Dromen

De droom over meer ruimte, dichtbij voorzieningen en toch heel vrij, lijkt een niet te stoppen droom. We zijn niet ondankbaar over wat we hebben, maar er blijken tal van regels en andere beletselen, dus stopt het dromen niet…

Ook dit plekje in Dordrecht kwam voorbij. Een mooie combi van wonen, werken en creativiteit. Het is het voorjaar van 2020. We waren net te laat om die nieuwe weg in te slaan, maar het was ook een te dure droom. Het zag eruit als een groene oase. Nu is het kaal. Wat is het een grote ruimte zonder al het groen!

Ik hoop van harte dat het groene karakter weer terugkeert!

Dordrecht vanaf Papendrecht

Dordrecht is vanaf het water op zijn mooist. Meestal zien we het vanaf Zwijndrecht, maar vandaag hebben we de mogelijkheid gebruikt om langs de Papendrechtse oever te wandelen. De auto geparkeerd bij de brug en toen wandelend de ‘boulevard’ langs gelopen.

In de appartementen rechts schijnen veel oud-schippers te wonen.

Aan de overkant zien we de Dordtse Stadswerven.

Vervolgens de Merwekade, waar de veerboot van en naar Papendrecht aanmeert.

De wijdsheid van het drierivierenpunt zien je hier het beste. Wat een fantástisch uitzicht.

Nu in de winter met weinig zonlicht is het mooi, laat staan in de zomerse zon…

Waalbos bij Rijsoord.

Nieuwe natuur wordt in de Randstad op verschillende plaatsen gerealiseerd. We hebben gewandeld in de Nieuwe Dordtse Biesbosch, de Crezeepolder en nu in het Waalbos. Dit natuurgebied ligt bij Rijsoord aan de Waal, voor insiders het Waaltje. We starten onze wandeling bij het voormalige hotel “Het Wapen van Rijsoord”. Zo heet het al een tijdje niet meer. Ongeveer 25 meter voorbij dit resort, gaan we links een weg met parkeerplaatsen in waarna we het natuurgebied inlopen.

Het Waalbos is nog niet een dicht bos, maar wel een gebied met veel potentie. Het is ruim 190 hectare groot. Het is een afwisselend gebied met stukken bos met struweel, waterpartijen met rietoevers en open weidegebied. 

We lopen, om vieze voetzolen zoveel mogelijk te voorkomen, over de verharde paden, maar we zien geregeld onverharde verbindingen, zodat een wandelroute verkort zou kunnen worden.

We lopen min of meer aan de randen en doorkruisen het gehele gebied.

Uiteindelijk komen we weer uit op de Waalweg.

Stilte

Ik zit nog even in de praktijk. Net een drukke dag achter de rug. Bellen, beeldbellen, wandelen en mensen ontvangen. Heel intens, maar fantastisch omdat cliënten aangeven met de inhoud verder te kunnen. Sleutels vinden om anders om te gaan met hun klachten, een nieuw verklaringsmodel vinden voor hun omstandigheden waardoor ze ander perspectief zien. Prachtig. Dankbaar dat ik daarin een rol mag hebben.

Molenaarsgraaf

De lucht is prachtig blauw wanneer we op weg gaan. We gaan op pad voor een wandeling vanuit Molenaarsgraaf, genoeg voor ongeveer een uur wandeltijd. Al snel zijn er volop wolken. Dat maakt het frisser.

Molenaarsgraaf is omstreeks de tweede helft van de 13de eeuw ontstaan toen de toenmalige ambachtsheer, Willem de Molenaar, opdracht gaf tot het graven van een vaart, de Graafstroom. We hebben hier hoogveen onder de voeten.

Vanaf het winkelcentrum lopen we naar Vuilendam. Grappig genoeg zien we dat dit gehucht zowel een Brandwijks’ gedeelte heeft als een Molenaarsgraafs’ gedeelte. Wanneer ik het goed gelezen heb is er ook nog een deel wat vroeger onder Ottoland viel.

Onderweg zien we verschillende gebouwen met rieten daken en ook vermeldingen van rietdekkers. Bij Vuilendam gaan we rechtsaf de Damseweg in. Deze weg leidt naar de provinciale weg, de N214. Net daarvoor gaan we rechtsaf de Kweldamseweg op.

Weer gaan we de eerste weg rechtsaf in, de Polderweg-Oost. En via deze weg komen we weer aan in Molenaarsgraaf. Er is ook een grotere tocht mogelijk, die bijna 2x langer is en loopt vanaf de grens met Bleskensgraaf.

We lopen dan tussen de weilanden, de slootjes wat elke keer weer een leuk aanzicht geeft. De verte, de zon, de wolken en de randen van het dorp.

Terug bij de Graafstroom valt het opnieuw op hoe verzakt sommige huizen staan.

We zien de molen.

We zien twee kerken. De Gereformeerde kerk van Brandwijk rechts aan de andere kant van het water en links de Nederlands Hervormde Kerk van Molenaarsgraaf.

We lopen rondom deze kerk. Er ligt een kleine, besloten begraafplaats bij.

Dordrecht Stadswerven

Elke donderdag is een vrije dag. Heerlijk is het dan om dan een frisse neus te halen. Vandaag hebben we een flinke wandeling gemaakt. Vanuit Sterrenburg zijn we naar de stad gelopen voor een boodschap. Het was er heel erg stil.

We zijn dwars door het centrum gelopen, via wegen, die we zelden begaan. Opmerkelijk wat je dan tegenkomt van historische waarde.

We zien op het water de Brandweer varen en ook een vlet van de reddingsbrigade.

We besluiten om de nieuwe wijk, de Stadswerven, eens echt te bekijken. We kennen het niet van lopen, maar van rijden en dat is toch anders.

Het is eerste beeld is van de bouw van de Prins Clausbrug.

Daarna gaan we een ‘rondje’ om het water lopen. Helemaal rond kan nog niet want de loop- en fietsbrug is er nog niet.

Een klein zonnetje schijnt op het water van de Wantij. Dat vind ik leuk. De nieuwe huizen, door mensen zelf bedacht, komen zo in het het licht te staan. We zien een kleine haven voor historische binnenvaartschepen.

We lopen langs de kades, zien volop nieuwbouw. Oude gebouwen die een nieuwe bestemming krijgen. Ik geniet van de creativiteit en de gevonden mogelijkheden. Wanneer we over de Prins Hendrikbrug gaan, zien we het museumschip liggen, het schip waar over de binnenvaart te leren is. En achterin ook de grote Cinema.

De wijk Stadswerven is nog volop in ontwikkeling. Het wordt steeds leuker. Ik denk dat deze wijk een aanwinst is voor de stad. Deze binnenvaartschepen horen bij deze wijk. Er zal een permanente haven voor ze zijn. Hier? Of anders nog?

La Bohéme is een blijvertje. Met C’est La Vie wordt gevaren. Het is uniek dat deze schepen van Iris en Hannes nu naast elkaar liggen..

Dit schiereiland heeft aan de stadszijde de Wantij en aan andere Papendrechtse kant de Merwede.

We zien de Wantijkade met de in aanbouw zijnde Prins Clausbrug.

Op de Merwede is volop bedrijvigheid. Schepen varen af en aan. Ook hier is nog veel werk te doen.

We hebben een flinke Dordtse trip gelopen, want we gingen ook weer lopend terug. Gelukkig wilde onze vriend Paul voor ons herbergier zijn. Daar konden we even op adem komen, gezelligheid ervaren voordat we echt naar huis konden lopen.

Een koude dag. Weinig zon. Fijn samen. Een echte vrije dag! Voelt als vakantie, in eigen stad!

Brandwijk

Vandaag zijn we naar Brandwijk gereden. Het was even verwarrend, want aan de overkant van het water de Graafstroom ligt Molenaarsgraaf. Het is terplekke vol met bebouwing en een brug over het water.

We kunnen parkeren achter bij Boerenklaas. Boerenklaas is een vroegere herberg en pleisterplaats voor postkoetsen en wat dateert van voor 1890. Onze koets staat daar ook wel even goed.

We starten onze wandeling bij de Gijbelandsdijk in het buurtschap Gijbeland. Verderop slaan we links de Kerkweg in, dwars door de bebouwing. Bovenstaande gebouw staat op de rand van de bebouwing. Aan het einde van die weg, bij de kerk, ligt het oorspronkelijke Brandwijk. Eigenlijk is het ongelooflijk dat een heel klein dorpje ook nog twee buurtschappen heeft, want De Donk is ook een buurtschap van Brandwijk.

Langs de weg zien we weer eendjes, meerkoeten en andere vogels, die proberen over- en door het water te gaan om te foerageren. Maar dan vangt een eend onze nadrukkelijke aandacht. Want, wat hangt er nu uit de snavel? Een kikker!!

De afstand tussen Gijbeland en het kerkje van Brandwijk is een ruime kilometer. 

In het kerkje wilden ze van oorsprong het geloof levend houden. Oefenen in geloof, hoop en liefde. Vandaag de dag is dat misschien wel het meeste nodig, nu bij velen de waarheid ter discussie staat.

Het kerkje ligt wat hoger. Omdat het leuk is om ook wat achtergronden te ontdekken, ben ik op zoek gegaan naar de geschiedenis van dit dorpje en kerkje. Nou, daar is best veel gebeurd.

Bij de kerk gaan we linksaf de Brandwijksedijk in, die uiteindelijk overgaat in de Geerweg. Er zijn daar volop kleine watergangen, die hier Voorwetering heet. Weteringen zorgen voor de afwatering van het veengebied. En dan zien we zo’n huis erbij. Idyllisch!

Via de Zeemansweg keren we weer terug naar de Graafstroom.

Aan de overkant zien we de Middelmolen, dat is een wipmolen, bedoeld voor het afvoeren van het water.

Aan het einde van deze waterloop staat nog een oude molen en een molenaarswoning. Het blijkt een vakantiewoning.

Halfweegs hebben we een mooie ontmoeting met Erik en Anja met interessante gespreksstof.

Het rondje Brandwijk is ons goed bevallen.

Bleskensgraaf

In het centrum, bij de dorpskerk zetten we onze bus neer. We gaan een rondje wandelen. Die Alblasserwaard is toch wel een erg mooie omgeving. Wat Dordrecht als stad speciaal iets heeft, heeft de Alblasserwaard als landelijk gebied voor mij.

We lopen vanaf de kerk tot voorbij de begraafplaats en gaan dan linksaf. Zo lopen we door de Zeemansweg vanzelf de polder in. Bij de Geerweg gaan we weer links.

Het groene gras, kilometers ver, met slootjes, landhuizen, boerderijen, molens, vogels, een mooie lucht met wisselende bewolking, blauw, licht- en donkergrijs… Heerlijk!! Je zou hier toch mogen wonen? Een droom!

Eenden, die waggelend over het zeer dunne laagje ijs gaan, er soms doorheen zakken, 20 cm zwemmen, weer op het ijs klimmen. Fantastisch!

En dan zien we de regenboog. Eerst een gedeelte en later zichtbaar in zijn volle glorie. Een blijvend teken van hoop volgens de Bijbel. Maar het betekent ook het risico om zelf in de bui terecht te komen. En dat gebeurt. In de zon en de regen tegelijkertijd. Gelukkig duurt het niet zo lang.

We lopen met een boog om het dorp heen en komen via de Noorderweg en Heulenslag, langs de molen, zo in de Kerkstraat van Bleskensgraaf.

Vanuit de rand van het dorp is er ook een prachtig uitzicht op de weilanden.

Het dorp heeft nog geen 3000 inwoners en telt 3 kerken. Leuk wanneer je zo midden in de Alblasserwaard mag wonen!

Zwijndrecht aan de Oude Maas

Even een frisse neus halen, dachten we. Nou, die neus werd flink fris. Het was behoorlijk koud. Met handschoenen aan, de shawl om de nek en een winddichte regenbestendige jas, gaan we op weg. Voor de zekerheid hebben we ook nog een paraplu bij ons. Je weet nooit…

Een beetje nieuw is de wandelroute langs de Oude Maas in Zwijndrecht, wanneer we die lopen ongeveer vanaf de brug. Over het brede water zien we het vertrouwde beeld van Dordrecht met de Grote Kerk als markant markeerpunt.

Aan de Zwijndrechtse kant zijn appartementsgebouwen neergezet. Door de boog geeft het iets gezelligs. Er zijn ook restaurants daar en verschillende kantoren voor de scheepvaart. Nu ergens een warm kop kofie of thee zou heerlijk zijn. Helaas houden Covid 19 maatregelen het tegen.

We lopen het hele Maaspad af tot en met het Noordpark. Dan lopen we weer terug. Het begint ondertussen te regenen. En wat ik wel gek van mezelf vind, ik vind het niet eens erg.

Met dit uitzicht lijken alle weersomstandigheden goed… Het uitzicht kun je honderden keren weer fotograferen. Het blijft me boeien. Wat is dat toch?

Met de drukke scheepvaart is er altijd reuring hier. Wat me echter opvalt, zijn de motorgeluiden van de schepen. Een zwaar geluid wat bijna in mijn lijf voelbaar is.

We lopen gedeeltelijk door de wijk rondom de plas.

We lopen dan langs het Veerplein weer terug naar waar we gestart zijn.

Al met al bijna 5 km. Een lekker tochtje. Toch fijn dat we de kou en regen getrotseerd hebben.

Alloyse-Hoeve

Mooi gelegen in een bocht van de Zeedijk, met uitzicht over de Nieuwe Dordtse Biesbosch, ligt de Alloyse-hoeve. We rijden er geregeld langs, wanneer we ontspanning zoeken in de Dordtse achtertuin.

We liepen vandaag een uitgebreider rondje over de dijken en kwamen via de Meeuwenseweg de Zeedijk op. Bovenkomend zien we aan de ene kant alleen maar zware klei en landbouwgrond, terwijl over de Zeedijk heen, water en verte in beeld komen.

De dijken worden begraasd door speciale schapen. Ik denk dat dit het Duitse Zwartkop schaap is. De Zwartkoppen zijn bijna altijd buiten. Alleen bij extreme omstandigheden komen ze op stal te staan. De schapen lopen op weides of dijken waar geen bestrijdingsmiddelen gespoten worden en waar geen kunstmest gebruikt wordt.

En dan zien we ook de mooie hoeve liggen.

De Alloysehoeve is gebouwd tussen 1750 en 1770. De woning is gebouwd als buitenhuis voor de Burgemeester van Dordrecht. De hoeve ligt aan een zogenaamd wiel, gevormd door een dijkdoorbraak in 1682. De woning is in de hoge dijk gebouwd.

De hoeve ligt in de Alloysepolder welke in 1651 werd drooggelegd. Nadat de  Burgemeester was vertrokken heeft de woning een tijd als veerhuis dienst gedaan. In 1800 werd een grote hoge schuur aangebouwd aan de achtergevel tegen de woning, vanaf dat moment werd de woning dus een hoeve en werd er een boerderij gerund door oude landbouwfamilies.

We genieten van het uitzicht en de rust.

Oud en nieuw 2020-2021

Hoe de weg van het leven verder zal gaan, weten we niet. Afgelopen 2020 was een ‘donkere’ tijd door wat corona teweeg bracht en nog steeds is het vanzelfsprekende niet terug.

Wat is wijsheid? Zorgen maken? Ik denk het niet, maar waakzaam zijn, blijven nadenken en oog hebben voor lichtpuntjes, zegeningen, creatieve oplossingen.

Vooral let ik niet teveel op de omstandigheden. Ik heb geleerd gericht te zijn op het Licht. Dan komt het goed. Jezus ís het Licht van de Wereld.

Met dat in gedachten wens ik iedereen een gezegend 2021 toe vol van het Licht!

Kortland

Wat doet het een mens toch goed om in de frisse lucht te wandelen. De omgeving doet ook wat. Daarom doen we steeds een poging om wat anders te zien.

Vandaag een tochtje gewandeld bij de polder Kortland, waar we deze molen steeds als een ijkpunt hadden.

Deze molen is in 1890 gebouwd. Maar zelfs in 1542 stond hier al een molen op de kaart. Niet gek, zo dichtbij Kinderdijk.

Lockdown

Vannacht is de krachtige lockdown ingegaan. Voor mij betekent dat ik meer thuis ben en meer online ga werken. Toch functioneert mijn praktijk als een soort ggz poli en mag ik nog steeds cliënten op locatie ontvangen. Ze krijgen daarom de keuze, met enige drang voor online.

Het voelt namelijk nu nog spannender dan de afgelopen maanden om cliënten live te spreken. Wat ben ik blij dat ik dit mooie werk zo kan voortzetten, voorzichtig, maar in vol vertrouwen!

Crezéepolder

Het zonnetje scheen lekker en wat is heerlijker dan om er even op uit te gaan. Het is 3°C. We zijn aan het einde van de middag bij de Crezéepolder uitgekomen bij Oostendam. De zon is al aan het ondergaan.

De Crezéepolder is vernoemd naar de Ridderkerkse burgemeester Crezée die zich tijdens zijn ambtsperioden van 1935 tot 1942 en 1945 tot 1949 heeft ingespannen voor de drooglegging van de grienden aan de buitenzijde van de Molendijk. 

Het gebied waar wij wandelen is in de afgelopen jaren een zoetwatergetijdegebied geworden. Het verschil tussen en eb en vloed is hier ongeveer 90 cm. Door de ligging aan de rivier heeft het gebied een aantrekkingskracht voor zeldzamere vogels en dieren. Een verrekijker is dan wel nodig, omdat we lopend over de dijken geen bijzondere waarnemingen deden.

Gelukkig is er ook de aantrekkelijke rivier. Net vaart met een pittige snelheid de waterbus naar Dordt voorbij.

Bovenweg: hoe zit het met onze lucht?

Tijdens een zondagmiddagwandeling over de Zeedijk zie ik de verte de rode lucht met daarin plukjes rook. Het is afkomstig van industriegebied Moerdijk. Het staat voor de vervuiling. De rood gekleurde lucht is smog.

Net op dat moment lopen we bij de doodlopende Bovenweg, een landbouwweg. De tractor rijdt traag met een rustig lopende moter. Een eindje verder loopt een groepje reeën in het veld en een drietal fazanten. Idyllisch! Het is 15 uur, maar het licht is zo zwak als bij schemering.

Smog komt doordat de vervuiling naar boven weg gaat. Blijvende vervuiling is een doodlopende weg. Tegelijkertijd vind ik het mooi om te zien en daarmee een foto waard.

Warm worden

Wellicht is het grote aanstellerij… maar ik kan mij erg unheimisch voelen door koude voeten en kou op zich. Het voelt dan alsof ik tot op het bot koud ben. Vandaag is het midden op de dag 8°C. Niet verbijsterend koud dus, maar ik heb het nu binnen waar het 20°C ook koud.

Wat is het dan meer dan heerlijk om de houtkachel aan te doen! Het knapperende houtvuur met de oranje vlammen laat de temperatuur lekker oplopen.

#ik ben dankbaar!

IJsvogel

Deze extra mooie foto zag ik bij Wikipedia. Het is natuurlijk best een bekende vogel, maar echt gezien hebben deed ik hem niet. Tot gisteren.

Vrienden van ons wonen in de polder en hebben prachtig uitzicht op weilanden bij een kruising van slootjes. Vanuit hun keuken werden we verrast op de komst van de ijsvogel.

Op de stok boven het water zit de ijsvogel. Hij kwam, ging en kwam zo verschillende keren weer.

Een duik in het water met een klein visje in de snavel. Ook op de takken van het boompje laat hij zich zien. Een eldorado om dit zo te kunnen bekijken!

Een luxe verwarmde vogelkijkhut!

Oud-Alblas

Het is erg prettig weer voor dit jaargetijde. Alle reden dus om op pad te gaan. Met de recente herinnering aan Ottoland hebben we zin om weer een wandeling in de Alblasserwaard te maken. Dit keer wat eerder op de middag en dichterbij huis.

We starten bij de Dorpskerk van Oud-Alblas. We parkeren daar de bus en lopen achter de kerk langs en steken de straat en het water over naar de Noordzijde.

Het zicht op het water is leuk, maar nog leuker is het tafereel ernaast. Om de een of andere reden draven de schaapjes op het erf naar de afrastering toe. Met hun schuddende lijfjes is dat een koddig gezicht.

We lopen vervolgens in de richting van de Peilmolenweg. Het is wel fris, maar door de zon en de sfeer erg aangenaam weer.

De Noordzijde is een rustige weg met prachtig uitzicht. Veel huizen zijn fraai, maar meer nog genieten we van het lommerrijke groen en het water en de spiegelingen daarin.

We steken de Peilmolenweg over en gaan ook weer over het water, de Alblas. We zien daar molen De Hoop staan. De wieken draaien.

We lopen langs deze korenmolen. De winkel is open, maar het is helaas is het druk. We kunnen niet naar binnen, maar kijken door de ramen en we zien dan hoe het binnen vernieuwd is.

Verderop bij De Krom staat nóg een molen. Het is de Wingerdse molen, oorspronkelijk gebouwd in 1625.

Wanneer we wat verder lopen, zien we achterom kijkend het monument in tegenlicht. Prachtig gezicht is dat met die zon er achter. Er staan drie molens binnen een straal van een paar honderd meter.

De wandeling voortzetten tot aan het dorp Bleskensgraaf vinden we te ver. We lopen dezelfde weg min of meer terug vanaf Abbekesdoel/Vlietweg, maar blijven aan het Oosteinde.

Bij De Krom is heerlijke koffie te verkrijgen.

Workshop

Deze week bezocht ik een studiemiddag bij Vereniging Christen Coaches. Peter Gerrickens leert ons ‘werken met kaartspellen’.

Vier doosjes met kaarten staan op tafel bij binnenkomst, het gevoelswaardenspel, spel van verlangens, kwaliteitenspel en Inspiratiespel.  Ik vind het wel spannend om bij deze workshop te zijn, want met kaarten heb ikzelf nooit eerder gewerkt. Zal ik het verhaal snappen, voldoende concentratie hebben en het kunnen toepassen? 

Peter Gerrickens start in alle rust met de opbouw van het verhaal. Een kaartspel gebruiken kan erg zinvol zijn, omdat cliënten meer actief betrokken worden en zich veiliger kunnen voelen. De kaarten zelf helpen hen om woorden te vinden en om verbanden te ontdekken bij een vraagstelling.

We beginnen met het gevoelswaardenspel. Er zijn tal van emoties verwoord op kaartjes, op elk kaartje een andere. Prettige gevoelens zijn gesymboliseerd door een zonnetje,  onprettige gevoelens door een wolkje. Verder zijn er kaarten met levensgebieden en foto’s/plaatjes.

We worden gevraagd om een probleem in herinnering te brengen en daarbij een fotokaart te kiezen, die het probleem goed symboliseert. Ik neem als probleem het omgaan met de uitleg van de kaartspellen deze middag. Een plaatje met een wirwar van draden is het symbool. Ik zoek daarbij in de reeks kaartjes de passende woorden, die mijn gevoelens uitdrukken. Die kaartjes leg ik erbij. In het overzicht wat er dan ontstaan, komt ook inzicht. De kaartjes naast elkaar zien, werkt verhelderend.

We gaan verder met het inspiratiespel en nemen ook het kwaliteitenspel erbij. Het gaat nu over onze drijfveren. De kaartjes helpen om inzicht te krijgen welke belemmerende overtuigingen je hebt bij een na te streven doel.

Ik ga verder met het eerder genoemde probleem, het toepassen van de kaartenspellen zelf. Het lijkt mij wel wat om deze kaarten te kunnen inzetten, maar voel ook weerstand. Door de suggesties herken ik snel mijn belemmerende gedachten. Die zijn “Het lukt mij toch nooit” en “Ik weet niet hoe ik het moet aanpakken.” Die kaartjes leg ik in het midden. Links ervan leg ik kaartjes neer die iets zeggen over mijn (verborgen) kwaliteiten, die in gunstige omstandigheden zichtbaar zijn, verwoord in ‘avontuurlijk’, ‘creatief’ en ‘zelfverzekerd’. Dat valt nu weg. Ook mijn ‘spontaniteit’,  ‘rust’ en ‘enthousiasme’ worden door de belemmerde gedachten getemperd, Recht leg ik kaartjes neer die vervormingen van mijn kwaliteiten weergeven. Ik pak kaartjes met de woorden chaotisch, slordig en breedsprakig. Ook in de woorden onzeker, ongedisciplineerd en afwezig, herken ik me in deze situatie. Door het zo geordend op tafel te leggen is het inzichtelijk geworden. Ik begin het leuk te vinden en minder spannend.

We krijgen nóg een ervaring. We wisselen gelijl ook van gesprekspartner. We gaan het ‘spel van verlangens’ verkennen. Van de kaartjes kies ik ‘slapen’, ‘rust’, ‘een gezond lichaam’ en ‘eten, drinken en kleding’. Bij die behoeften worden kaartjes ‘effecten op het gedrag’ gelegd. Hoe verkouden de behoeften en gedrag zich tot elkaar? Ook dat overzicht geeft weer inzicht en er ontstaat ook gelijk een heel leuk persoonlijk gesprek daarover. Het nut van de kaarten heeft zich wel bewezen.

Ik kijk terug op een leuke, informatieve en leerzame middag. En weer heb ik nieuwe mensen ontmoet, wat inspirerend is. Leuke club, die VCC!

Ottoland

Eerder dit jaar kregen we een leuk boekje met wandelingen door de Alblasserwaard en Vijfheerenlanden. Vandaag kiezen we onze eerste wandeltocht eruit, nummer 9.

Aan het einde van de Graafstroom ligt Vuilendam, dan links en gelijk weer rechts en je bent in Ottoland. Ik herinner mij dat Ottoland gedurende lange tijd eigenlijk maar twee straten had, met de namen A en B. Het is heel raar daar, want je komt in de bebouwde kom, rijdt er weer uit en komt er weer in en je komt opnieuw in Ottoland. We rijden van B naar A!

Aan de A, bij de Gereformeerde Kerk, parkeren we de auto. We lopen een stukje terug tot aan de brug over de Boezem bij de Ottolandsekade. Bij deze brug verandert A in B of andersom.

Over de Ottolandsekade, voorbij de huizen, lopen we de dijk op het grasland in. Het gras is lang en nat. We laten ons er niet door weerhouden.

We lopen langs de Boezem. Met de laagstaande zon kleurt het riet bijna oranje. Bij een bruggetje gaan we rechtsaf.

We lopen dan evenwijdig aan de A in het dorp.

Het hoogste gebouw wat we zien, is van de Nederlands Hervormde Kerk. Net voor de kerk is een pad door het weiland. We kiezen ervoor om onze tocht een beetje langer te maken.

Aan het einde van het pad moeten we een bedrijfsterrein over. Vanaf een bruggetje krijgen we een schitterende avondzon te zien.

Daarna kunnen we over de openbare weg verder. Het wordt steeds donkerder. Dat heeft ook wel wat! We lopen vanaf ongeveer de N216 over de A terug naar Ottoland. We lopen langs de NHK kerk, die we al van verre gezien hadden en zien dan ook de nieuwbouw welke van na 1985 is.

Oostvaardersplassen, Schokland en Urk

Nieuwgierigheid, het vinden van het plaatje bij een begrip of een naam is een drijvende kracht in mij om van alles te ontdekken. Ook met topografische dingen is dat zo. Ooit leerde ik allerlei namen van steden per provincie. Later kwamen er nieuwe dingen bij, zoals de Oostvaardersplassen. Oude dingen spreken mij aan. Bij het bezoek aan de provincie Flevoland moeten we een keuze maken. Nu hebben we gekozen om de Oostvaardersplassen, Schokland en Urk te bekijken.

De Oostvaardersplassen beslaan een heel groot gebied. We rijden er eerst langs via de dijk vanaf Almere tot vlakbij Lelystad. Links zien we het IJsselmeer en rechts het natuurgebied. Imponerend vind ik dat dit land is ontgonnen. We gaan het natuurterrein verkennen.

We lopen het “Boswachterspad ’t Lange pad” van ongeveer 7 km. We zien mooie waterpartijen, veel riet, bospaden en aanvankelijk ook geregeld een passagierstrein.

Wat verder weg onderweg lopen we door een gebied waar Konikspaarden vrij rondlopen in kuddes. Daarover schreef ik al een verhaal.

Wat het weer betreft kregen we van alles. We lopen in de volle zon met een blauwe hemel, maar krijgen ook een koude regenbui te verwerken nadat de lucht donker was geworden. Daarna zien we weer opklaringen met die mooie spelingen van de zon. De middag is al een eind om voordat we weg gaan.

We komen relatief laat aan in Schokland. Schokland. De naam kende ik dus wel, maar wat moet ik mij er bij voorstellen? Een dorpje? Het is een eiland dat geen eiland meer is! De centrale plek is een museum bij een kerkje. Alles is gesloten. We kunnen het kerkgebouw op een terp eigenlijk alleen van achter een hek echt goed zien.

Verderop staat een klein groen houten huisje. Daar lopen we naartoe. Het blijkt de originele grootte te hebben van een gemiddeld huis waar wel 2-3 gezinnen in woonden en het is niet groter dan 4×3 meter! Vooral moeders met kinderen woonden hier. De vaders waren vaak aan boord. Hun zoons gingen ook al jong mee met hun vader. Indrukwekkend hoe ze destijds hebben geleefd met zo weinig luxe en leefruimte.

We lopen een klein rondje, want we willen ook Urk nog met licht zien.

Het begint al snel te schemeren wanneer we aankomen in Urk en uiteindelijk valt ook de avond in. Er is weinig volk op straat, veel winkels al dicht of sluiten op het moment dat we er zijn. En dat de restaurants dicht zijn, maakt het ook wel een beetje dooie boel.

We lopen een rondje op zoek naar markante plekken. We zien de haven met de bijhorende scheepswerven, de boulevard bij het IJsselmeer, de vuurtoren, het monument voor de verdronken vissers, verschillende kerken en wanneer het echt donker is ook de sfeervol verlichte winkelstraatjes.

We hebben een mooie trip gehad in Flevoland. En ondertussen genoten we dat we vandaag 39 jaar geleden verkering kregen.

Met een meer dan vieze bus gaan we naar Dordt terug. Nog net op tijd kunnen we de bus door de wasstraat rijden. Daarna is die weer blinkend schoon! Dat is erg bevredigend!

Konikpaarden

Al lang had ik de wens om in de natuur konikpaarden tegen te komen. In natuurbladen had ik er wel over gelezen. Vandaag is mijn verlangen bevredigd.

Tijdens een wandeling heb ik letterlijk oog in oog gestaan met een konikpaard in het natuurgebied de Oostvaarderplassen.

De bedoeling is daar om 25 meter afstand te houden vanwege mogelijk onberekenbaar gedrag. Het blijkt volledig onmogelijk! Er is een grote groep paarden bij elkaar. Ze struinen door de vegetatie. En terwijl we eigenlujk wachten hoe ze verder lopen, komen ze juist op me af. Een ervan loopt tegen me aan, of die een kopje wil geven, zoals poezen dat doen. Is dat de bedoeling? Of is het nieuwsgierigheid? Of is het een poging om de groep te beschermen? Gezien de waarschuwing ga ik hen verder uit de weg.

De konikpaarden zijn wat klein van stuk en zien er gemiddeld genomen onverzorgd uit in vergelijking met de gehouden paarden. De staarten en manen zijn bij vrijwel alle dieren, die we zien, in de klit. Door de kleur van hun vacht vallen ze niet echt op in het ruige terrein waar ze lopen. Door hun groepsgrootte weer wel.

Het konikpaard komt van oorsprong uit Polen en Wit-Rusland, eigenlijk een ras dat vooral in het wild of halfwild leeft. Sinds 1981 zijn ze in Nederland geïntroduceerd. Ze moeten ook integraal deel zijn van de natuur en zijn dus niet alleen voor de begrazing.

Grijstinten

Volmaakt wordt nooit, maar het is leuk om verbeteringen te zien, toch?

De lak van de bus was gedeeltelijk eraf gekomen bij de voorklep. Dat zien deed me wel zeer. De cursus omgaan met teleurstellingen komt gewoon geregeld met een update. Dit was zo’n teleurstelling. Wat een helpende gedachte is: het is een ruim 14 jaar oude wagen…. We gaan kijken naar opties voor verbetering.

Vandaag is er aan weerszijden van het zwart een mat grijze strook geplakt. Dat vind ik wel een verbetering.

Door een tip bij onze garage kreeg ik een ander probleem opgelost: de licht grijs geworden bumpers kon ik in een uurtje met gerichte hitte weer in hun oorspronkelijke kleur brengen. Dat vroeg om een verfbrander…

Wat mij betreft is het een stuk opgeknapt!!😍

5 minuten kijken

Vanochtend was ik zo maar even in de tuin, misschien maar 5 minuten. En dat gaf gelijk een aantal mooie verrassingen. Ja, in planten.

Deze plant had, dacht ik, de bloei al gehad enkele weken terug, maar het blijkt dat ik alleen maar de voorloper gezien heb. Deze bloeiwijze vind ik nu nóg veel mooier.

We hebben ook donkere vlekken op de stenen. Waar komt dat vandaan? Het vermoeden is dat deze plantjes met hun vruchten de aanleiding zijn.

In oktober ongeveer begon de bloei, subtiele paarse bloemetjes. Je zou er haast aan voorbij gaan. De vruchtjes zijn eerst groen en worden dan deze bosbessenkleur.

Bij het vertrek naar mijn werk werd ik begroet door deze frisse madelief-achtige bloemen. Wat een vreugde!

Door de ruit van de achterdeur zag ik een roodborstje huppen, koolmeesjes vliegen. Jammer dat ik het niet kon vastleggen. En terwijl ik aan het wandelen was met een cliënte, zag ik nog een kleine bonte specht in een boom zitten.

Wat een mooie verzameling aan oogstrelende dingen vandaag!

Den Bommel

We hebben een aantal jaar terug in etappes al heel Goeree en Overflakkee gezien, dachten we. Maar de dorpjes aan het Haringvliet hadden we toch niet bekeken. Extra leuk om dat nu wel te doen.

We parkeren bij de haven. We lopen dan om de haven heen naar het strand, waar een zwemgedeelte is gemaakt, een speeltuintje is met wat bankjes erom heen. Karin gaat gelijk even heerlijk schommelen.

Zelf loop ik graag door, ik ben meer van water, bootjes en wijdse beelden en die zijn hier volop. Wat een moois!

We gaan dan het dorpje in. Is er hier nog wat te beleven? Een winkeltje?

Er zijn wel wat winkels in de Voorstraat, maar mijn vermoeden is dat de winkels voor de dagelijkse boodschappen vertrokken zijn. Alleen een bakkerij lijkt er nog te zijn.

In het centrum staat een oude kerk. In de 17de eeuw werd deze gebouwd. Ds. C.W. van der Poel deed er veel moeite voor en dat is zeer gewaardeerd. Er is een straat naar hem vernoemd.

Aan de ene kant zien we die straat zo:

En vanaf de dijk zien we dit:

Aan de andere kant van de dijk zien we dan het Haringvliet. Wat een wijds uitzicht!

We missen bijna nog het beeldje van Olivier B. Bommel. Die blijkt ook bij de kerk te staan. Hij is mijn favoriete stripheld.

We lopen nog naar de westelijke rand van het dorp in de richting van Stad aan ’t Haringvliet. Net buiten het dorp staat korenmolen De Bommelaer, die dateert uit 1738.

De molen is een zgn. grondzeiler, de wieken raken bijna de grond.

Zo met deze nazomerse sfeer is het een leuk, maar erg stil dorp. De mensen zijn vriendelijk, is onze eerste indruk. In de komende zomer zal met de levendige haven en het strandje wel meer reuring zijn.

Oranje Bus 2.0

In 2017 word deze bolide de mijne. Ik ben er verguld mee, ook al is de wagen geen goud waard. Jammer is dat er na een aantal maanden letters door de kleur gaan schijnen, CVI.

Een bezoek aan een autopoetserij helpt mee om de letters weer te laten verdwijnen. Echter, na ongeveer een half jaar zon erop is het effect weer verdwenen. Het zijn wat mij betreft te veel kosten voor zo kort plezier. Wat te doen?

Het idee van een folie plakken komt in beeld. Aan de zijkant zit onderaan een streep in antraciet. Ja, dat zou mooi zijn als kleur, want dan komt het terug.

Vol verwachting breng ik de bus naar het bedrijf dat aan autobelettering doet. Bij het ophalen zie ik dit.

De beplakte vlakken zijn meer grijs dan antraciet. Oei! De fout is overduidelijk. En de belofte voor verbetering komt direct. Het blijkt erg moeilijk om de juiste grijstint te maken. We gaan daarom voor een verbetering… zwart! Zwart zijn ook de randen van de ruiten.

Aan de voorzijde halen ze de eerder geplakte folie er weer af en tot hun spijt trekken ze daarmee ook oranje lak mee. De wagen is oorspronkelijk wit geweest! De nieuwe folie in zwart is erop geplakt, maar rechtsvoor zit nu een wit probleempje. Dat wordt ook wel weer opgelost. Links en rechts van het zwarte vlak komt een mat grijs lijntje in de kleur van de bumper. Anders dan bedacht, maar ook prima!

Al met al heeft deze bolide aan de voorkant een wat stoerdere uitstraling gekregen.

Vallende steeltjes

Die Wingerd aan de wand bij ons is toch wel een bijzondere plant. Het is een Wilde Wingerd.

Zeker in het najaar vind ik het soms net moderne kunst. Een deel van het blad hangt nog, er zijn delen met alleen nog steeltjes.

De blaadjes zijn in allerlei kleuren geweest, maar nu bijna allemaal geel. Veel blaadjes zijn afgevallen. Wát een rommelige tui geeft dat. Door de wind dwarrelen de blaadjes langs het raam, wat steeds de suggestie geeft dat er iemand langs loopt.

Aan de wand blijven de steeltjes nog even hangen. Dat vind ik jaarlijks weer een bijzonder fenomeen.

En als ze dan op de grond liggen, vind ik het alsof er een zak is leeg gestort. Gewoon raar wild spul. Lijkt net op botjes.

Houd vol. Heb lief!

Vandaag voelt mijn lijf wat krakkemikkig met klachten rond lies en heup. Zitten is niet fijn, liggen eigenlijk ook niet. Het komt vast weer goed, maar het vraagt wel even aanpassing voor mij om er niet door beheerst te gaan worden.

Een lumineus idee is om bij de rivier en de haventjes in het centrum van Dordrecht te gaan lopen. Tergend langzaam, dat wel. Maar dan zie je des temeer.

Ik voel me vaak dat mannetje zoals dat hier bij het water staat.

Oude herinneringen worden opgehaald, zoals dit trappetje waar we bij huwelijks-fotoshoot elkaar een zoen gaven. Dat doen we dus maar even opnieuw op deze plek, in dankbaarheid dat we nog steeds gek op elkaar zijn na al die tijd.

Wanneer we rond de Grote kerk lopen klinkt het carillon. We herkennen de stevige klanken van een beroemd lied ‘Een vaste burcht is onze God, een toevlucht voor de Zijnen!‘. We zingen het zachtjes mee. Het is de dag van de reformatie, bedenken we later.

De zon en wolken helpen mooi mee om de bekende plaatjes opnieuw op te lichten en als een fotogenieke plek te ervaren, zoals hier bij de Nieuwe Haven en Damiatebrug bij de Wolwevershaven.

Op een bordje voor het raam lees ik “Houd moed – heb lief”. Mooi! Doen we.

Wanneer we later langs het stadhuis lopen, horen we ook daar een carillon nu met een heel sprankelend geluid. Wat een mooie sfeer in onze stad! Elke keer is wandelen langs de kades van Dordt en een rondje door de binnenstad als een soort feestje.

Het krakkemikkige gevoel in mijn lijf is er nog, maar de wandeling heeft veel goeds gedaan.

Wandeling bij Hummelo

We doen een boswandeling met Bas en Ilonka nadat het flink heeft geregend. En we beseffen dat de bodem nóg meer water nodig zal hebben voordat er een duimpje van tevredenheid gegeven kan worden…

We verwonderen ons over schoonheid van deze mooie boom, maar weten niet wat de naam is. De conclusie is uiteindelijk: vleugelnootboom.

Wij genieten al wandelend van de frisse lucht, de mooie herfstsfeer, de paddenstoelen en de leuke gesprekken, maar vooral van de jarenlange vriendschap.

We zien verschillende paddenstoelen en hopen de bekende rode paddenstoel met witte stippen te zien. Die zien we niet. We zien o.a. deze:

En deze in cirkelvorm tussen de bladeren

We lopen langs de Klevenhorst waar Karin en Ilonka het hogerop zoeken.

Op het erf is veel houtsnijwerk te zien. Zo ook uit hout gesneden kerstboompjes. Echt een vondst!

Over modderige paden lopen we weer terug naar het dorpje Hummelo. Wát een gezellige wandeling.

Herfstkleuren

In de herfst komen de prachtigste warme tinten naar voren, van geel, tot rood en bruin. Bij ons is dat het meest zichtbaar in de Wilde Wingerd. De frisse groene blaadjes in de lente zijn stevig geworden in de zomer en nu is het een palet dat steeds meer verkleurd. Straks vallen de blaadjes af, blijven de steeltjes over, die later ook loslaten.

Die verkleuring blijkt een heel scheikundig proces te zijn. Door de lage temperatuur in de herfst wordt het chlorofyl in de bladgroenkorrels wordt afgebroken. Daardoor worden aanwezige pigmenten zichtbaar. 

En nu in moeilijke namen: Xanthofyllen maken een gele kleur zichtbaar, carotenoïden een oranje, anthocyanen een rode en de tannines een bruine kleur.

De vlag hangt uit!

Extra tuin bij de praktijk

Door de corona zijn er nieuwe eisen aan mijn werk en de organisatie ervan. Een ervan is dat de anderhalve meter vraagt om een doorloop van cliënten. Bij de voordeur erin, via de achterdeur er weer uit. Maar dan moet het er achter wel wat meer representatief uitzien. Dat hebben we aangepakt.

We hebben de grond bewerkt. Er zitten nog steeds veel takjes met heel scherpe naalden in de aarde. En dat terwijl er al veel is weggehaald. Dat maakt het even woelen in de aarde niet zo aangenaam.

In de zomer heb ik al flink gesnoeid. De grove aanblik verbeterde daardoor. Nu zijn ook extra planten toegevoegd, die we uit onze eigen tuin hebben gehaald. Na een paar uurtjes ziet het er weer toonbaar uit. Ik zie uit naar hun groei en bloei!

Soms zie je het ineens

We moesten wel grinniken toen we ineens vanmiddag aan onze appelboompjes in de voortuin vruchten zagen hangen. Aanvankelijk eerst maar aan 1 boom, maar ook een andere boom draagt dus vrucht. In totaal, wanneer we goed zien, zes appeltjes!

Het is nog wel erg klein. Er is geen appeltaart van te bakken, maar het schept al wel verwachtingen voor volgend jaar!

Optimisme

“Na regen komt zonneschijn” wordt wel gezegd.

Vanmorgen dacht ik met de auto naar Den Haag te gaan. Ik had daar een testafspraak, omdat deze in de buurt niet gemaakt kon worden. Ik ben op tijd opgestaan. Op zaterdagochtend nog wel… Bij het starten van de auto gebeurt er maar weinig. De accu is leeg of bijna leeg. Echt een probleem wat in koudere en nattere tijden kan gaan komen. En dat zeker bij wat oudere auto’s. De wegenwacht besteld en ik kan daarna weer op pad.

Om de accu weer op te laden moest ik een poosje rijden. Daarom ben ik naar Rotterdam gereden. Even langs de Nieuwe Maas… En daar werd ik getrakteerd op het mooie contrast tussen regen en zonneschijn. In dit geval kwam de zonneschijn vóór de regen

De afspraak kan ik nu absoluut niet meer halen. Daarom gebeld voor een nieuwe testafspraak. Nu kan het een dag later in de stad. Dat vraagt 15 minuutjes fietsen!

Na regen komt zonneschijn!

Sint Pietersberg

Afgelopen dagen hebben we met een paaltjesroute over de Sint Pietersberg gewandeld. Hierdoor loop je dan niet steeds over dezelfde paden en heb je houvast. Ons doel was het zien van de mergelgroeve. Daar is tegelijkertijd ook het einde van het Pieterpad. En dat is voor mijn nieuwsgierigheid ook wel een interessant gegeven.

Op de eerste route, met de rode driehoek, begonnen we vanaf de parkeerplaats bij de Maas ter hoogte van de oude ENCI gebouwen waarin nu allerlei kleine bedrijven zijn gevestigd. We lopen langs de Maas. Het is er in vergelijking met de rivieren bij Dordrecht erg rustig. Een eindje verder zien we de sluis van Canne. We lopen de grens met België over.

Zo lopen we gelijk Wallonië binnen. We gaan bij het dorpje Petit Lanaye het bos in en beginnen dan met de klim naar boven.

Boven is er een plateau.

Door bossen en velden lopen naar het uitzicht op het Belgische dorp Kanne en het monumentale gebouwencomplex van Château Neercanne.

Een eindje verderop zien we opening van de mergelgrotten. De mergelgroeve zien we daar nog niet.

Achter deze bont gekleurde schapen zien we al wat meer van de grotten, maar nog niet heel dichtbij het zicht op de mergelgroeve. We blijven trouwaan de route, maar mrt de wens op om meer van de groeve te zien. We wachten af, wellicht komt dit later in de route(?).

Met het volgen van de rode driehoeken lopen we door naar de rand van de Sint Pietersberg. Daar zien we Maastricht liggen met de bekende kerkgebouwen. Maar prominent is daar vooral Fort Sint Pieter te zien, dat daar al staat sinds 1701.

De middag vordert en we krijgen trek. Met een kleine omweg zien we nog meer moois, maar dan in de vorm van herfstkleuren langs de paden.

Wat we niet door hebben, is dat we op slechts 100 meter van de gewenste mergelgroeve lopen. We hebben dát, waar we eigenlijk voor gingen, dus nog nauwelijks gezien.

We dalen af naar de weg en gaan terug naar de auto. Het begint te spetteren.

We besluiten om daags erna met een extra wandeling alsnog te gaan zoeken naar de mergelgroeve.

De volgende morgen gaan we ondanks de stromende regen de uitdaging toch aan. Afdalen over natte herfstbladeren voelt af en toe wel even link, maar we zetten door.

Deels is deze wandeling (met de gele zeshoekjes) overlappend met die van de dag er voor, al is het dan in tegengestelde richting.

Met de paraplu boven ons hoofd stappen over de steeds modderig wordende paden. Deze route is gelukkig een stuk korter, wat dat gedrup vinden we niet echt aangenaam.

We komen steeds dichter bij de groeve, die vooral in de 20e eeuw uitbreidde tot een gigantische krater van 135 hectare.

Eenmaal bij het volle zicht op groeve, doet het ons denken aan een berglandschap.

We lopen aan de rand van deze groeve naar de trappen, waar ook een soort balkon is gemaakt. Het symboliseert de onderbroken weg, die er al was in de Romeinse tijd. Dat is het symbolische eindevaluatie het Pieterpad.

Het einde van het Pieterpad.

De wandelingen over de Sint Pietersberg waren fijn. Het was heel rustig. Auto’s en ander gemotoriseerd verkeer is er niet. Er zijn vooral wandelaars.

We keren terug naar de auto.

Het zijn er 8301…

Op de Amerikaanse begraafplaats in Margraten zijn 8301 graven voor alleen Amerikaanse militairen, die gesneuveld zijn in de Tweede Wereldoorlog.

Van jongs af aan heeft de bevrijding van ons land door de geallieerden mij gefascineerd. Meerdere keren ben ik daarom naar monumenten van de WO-II geweest.

Wat me dan vooral bezighoud is de vraag wat er van de samenleving geworden zou zijn, wanneer de overheersing niet zou zijn gestopt. We zouden hebben geleefd in een dictatuur! En daar moet ik niet aan denken. Mijn drive om vrij te zijn, in alle opzichten, is nog altijd groot. Met groot respect bezoek ik daarom zulke begraafplaatsen.

Hun dood heeft ons ‘Blessing’ gebracht. William R. uit Pennsylvania heeft het nooit geweten…

Links en rechts zijn op alfabetische volgorde de namen uitgebeiteld. Indrukwekkend.

Het is nu 75 jaar geleden, maar het is nog altijd indrukwekkend. Hier zijn slechts 8301 graven, een fractie van het aantal doden dat de WO-II veroorzaakte. Het totale getal, wereldwijd, is niet bevatten.

Vrijheid is niet gratis! Leve de vrijheid!

Mergel

Wandelend door zuid Limburg zie ik veel mergel. Vaak zijn de zichtbare wanden restanten van de vroegere mergelgroeven of mergelgrotten.

De typische gele kleur, zie je terug in de huizen. Oude huizen zijn vaak geheel van deze steen gebouwd, nieuwe huizen hebben geregeld een motief van mergelsteen tussen de bakstenen of het pleisterwerk.

De rustieke sfeer is hier typerend, zeker met de bloemen er omheen.

Mergel is in Nederland de enige gewonnen steensoort, die gebruikt wordt voor de bouw van huizen en monumenten. Het is zeer zacht gesteente. In de oude stenen van ruïnes zie je de inkervingen van allerlei mensen. Dat haalt de waarde er voor mij wel af.

In Valkenburg is in de oude stad veel gebouwd met mergelsteen, die 98% kalkhoudend is aangevuld met vnl zand. Feitelijk is het krijtgesteente.

Gebouwen in deze steen gebouwd vind ik mooi vanwege de kleur en de sfeer die het geeft. Het maakt dat je het gevoel hebt in het buitenland te zijn.

De ruine van de stad laat zien dat het al in Romeinse tijden in gebruik was.

Aan de rand van de stad staat dit monumentale pand. Prachtig met die border eromheen.

Kunst bij Sint Gerlach

Tja, kunst. Je moet het wellicht leren waarderen. Soms is er veel kunst in het openbaar bij elkaar.

Ik heb wat minder met modernere kunst, maar soms trekt het toch mijn aandacht. Wanneer het maar niet te abstract wordt.

Bouwkunst interesseert me meer. Ook daarin houd ik meer van klassiek. Toch trok dit bouwwerk mijn aandacht. Dit bijzondere gebouw is van een instelling voor kinderen.

Mooiee vind ik deze klassieke gebouwen. En als er dan kunst omheen is, is dat ook het bekijken waard!

En al die kunst is te vinden in één dorp: Houthem bij Valkenburg

Nieuwe Dordtse Biesbosch

Soms heb je elkaars aanmoediging nodig om tot actie te komen. Op een niet zonnige dag is soms meer aanmoediging nodig dan op een zonnige dag.

Gelukkig is toegankelijke natuur niet ver weg. Het was heerlijk om weer buiten te zijn. We zagen prachtige zwanen, over het water rennende waterhoentjes, eenden en nog tal van andere vogels, die vaak plotseling opvlogen vanuit de waterplanten. Verrassend!!

2x 60 -Over de Giessen

We konden onze verjaardagen (2×60!) vieren met een boottocht over de Giessen. Zelf mocht ik met groot genoegen schipper zijn. Op de bredere stukken was dat niet zo’n uitdaging, maar bij de smallere gedeelten wel.

We voeren met een Sampan met fluistermotor vanaf Overslingerland waar de Giessen best breed is naar het plaatsje Noordeloos.

Langs de Grotewaard in Noordeloos

Met elkaar hebben we ervan genoten. Alles zat mee. Het was gezellig, er waren lekkere hapjes en ook het weer was goed, terwijl het net zo goed fors had kunnen regenen.

Feest

Vandaag ben is jarig. Zestig jaar! Ik vind het een prachtig klinkende leeftijd. Het stemt me ook heel dankbaar

Vanmorgen begon mijn dag min of meer met een autorit. Ik reed over de Ringdijk in Zwijndrecht en zag de toren van Dordrecht. Dáár moet ik even naar gaan kijken. Want het uitzicht over de rivier hier, is voor mij steeds opnieuw een feest!! En ook al was ik daar maar even en alleen, ik heb ervan genoten!

Het verkeer op de rivier geeft de heerlijke reuring en bedrijvigheid. Ik had er zomaar een uur kunnen gaan zitten, maar ik had een doel te bereiken, namelijk mijn verjaardag vieren. Dus door naar Ambacht, want zonder ouders erbij kan het nu geen feestvieren zijn.

Nee, toch nog even een blik op de brug! De waterbus komt eraan!! Leuk! En wacht, er komt juist nog meer schepen die passeren! Jammer. “Je moet echt verder”, hoor ik mezelf denken. En dan ga ik maar en rij verder.

Weer thuis gekomen vieren we zestig jaar zijn. Heel gezellig. Het voelt als een feestje met berichtjes, cadeautjes, maar vooral door veel prettige aandacht, goede gesprekken en zorg voor heerlijk eten. Een flinke wandeling met broerlief was fijn. En dan die man op zijn 80 jarige Duitse motor op zoek naar het dorpje Dubbeldam, alsof dat dorpje nog steeds bestond zoals het 80 jaar terug was. Grappig!

In de avond zet ik broerlief af in Papendrecht en heb gezien dat het filerijden wordt over de Papendrechtse brug om terug te gaan naar huis. Mmm, niet zo’n zin in. “Ik rijd wel via Ambacht en Zwijndrecht” Dan rijd ik dus opnieuw langs de geliefde plek aan het water. En nu lijkt er wel een feestje daar. Elke bank is bezet. Het is heerlijk zwoel weer.

Wat een prachtige plek. Wat een cadeau om hier op 1 dag twee keer even te kunnen zijn. Ik ben voldaan! Wát een leuke dag!!

Een auto voor iedereen!

Vandaag reed ik voor de tweede keer in een greenwheels auto. Ik ben blij me de mogelijkheid om zo een auto tot mijn beschikking te hebben.

Greenwheels is begonnen in 1995 met 3 auto’s in Rotterdam. Inmiddels zijn ze samen gegroeid naar 1.950 auto’s verspreid door heel Nederland. Dat vind ik gaaf, want voor iedere Greenwheels auto extra, verdwijnen er 11 andere auto’s, zo schrijven ze. Dat is een heel mooi gegeven.

Ik hoop dat ze ook in Dordrecht-Sterrenburg een of meer auto’s gaan plaatsen.

Van Brielle naar Hellevoetsluis en terug

Het is heerlijk om met de fiets ons land te bekijken. Meestal rijden we niet te ver van huis om dan een stuk te fietsen en vertrekken we niet erg vroeg. Toch voelt ook een middag op pad zijn als een dagje uit.
Gisteren begonnen we onze fietstocht in Brielle. Net buiten de vesting hebben de bus geparkeerd. Met de fiets zijn we eerst dwars door het centrum gaan fietsen. Meestal bekijken we oude stadje lopend, dit keer niet.
Alleen fietsen zonder foto’s maken, voelt niet bevredigend…

Bij de binnenkomst zien we direct de 57 meter hoge toren van de Sint Catharijnekerk.

Prachtig hoe de toren van de kapel van het St Jacobsgasthuis uit 1652 eruit springt in het straatbeeld.

Ook de hallen op de achtergrond vinden we beiden mooi. Dat soort architectuur waarderen meer dan de rechte blokkendozen aan de rand van de stad.

De Sint Catherijnekerk.

We rijden de stad weer uit langs de Hoofdwacht waar we aan het einde van de tocht gaan eten.

Dan op naar Hellevoetsluis! We komen de vesting binnen bij het droogdok, wat eigenlijk net een openluchttheater lijkt.

Bij de haven is het heerlijk toeven. Heerlijk warm en leuk uitzicht. Ik houd wel van die gekleurde huizen.

In Hellevoetsluis is ook het hoofdkantoor gevestigd van 1nP, de organisatie waar ik mijn GGZ werk bij onderbreng. Het gebouw kende ik alleen een miniatuur bij Madurodam.

De vesting is best bijzonder, maar misschien nog wel het meest de bastions aan de rand.

Met behulp van de beroemde fietsenknooppunten rijden we via Oudenoord en Vierpolders. In Oudenoord staat dit mooie kerkje.

We hebben weer een leuke tocht gehad. Met een heerlijke zonnetje rijden door twee vestigingsteden en het boerenland.

…. en daarna heerlijk eten!

Positieve berichten