hij kan. En daarnaast dat hij zou moeten eten en drinken en zou moeten genieten van alle vruchten van zijn werk, omdat dat alles een geschenk van God is. Dat is leven met de dag in vol vertrouwen.

Win-win

Tijd is een kostbaar goed. Er is voor alles een tijd. Soms bouw je iets op wat je jaren later met genoegen weer afbreekt. Soms heb je behoefte aan veel reuring en dan juist weer aan rust. Soms behoefte aan beweging en dan juist weer aan stil zitten.

Vanmorgen kon ik al bellend en wandelend mijn werk doen. De cliënt bemerkte dat hij bekend zich zo beter kon focussen en mij hielp het om meer te bewegen. Voordat ik het wist had ik al weer 4 km gelopen. En het smaakt naar meer. Cliënt blij en ik ook. Hij voorkwam onnodige reistijd en mijn reistijd was gezondheidsbevorderend!

Ondertussen kan ik onderweg allerlei wegen en paden belopen, waar ik nooit eerder ging. Ook dat is leuk.

Het gaf me ook even dit uitzicht. Water en het liefst ook een weerspiegeling vind ik prachtig!

Gouden tijden van weleer

Tijdens een fietstocht over het eiland van Dordrecht, zag ik een paar oud-collega’s van Het Kasperspad. Destijds, in 1994 begon ik daar, waren we opgetogen voor zo’n club te werken. We memoreerden nog even aan die tijd, waarin we cliënten echt probeerden te rehabiliteren, ze zelfs leden noemden.

Een hele kliniek was er opgetuigd, speciaal om cliënten wanneer ze het echt nodig hadden, snel te kunnen opnemen, met ook daar dezelfde behandelaar als thuis. Wij waren die behandelaars. Wat een prachtige tijd was dat. En zo samen pratend, bespeurden we samen dat we nog steeds dezelfde drive hebben. Zoals ikzelf het vaak heb omschreven: van patiënten weer gewoon mensen maken. Ze zijn immers ook van waarde!

De kliniek is gesloten. De reuring is weg. Het elan ook. Het kostte teveel geld. Toch mooi dat de drive bij de hulpverleners niet weg is. Ik krijg gelijk weer zin om weer in zo’n team een rol te vervullen. Zal ik solliciteren?

De organisatie Yulius, de opvolger van De Grote Rivieren heeft een filmpje uitgebracht over Het Kasperspad. Een ode en een afscheid. https://youtu.be/HEXA7LI5neg

Eetbaar of mooi

Tijdens een rondleiding door een moestuin, zag ik Artisjokken staan. Eigenlijk had ik artisjokken zo nooit eerder gezien. Niet zo raar ook, want de artisjok komt van oorsprong uit Perzië en Turkije.

Artisjokken zijn eigenlijk de bloemknoppen van een distel, zo las ik. Deze bloemknoppen bestaan uit vele kleine blaadjes die om een bloembodem zijn gevouwen. Het is eetbaar totdat er een bloem ontwikkelt. Wanneer de blaadjes open gaan, dan ontwikkelt zich uit het ‘hooi’ een prachtige paarse bloem. Een bloeiende artisjok, zoals deze is dus niet meer eetbaar…

Spannend en mooi

Vandaag waren op zoek naar het middelpunt van Nederland, nabij Lunteren en reden we met de fiets een smal paadje in wat duidelijk geen fietspad meer was. Stug doorrijden is dan de enige optie want de onbekende bestemming was een uitdaging om te vinden. Over het smalle pad groeien prachtige planten met grote bladeren. We waren er al een flink aantal gepasseerd toen ik me realiseerde dat het de Berenklauw moest zijn. Ooit had ik gelezen dat de plant grote schade kan toebrengen aan de huid, omdat het sap furocoumarinen bevat, die sterk fototoxisch zijn. Blootstelling aan zonlicht na contact met het sap kan na 24 uur rode jeukende vlekken veroorzaken, die gevolgd worden door zwelling en blaarvorming. De ene soort is gevaarlijker dan de andere, maar het verschil er tussen weet ik niet.

Moeten we verder rijden? Teruggaan? Bij een wat breder stukje pad konden we de fietsen draaien en zijn we toch maar teruggereden naar veiliger plaatsen. Het pad was toch een beetje te smal.

Maar wat is het mooi om die planten van nabij te zien. Het zijn witte bloemen in veelstralige schermen. De bladeren hebben een prachtige nerf. Velden stonden ermee vol.

Het middelpunt van Nederland hebben we uiteindelijk nog niet gezien…

Oranje Busje

Bijna 3 jaar heb ik nu het Oranje Busje. En het is steeds weer functioneel gebleken. De wagen heeft “veel meegemaakt” zei een deskundig iemand die de auto kritisch bekeek op de dag dat ik ‘m kocht, want het interieur is niet heel mooi. Het motorblok is echter nog prima. Het kan nog zeker het dubbele aantal km’s aan. En de kleur is leuk opvallend en toch niet alledaags.

In de afgelopen jaren heb ik er al mijn kinderen, maar ook anderen blij mee kunnen maken om hun spullen te kunnen vervoeren. Dat vind ik tof. Het busje heeft me gereden vanuit Friesland naar huis en allerlei adressen in Nederland, België, Duitsland, Oostenrijk en Italië. Wie weet waar we nog ermee komen. Soms hadden we pech, maar ook dan was het wel weer hilarisch of gezellig.

Soms ervaar ik de verleiding naar meer luxe, maar telkens kom ik redenerend uit op het handhaven van de status quo. Ik ga door met kleine aanpassingen en af en toe een flinke poetsbeurt. Dan blijf ik genieten van de mogelijkheden en van genoeg.

Goede start

Elke morgen word ik verwend met vers fruit. Dat vind ik een geweldige start van de dag. Het menu bevat zeker appel, banaan en sinaasappel, maar blijft ook deels een verrassing vanwege de diversiteit aan zomerfruit.

Al dat fruit vul ik aan met noten en zaden en gebroken lijnzaad. We hebben volop keuze aan noten. Zodoende heb ik elke dag een uniek ontbijt! Bovendien is het erg vezelrijk en dat is erg gezond.

Eendennest

De Wilde Eend-mevrouw woont tijdelijk bij de tuinvijver in het nest onder de heg. Onze dameseend heeft weinig geluk, want haar mannetje brengt geen eten voor haar mee. Geregeld gaat ze er daarom op uit en verlaat ze het nest. De eieren zijn dan afgedekt met dons en bruine beukenblaadjes.

Bij vertrek vliegt mevrouw met grote kracht stijl omhoog en verdwijnt uit het zicht. Soms duurt het wel een uur voordat ze terugkomt. De afdaling is imposant, de hoge snelheid stokt met een rem in de afdaling, zodat ze net in het water terechtkomt en dan behoedzaam naar het nest aan de andere kant kan zwemmen. Even een blik naar links en rechts, net doen alsof ze wat voedsel zoekt en dan klimt ze op de kant, schudt zich uit en kruipt dan het nest op.

Soms schrikken we van haar schrikken. Ze vliegt uit haar nest het water in en, zo vermoed ik, vliegt ze vervolgens even naar elders om bij te komen. Op zo’n moment is het nest wel meer open en zie je een paar eieren liggen.

Vingerhoedskruid

Wandelend door de bossen zag ik deze schitterende planten. Digitalis ken ik als een medicijn in de tijd dat ik als verpleegkundige in het ziekenhuis werkte.

Digitalis wordt gebruikt bij behandeling van bepaalde hartritmestoornissen (atriumfibrilleren) en bij de behandeling van hartfalen. Mooi vind ik dat het medicijn duidelijk terugvoert naar de klassieke behandeling met kruiden. De toepassing is voor het eerst beschreven door de Engelse arts William Withering (1741-1799) uit Birmingham, die waarnam dat een kruidenmengsel van een lokale kruidengenezeres (“old Mother Hutton” uit Shropshire) zeer effectief was bij ernstig oedeem van de benen. 

Maar naast de werking van de plant, vind ik de bloemen zo mooi. Laag, vanaf de grond, heb ik de foto’s genomen, zodat je in het hart van de bloemen kijkt.

Natuurlijke schoonheid

Niet geplande planten in de tuin worden soms onkruid genoemd. Jaren terug, toen we een tuincursus deden werden we gestimuleerd om het anders te benoemen. Toen werd onkruid ongewenst gewas.

Ook in onze tuin zijn soms plantjes terecht gekomen, die niet in het plan staan. Zo ook een paar plantjes in dit hoekje. Het is onkruid te noemen, maar dit niet geplande gewas, is zeer welkom. Is het niet schitterend?

Proeven

Geregeld worden we getrakteerd of uitgenodigd om een recept of een uitprobeersel te proeven. Dat is leuk.

Gisteren werden gevulde pannenkoeken aangereikt. Het vulsel wordt beschreven als Tvorog. Dat is voor ons geen bekend product. Het zit tussen kaas en kwark in. Het is wat droger.

We hebben het gelijk geproefd. Lekker fris, maar ook wel vullend. Goedgekeurd! Karin probeerde het later met een zelfgemaakte rode vruchtensaus. Dat smaakte uitstekend! Leuk dat uitproberen!👍

Wilde eenden

Zoals ze heten, zo gedragen ze zich ook. Geregeld is er ineens een heftige onrust in de buurt van het eendennest en wordt er heftig gekwaakt, ook midden in de nacht.

Toen de eenden saampjes begonnen met het klaar maken van hun nest, waren wij niet zo blij, omdat we vreesden voor de planten . We hebben ze daarom allebei verschillende keren de tuin uit gejaagd. Maar ook bij eenden geldt blijkbaar dat de aanhouder wint, want het nest is gevuld en er wordt gebroed. En nu is ook onze houding omgeslagen. We willen ze nu juist graag bescherming bieden.

Juist vandaag lazen we dat de populatie enorm aan het dalen is. In de vijvers zijn ze lang niet altijd meer aanwezig. Vooral het kleine spul lijkt het niet goed te overleven. We hopen daarom op extra kuikens en ook dat we ze zullen zien wanneer ze het nest verlaten. Het schijnt dat elke dag een ei gelegd wordt, maar dat de kuikens tegelijkertijd hun ei uitkomen door onderlinge communicatie. Interessant.

Gespot

Iedereen die me goed kent, weet dat ik gek ben met mijn Oranje Bus. Het aparte fotomapje waar ik de foto’s waar de bus op staat in bewaar, heeft sinds juli 2017 nu al 257 unieke foto’s.

Vandaag kwam een grote wens uit, een foto waarin ik onderweg ben. Op deze foto ben ik onderweg naar huis. Een realistisch beeld vanaf een afstandje. Ik word daar blij van. Wellicht een beetje raar?! Klopt! Dank aan de fotograaf!

Boterbloem

Langs de rondweg staan velden vol met boterbloemen. Hoe fotografeer je dat? Ik heb het geprobeerd. De foto met één bloem geeft het meest de schoonheid weer. De massaliteit vind ik moeilijk te vangen, eigenlijk is het zelf bekijken het mooiste. De veelheid komt het best tot uitdrukking door de wind die erdoorheen gaat en de zon die alles uitlicht. Schitterend!

Straatje schoon vegen

Om cliënten niet elkaar te laten kruisen, is het zinvol om de voorkant én de achterkant van de praktijk goed beloopbaar te hebben. Van de week schrok ik van de bestrating achter. Het was nauwelijks meer een pad te noemen, zoveel onkruid als erover heen groeide.

Karin heeft vandaag flink huisgehouden en moet je nu eens zien hoe strak het er nu uit ziet. Geweldig! Zelf heb ik de ramen gezeemd. Dus is het weer representatief!

Geen broem, broem, maar Zoom

Vandaag zou ik naar Nijkerk zijn gereden voor een landelijke bijeenkomst van een beroepsvereniging. De bijeenkomst was echter nu online, via Zoom. Het was een leuke ervaring om met collega’s samen te luisteren naar een spreker, in groepjes uiteen te kunnen en het gesprokene te kunnen bespreken. Daarna werden de groepjes weer opgeheven en was de hele groep weer bijeen.

Het enige wat er niet is, is het samen eten en de gesprekjes die er dan zijn. Al met al scheelt het wel veel reistijd en brandstof!

Lelijk eendje

Van de week tijdens een fietstocht door de Biesbosch kwamen we onverwachts een licht blauwe 2CV tegen. Het riep direct gevoelens op passend bij een vakantie in Frankrijk. Ook al hebben we ongeveer 35 jaar geleden onze eend(jes) verkocht, het bleef toch een erg leuke auto. Tja, die herinneringen….. Wat te denken van dit refrein van het Eendenlied. Heerlijk om ook te beluisteren op het oude singletje.

“Wij hebben een eendje dat woont bij ons in, een lelijk klein eendje voor ’t hele gezin.
En altijd gaat dat eendje met ons mee naar ’t bos en de hei en de zee.
Een buitenbeentje, maar aardig en vief, ons lelijke eendje, lelijk maar lief.
Wij hebben een eendje dat woont bij ons in, een eendje voor ’t hele gezin.”

75 jaar vrijheid in Nederland!

Het is met ontzag en ontroering dat ik jaarlijks 4 gedenk en 5 mei vier. Ontzag voor wat mensen onder oorlogsomstandigheden moeten meemaken, het onuitsprekelijke leed dat de Joden is aangedaan in de holocaust. Ook ontzag voor de ontelbare slachtoffers onder hen die de geallieerden waren. Jonge levens, die vielen voor het hervinden van vrijheid! Het ontroert me keer op keer die oude veteranen te zien bij de herdenkingen.

Er is veel niet over gezegd door mannen en vrouwen die denken dat anderen meer is overkomen. Voor mij telt alles mee. Ik weet van een teneur van niet voelen, hard werken, bouwen aan de opbouw van ons land. Elk verhaal met impact is waard om te worden gehoord. Ik ben enorm dankbaar voor een leven zonder oorlog. De vrijheid om te denken, geloven en uit te drukken wat ik wil. Tegelijkertijd wil ik waakzaam zijn en vertrouwen op God, die Liefde is.

Logo’s en namen van de praktijk

Op 5 december 2006 begon ik met een eigen bedrijf. Intussen heeft het allerlei namen gehad. Het begon met Praktijk De Wilgen, dat hield het ongeveer tot juni 2008. In juli 2008 schreef ik een factuur onder de naam Van der Waard. In april 2009 schreef ik factuur met het logo van Praktijk Trifolium. En die naam is er nu ook niet meer. Deze namen zijn allemaal geschiedenis!